We waren bijeengekomen in het Restaurant van het Zorgcentrum dat uitmuntte door kaalheid en armoedigheid. Glazen wanden rezen op en boden uitzicht op arbeidershuizen waarvan de troosteloosheid door de aanwezige gasten niet werd opgemerkt. Vele demente ouderen waren aanwezig en zij werden getrakteerd op een variëteit van liedjes uit de oude doos, die…

JONG GELEERD OUD GEDAAN DE EERSTE COMPUTER OP SCHOOL 25 JAAR GELEDEN Het is zondag ik word wakker met een droom over de eerste computer op de universiteit waar ik hopeloos mee in de knoop kwam want ik kon hem slecht bedienen en ik moest afstuderen en typte en typte maar en rekenen kon hij ook er kwam een dik rapport uit en ik was geslaagd. Eindelijk…

Het lijkt soms in juli dat de herfst al intreedt als er een nevel in de straten hangt en zelfs midden in de stad kan een landelijke sfeer heersen. Zo is daar de boerderij aan de Reitse Hoevenstraat met haar rieten dak waarnaar mijn voetstappen zich vandaag richtten(om daar te komen passeert men een oud klooster dat haar muren trots verheft). Lieflijke…

De antracietgrijze stenen van de graven zijn gegroepeerd in lange rijen, in keurige sequenties, op het kerkhof aan de Hoflaan en tonen geboortedata en sterfdata die vaak toch wel ver in het verleden liggen. Mijn vriendin vraagt me de onschuldige witte bloemetjes op het graf van haar ouders te voorzien van fris, koel, helder water. De omgeving ademt…

Het meisje wil dood. Er is geen ontkomen aan haar wens en er is geen alternatief meer. Elf maal loerde de dood haar al in het gezicht, op eigen verkiezing. Haar haar glanst, haar gebit is krijtwit, ze draagt alle charmes van haar jeugd en ze heeft nog de steun en bescherming van haar ouders en zussen, maar de schizofrenie overstemt, overheerst haar…

Wie kan nog wensen te vertoeven te midden van de gribus die zich manifesteert in Breda, tussen de vervallen flatgebouwen, tussen de restanten van een fabriek, genaamd "De Faam" waarvan een schoorsteen eenzaam oprijst te midden van puinhopen? Merkwaardig genoeg is daar dan ineens dat supersonische, hypermoderne station, met stalen trappen, met uitgebreide…

.....en ik ben teruggekeerd; na lange jaren ben ik teruggekeerd; terug naar het huis; naar het huis dat daar op me wachtte al die jaren, gelegen te midden van die landelijke omgeving. En daar, in haar kamer, staat nog altijd de kast, de zilverkast, een erfstuk en een laatste reminiscentie aan mijn arme ouders, met de gouden bekleding, met het lieflijke…

.....en zo legde oma in die zo lang-vervlogen tijd steevast iedere week de afstand af die ons van elkaar scheidde..... Door de grauwe straten die geen schoonheidsprijs verdienen en via de oude draaibrug over het Wilhelminakanaal bereikte ze ons kleine arbeidershuisje. De sfeer in onze kleine kring was dan vaak niet al te vrolijk of opgewekt als…

Het uitzendbureau had me verwezen naar een van de villa's aan de Bredaseweg die tot kantoor was omgebouwd en in welks kamers heren in hemdsmouwen en nette pantalons en colberts de hele dag zaten te rekenen achter computerschermen; een accountantskantoor. Mijn stem schalde door het hele gebouw als ik aankondigde dat er telefoon was voor een van de…

In een leeggeplunderde wereld, met een leeggeplunderd hart; de tempels van het consumentisme zwaar verfoeiend, sjokte ik voort met in mijn handen een zak drop, over de Noordhoekring, me bewust dat de "Tractatus Logico Philosophicus" van "wanhoopsridder" en "brokkenpiloot" Wittgenstein nog steeds de boekenplanken bezet van Boekhandel Gianotten aan de…

