"Ik ben boos" verklaart men bij vele gelegenheden, ook in de media, alsof men als een vuurvliegje, opgeladen met sentimenten, niettemin machtige vleugels bezit die men uit zou kunnen slaan om de oneindige, ontzagwekkende kosmos te bedwingen; het heelal dat echter geen boodschap heeft aan een nietig vuurvliegje.... Ook denkt men kennelijk vaak dat het…

In die tijd (ik was dertien jaar) lag ik eens ziek in mijn kamertje (een pijpenla met een Tomado-rekje tegen de wand waaraan ik dagelijks mijn huiswerk maakte). Uit het kleine radiootje op mijn nachtkastje weerklonk muziek: "Hey come'on babe, follow me, I'm the Pied Piper, can't you see, I'm the Pied Piper, and I'll show you where it's at"…

Zo loop ik gisteren even bij de Wibra binnen, op zoek naar een lijstje dat ze niet hebben maar toch even kijken! De gulden regel is: pak een mandje en er bungelt er dus eentje aan mijn arm. In de winkel staan twee dames te kletsen met wat artikelen in de hand en even denk ik: hou je mond, laat gaan maar dan ineens zeg ik: dames, de klanten behoren…

Vorige week zag ik een beetje een onnozel item in het journaal. De branchevereniging van de webwinkels had een onderzoek laten uitvoeren. Het bleek dat als de thuisbezorgers de pakketjes bij een afhaalpunt af leveren en de mensen het daar zelf ophalen, dit 17% minder co2 uitstoot oplevert. De grote ‘MAAR’ hierbij is, dat de mensen het dan niet met…

We hadden tenslotte de ingang van het park bereikt dat gesitueerd is in een volkswijk met een desolate atmosfeer, waar de trieste huizen huiveringwekkend aandoen en we strompelden voort door de lange, met bomen omzoomde en overschaduwde laan. Het park omringt het oude schoolgebouw, eens toneel van mijn grandioze debacle en men noemt het het "Oude Dijk…

Heerlijk die muziek van toen, toen geluk nog gewoon was of zo? Toen je alle plaatjes nog meezingen kon net zoals ik dat nu doe omdat: de zender de muziek ten gehore brengt van jaren ‘60, ‘70, ‘80 en begin ‘90, vooral de beginjaren van hits uit zee, radio Veronica, dat soort zenders daar werd muziek gedraaid waar men tegenwoordig als kind zijnde geen…

Tanka: Zomeravondbos: zacht, lieflijk geurend strelen zuchten het lover, waar verborgen leven wacht op een strijdperk bij nacht. Tekst in proza: Wat is het heerlijk om op een mooie zomeravond door het bos te lopen, terwijl er een koele of zoele zucht door bomen en struiken gaat. Wat een stemming van rust en vrede stralen al die eiken…

De lege zondagmiddag strekte zich voor me uit als een onbegaanbaar pad, als een onherbergzame woestijn.... Café-Restaurant "De Postelse Hoeve" bevindt zich op loopafstand van mijn woning en ik besloot aldaar mijn toevlucht te zoeken. Op een klein plakkaat, een soort schoolbordje bij de ingang, staat vermeld: "Heerlijke sorbet, 8 Euro 50" Eenmaal…

En zo herinner ik me tevens hoe af en toe in de grauwe straten van onze arbeiderswijk de voddenman verscheen met zijn wagen en hoe onze moeder dan de vodden afgaf en wij, kinderen nog, in ruil daarvoor een speelgoedje kregen. Zo werd zijn verschijning tot een feestelijke gebeurtenis en verwelkomden wij de man en zijn goede gaven, die anders geheel…

Vermoeid en tevreden van de dag ligt de landman 's avonds in zijn bed. Tussen zijn tong en gehemelte gaat een harde, lekker smakende bol heen en weer. Deze smelt langzaam en geeft de genietende boer speelse ogenblikken in het kamerduister. De kleuren van dat fijne smulgoed komen langzaam, maar vrijmoedig zijn mond uit. Ze verspreiden zich sierlijk…

