"Kom in de kerk" heet het uitnodigend op een groot banier in het voorportaal van het neogotische bouwwerk waarvan de klokken al even uitnodigend hebben geklonken en dat met al haar plaatsvervangende allure de provinciestad toch niet kan voorzien van een "echte kathedraal". In de mist van mijn bijziendheid ontwaar ik in de verte de kaarsen, de gebrandschilderde…

Ik had wat contacten in de ‘clubscene’ zoals je dat dan mag noemen. Het waren studenten die wat deden bij diverse zaaltjes in Nederland. Daar wil ik verder helemaal niet laatdunkend over doen, het is immers de basis van de Nederlandse muziekscene. Alle vrijwilligers die zich inzetten om het publiek voor een paar euro een gezellige avond te geven. En…

De meesten van u hebben dit optische hulpmiddel wel eens gezien of anders ook al jaren in de toegangsdeur van de woning zitten: een in lengte verstelbare buis, met aan de buitenzijde een lensje. Personen met goede ogen zien dan met één oog en een gezichtsveld van slechts 50 graden, wie of wat zich aan de buitenzijde van hun buitendeur bevindt. Draagt…

Achter de hoge flat aan de Sweelincklaan strekt zich een feeëriek park uit waar herten ronddartelen en uitrusten en waar in dit voorjaar verliefde stelletjes genieten van de zon, het water, van het groen en van hun liefde. Daar, op een bankje, zaten wij, twee vrienden, naast elkaar en mijn tranen stroomden terwijl een majestueus hert ons onverschillig…

Ik was me aan het scheren in de badkamer. In de spiegel zag ik hoe mijn vrouw mij pisnijdig aan het bekijken was. “Je was aardig bezopen vanmorgen, en die stomme praat die je dan uit”, sneerde zij. “Ho, dat was geen stomme praat. Ik zeg je dat ik vannacht op een feest in een mij onbekend huis verzeild ben geraakt. Daar hadden ze een gouden schijtpot…

Het voorjaar trad onherroepelijk in en toen in maart een nieuw licht de wereld overspoelde, bracht ik een boeket bonte tulpen mee, waarop mevrouw ging rommelen in een naaidoos om een naald te zoeken waarmee de kopjes van de tulpen volgens haar allemaal een prikje moesten krijgen om het boeket langer houdbaar te maken. "Wat een mooie bloemen, wat een…

Je huis en de buurt waarin je woonde "zegevierden" door troosteloosheid en miezerigheid (je noemde je huis zelfs een "wachtkamer voor de dood"), maar het was het huis waarin ik de Liefde gevonden had die het een welhaast bovenaardse, bovennatuurlijke glans verleende, zoals de Liefde, als door een toverstaf kan doen. Jouw leven was eveneens aangeraakt…

Het is veertig jaar geleden dat ik als jonge vrouw van twintig lentes de Pedagogische Academie aan de Oude Dijk in Tilburg bezocht en vandaag heb ik het interieur van het honderdjarige schoolgebouw opnieuw kunnen bezichtigen. Als (amateur-)journaliste werd ik met mijn collega rondgeleid door de directeur van de daar nu gevestigde Mavo en ik herkende…

De schenenschoppers verkochten hun satire met 47.000 krantjes per editie. Het hield niet over, maar samen konden zij een ei kwijt en brood op de plank. Extreem werden zere benen geraakt, potloodventers neergemaaid met aka automatische wapens want discussie niet mogelijk. De oplage is nu vijf miljoen, 4.953.000 huichelaars in de marge en wereldleiders…

Mijn eerste vriendinnetje droeg de naam "Gabie". Ze was mijn buurmeisje, het meisje van wie men zei dat ze bij haar geboorte al lang zwart haar had..... Samen stepten we, ik op de glanzend-rood gelakte step, over de paden van een parkje in de omgeving van mijn ouderlijk huis en samen gingen we "knotsen" halen, zoals we de lollies noemden, in het…

Omdat hij zo hield van bepaalde schilderijen gaf ik mijn oude, verlamde vader een kalender voor het volgende jaar. Deze sierde de muur van zijn ziekenkamer en spiegelde hem optimistisch een zee van tijd voor, terwijl de tijd die hij nog te leven had wellicht uitgedrukt kon worden in dagen, in uren, in minuten of in seconden. De lente, de bloei van…

Voor morgen, onderweg naar een klant in de zorg. Jarenlang elke avond de dag daarna eten uit een plastic zakje, de kou van de koelkast was er net van af. Smeren en beleggen, boerenbruin en witte puntjes, boerenbedrog en altijd wind tegen op mijn fiets. Hoewel broodnodig smeerde ik hem soms.…

Sirenia is een Noorse gothic en symfonische metalband uit Stavanger. De band is in 2001 opgericht door Morten Veland, die zijn band Tristania moest verlaten vanwege onenigheid over de koers. De zanger was Kristian Gundersen. In 2001 verscheen het debuutalbum 'At Sixes and Sevens', met als zangeres de française Fabienne Gondamin. Er deed ook een Frans…

Faun is een Duitse band uit Gräfelfing, nabij München. Ze spelen pagan folk, darkwave en middeleeuwse muziek. Faun is afgeleid van de herdersgod Faunus of Pan. De groep is in 2002 opgericht door: Oliver Pade, Fiona Rüggeberg, Elisabeth Pawelke en Birgit Muggenthaler. Fiona Rüggeberg studeerde aan de Universiteit van Istanbul/Munich de kunst van de…

We schreven 1976. Het kabbelende, grijze water van een Zeeuws meer omringde met haar golfjes de boot met de vlaggenstok aan de achtersteven die het rood-wit-blauw droeg. We waren daar op vakantie in dat lang-vergeten jaar waarin het niet ophield met regenen en we de weiden doorkruisten en de wegen volgden die zich daar uitstrekten onder de altijd…

Qntal is een gothic medieval band uit Duitsland. De band is opgericht in 1991 door de componist/multi-instrumentalist Michael Popp en Ernst Horn. Ze gebruiken een mix van instrumenten uit de middeleeuwse muziek en elektronische muziek. De zangeres is Sigrid Hausen, een mezzo-sopraan, die het pseudoniem Syrah hanteert. Ik vermoed naar de druifsoort…

Het hoogste duin, in helm verwikkeld, ziet de zee en de laatste zon. Ondergang, je hoort water koken, de illusie van wat ginds de einder is. Kolkend sluiten golven af wat ooit is begonnen.…

In de stille kerstnacht afgelopen december, verliet Jos de aarde om als ster zich bij het firmament te voegen, volkomen onverwacht, in die stille niet doorbroken kerstnacht. Jos, voor velen bekend, bij velen geliefd bij nog meer mensen een man op de achtergrond, want als Jos eenmaal op de voorgrond was, was hij er ook! In die nacht, dat mensen…

Als een schrijver met de pen in zijn hand sterft, roep ik altijd: goverdomme, jammer, ik niet. Maar toen ik hoorde dat Jos in zijn slaap was overleden, dankte ik God. Want er staat geschreven dat Hij zijn dierbaren in de slaap tot zich neemt. Dus moet Jos, gelovig of niet, wel een dierbare Gods zijn geweest.... denk ik dan. Nou ben ik bepaald…

Jos had er geen woorden meer voor. Jos is uitgeluld. Aan het einde van zijn Latijn mocht hij niet meer bij ons zijn. Ik hoop dat hij de nachtmis niet gemist heeft. Dag Jos, jij was iets eerder dan wij de klos...…