Ja echt, ze zitten hier in het aquarium, heus waar! Een aantal maanden geleden vroeg mijn kind; mam, wil jij? Ik zei: ja hoor, dat is prima, best wel weer leuk om te zien! Maar de inhoud krijg je ook hoor! De drie kleinkinderen mochten indertijd bij aanschaf elk een “eigen” vis uitzoeken! Hartstikke leuk natuurlijk, maar eega vond het aquarium te…

De bushalte van lijn zeven biedt uitzicht op het pand van "TBV Wonen", op "Villa Constance" en op het Noord-Brabants Natuurmuseum, gebouwen die zich broederlijk, of zo men wil zusterlijk aaneenrijgen en aldus een saamhorigheid schijnen aan te duiden die in de wereld van de mensen vaak ver te zoeken is en men kan er altijd mensen ontmoeten en vooral…

Oh ik weet het: in voor- en tegenspoed, natuurlijk weten we dat allemaal, maar soms loopt de emmer over, over van alle takkedingen waar onschuldige mensen mee worden geconfronteerd! Soms is het gewoon, net over de top! Dit is zo’n week, die geweldig begon, maar langzaamaan veranderde in een ware horror week! Over en weer komen en druppelen de berichten…

Ooit heb ik eens de volgende op zelfkennis gebaseerde gedachte enigszins spottend op papier gezet: “Alles is zo simpel; geen nood: ik zal het wel weer ingewikkeld maken!” Onder ons gezegd en gezwegen: zó was ik, vooral in mijn jongere jaren, bijna ten voeten uit. Van de vier bekende en door Sigmund Freud gehanteerde karaktertypen was in mij de melancholicus…

Het oude Smidspad, geflankeerd door merkwaardige "bric-à-brac"- zaken en al even merkwaardige "beeldhouwateliers" met artefacten van twijfelachtige kwaliteit in de etalages, doorsnijdt een gedeelte van onze stad en slingert zich van het westelijke naar het oostelijke deel daarvan en mondt bijna uit in de Theresiastraat met haar elegante vooroorlogse…

Ach liefste, aller-allerliefste schat, in het ziekenhuis gaf je me de magische cognackleurige steen cadeau die je gekocht had bij "Pleiade"; de steen met de eigenschappen die mij zouden moeten genezen, maar de artsen moeten mij helpen.... We stonden zij ;zij, heel ons lange leven. Aan jouw hand strompelde ik voort. Niemand kent mij zoals jij.…

Terugkerend van de Rabobank, waar twee elegante, joyeuze jonge jongens met weemoedige bruine, respectievelijk grijze ogen en gekleed in geruit colbert en pantalon, zoals past bij die zaak, me hadden geholpen met mijn bankzaken en voortwandelend in de smorende, de zenuwen verlammende hitte, trof ik aan de kant van de weg, op een vensterbank, een zielige…

Kijkend naar een film, wetende dat me dit ‘s nachts eens parten zou kunnen spelen, doe ik het licht uit, draai me behaaglijk in m’n holletje en lig nog even de dag te overdenken als ik iets voel kriebelen bij m’n been! Niet iets kleins maar wel heel erg glibberig! M’n stem doet het niet ook al heb ik m’n mond open, benen kan ik niet bewegen…

Het was op een van die milde zomerdagen waarop een licht briesje de zintuigen streelt en verwent, dat we elkaar ontmoetten bij Kringloopwinkel "Portagora" aan het Koningsplein. Hij had daar - kennelijk besluiteloos - rondgesnuffeld zonder tot een aankoop te kunnen overgaan en was nu neergestreken voor een kop koffie. Op de achtergrond, in een uithoek…

Al twintig jaar arriveren de enveloppen die ongeopend blijven sinds onze grote ruzie, Die twintig jaar overbrugde je humorloos en rancuneus en je wrok en verbittering stapelden zich torenhoog en buitenproporttioneel op. Ik scheur je enveloppen niet meer open, zoals eens om niet de hatelijke afbeeldingen onder ogen te krijgen. Zelfs in het licht van…