Ik bevond mij, stil en "meditatief" op een bankje aan het Rosmolenplein waar enkele heren met forse apparatuur het zo lieflijke en zo onschuldige "onkruid" dat "voortwoekerde" rond de boomstammen wensten te verdelgen.... Maar mijn geest vertoefde in gunstige en vredige sferen. De zomer neigde naar haar einde evenals de zomer van mijn leven, maar…

De Bisschop Bekkerslaan strekt zich uit in de wijk Oud-Noord in Tilburg en doorkruist deze als een slagader. De onzalige levens van twee ongelukkige bewoners van die straat moesten eens onherroepelijk voeren tot hun desastreuze einde. Hoewel mevrouw het balkon nog had opgesierd met fleurige petunia's en geraniums koesterde zij de dood in haar hart…

Goed voorbeeld doet goed volgen; zou je zeggen althans. Daarom waren er geen BOA 's op Grapperhaus' private weddingparty, hoewel incognito(?) de paparazzifotografen alom vertegenwoordigd bleken te zijn...! Zoals de waard, Grapperhaus, is, vertrouwt hij zijn gasten; Grapperhaus ziet anderen zoals hij zichzelf ziet. Helaas ook in negatieve zin.…

Men zegt: "Het is een rollercoaster" en men zegt: "Het is heftig" en "Het doet pijn". Zijn dit niet de kenmerken van het zogenaamde "Huilproza"? Kan men "zijn Moers taal" niet beter en meer genuanceerd gebruiken? De clichés ontkrachten mijns inziens de zeggingskracht. Zou men ook kunnen zeggen: "In de carrousel van het leven draait eenieder…

Zo wordt de Tour dit jaar op een andere wijze gereden, tenminste: natuurlijk op de fiets, natuurlijk door prachtige gebieden en natuurlijk met een grote hoeveelheid renners, daar is niks aan veranderd gelukkig. Manlief is dolblij, ziet elke trap van de pedalen, hoort elke zucht die valt en ziet elke renner ter aarde storten als er weer een valpartij…

De kaalslag in de Dillenburglaan evenaart de verwoesting van mijn innerlijk. Breed en weelderig waaierden eens de takken van de bomen die haar flankeren uit en ze ontmoetten elkaar boven de straat maar de bomen zijn "gekandelaberd" zoals dat heet en nu siert een vreemdsoortig, grillig gewas de naakte stammen alsof dit alle vroegere bloei en schoonheid…

"Opa!" schreeuwde de man die met een daartoe speciaal uitgerust karretje koffie rondbracht op de Tilburgse markt. En nogmaals schreeuwde hij: "Opa, wilde gij koffie?" in de richting van een man, die portemonnees verkocht in een stalletje, even verderop op het Stadhuisplein. "Dè hoeft toch nie iederèèn te weten!" schreeuwde de verkoper terug.…

In die jaren van mijn vroegste jeugd bezocht ik de kleuterschool aan de Betuwestraat in de wijk "Jeruzalem" en moest daartoe met mijn vriendinnetje Gabie over de Koningshoeve en over de lage draaibrug over het Wilhelminakanaal. En zo wilde het geval dat we op een onheilspellende dag het zwartgeblakerde huis van Gori, de fritesspecialist, moesten passeren…

Met zekerheid durf ik het niet te zeggen maar ik meende dat het mevrouw Merkel was die de Russen om opheldering ging vragen over het hoe en wat omtrent de vergiftiging van de oppositieleider Aleksej Navalny. Terecht het is een smerig zootje daar in Rusland. Met zekerheid durf ik het niet te zeggen. Misschien heb ik het even gemist; maar volgens…

"Kan hij praten?" vroeg men mij. "Nee", moest ik antwoorden. "Hij kan niet praten, hij stoot klanken uit". De gave van de bevrijdende taal, van zozeer allesoverheersende betekenis voor de mens, de heilzame gave van het formuleren, van de eventueel poëtisch of literair getinte uitingen; ze zijn mijn arme, totaal gedepriveerde broer niet gegeven…