Jawel, ik ben hem kwijt- de tel! Zoek me tandjes maar kan haar niet vinden, roepen en zoeken is zinloos! De tel, ik ben haar kwijt- de weerman- ook de weervrouw zeiden beiden dat- er af en toe, echt waar- af en toe een buitje zou vallen, dus denken we hier- af en toe is te doen! Maar zowel af- als toen zijn het spoor bijster blijkbaar want: na dat ik…

Onze Schouwburgpromenade, een overdekte winkelgalerij, strekt zich uit tussen de Oude Markt en de Schoolstraat en het is aldaar dat ik de man tegenkwam die een forse herdershond met een riem om de bek aan de lijn meevoerde. De donkerbruine, harige hond stevende enthousiast af op enkele duiven die opgewekt voor zijn voeten fladderden en zijn baas verklaarde…

De verpleger, de trouwe en zozeer liefdevolle verpleger, heeft zijn langjarige carrière volvoerd bij "Prisma" waar mijn broer een "plaatsvervangend thuis" heeft gevonden. De lage gebouwen, omringd met grasvelden waarop bomen hun kruin ten hemel heffen, bieden huisvesting aan tal van cliënten van gevarieerde signatuur en mijn broer is te midden van…

Uit de verre diepten van mijn verraderlijke en turbulente leven dook zij op; zij die mij kende en die naast mij stond; die ik al vroeg mijn bekentenissen kon toevertrouwen en nu is zij er nog, waar de ongenadige dood zovelen wegnam. Bij "Anvers" wacht zij nog op mij.... In een lang-vergeten, duister seizoen had ik mij toevertrouwd aan de typemachine…

Mevrouw was wel degelijk dement hoewel eerder vertoon van intelligentie en van taalvaardigheid daar het tegendeel van schenen aan te tonen en te bewijzen. Kort geleden citeerde zij nog uit Shakespeare; "Rough winds may shake the darling buds of may"; heel toepasselijk, want in deze late meimaand scheen het noodlot over haar arme lichaam, geest en…

Het is rustig en rustgevend op een zondagmorgen in mei in de grote foyer van Behandelcentrum "De Hazelaar" aan de Eijgenraamstraat. Enkele ouderen, mogelijk patiënten, verpozen hier bij een kop koffie en ze babbelen wat met elkaar. In een klein kastje bij de toonbank staat wat gebak uitgestald. Ik kies daaruit een slagroomgebakje en neem aan een tafeltje…

Oh dat we in huize T achterlopen dat weten we heel goed, dat we ons ermee distantiëren van rare en nare acties weten we hier ook en willen dat heel graag zo houden, maar als mijn kind me vraagt: kijk eens op Google wat een bepaald spel is dan ga ik dat- na ons telefoontje even doen om me vervolgens helemaal te barsten te schrikken. Een spel wat ertoe…

Al weken spraken ze over de geweldige vakantie die ze zouden hebben, het aftellen was begonnen en intussen de koffers van zolder gehaald dus wie doet je wat? Al weken elke dag- er eentje minder, ze waren immers al drie jaar niet weggeweest…en dan is de dag daar, de dag die vroeg begon! Alles ingepakt na nog een keer gecheckt te hebben of alles er wel…

Een elegante jongeman, in het zwart gekleed, met getrimde, gemillimeterde baard, droeg op zijn rug in een gladde, glimmende hoes, zijn instrument, een gitaar; zijn dierbare instrument dat dient voor de verklanking van zijn gevoelens, voor de ontroering en extase van zijn zo geliefde publiek. In mijn vroege tienerjaren zou de ontmoeting aanleiding…

Een merkwaardig soort "verpleeghuis" bevindt zich vlakbij de drukke Ringbaan West aan de Eijgenraamstraat; vlakbij de drukke Ringbaan waar het onverschillige verkeer zich achteloos en roekeloos aaneenrijgt en voortspoedt in grote onwetendheid over wat zich afspeelt achter de schermen aan de Eijgenraamstraat. Men roemt op Internet de grote verdiensten…

Lezen, 1 van mijn favoriete hobby’s en menig mens die hier binnen komt weet dat ook! Nou is de periode voorbij dat alle boeken ook hier bleven, de verzamelwoede is verdwenen op dat gebied maar de hobby, nee die zal er blijven! Zo kan het gebeuren dat er in slechts 1 week tijd drie boeken binnenkomen, van mensen zoals ik ze net noem en de ene keer willen…

De jonge vrouwen dartelen frivool op de beeldschermen, opgesteld in de lingeriewinkel. De beha's en slipjes die ze dragen zijn alle geschikt om hun lichaam feestelijk op te sieren en om het leven en de liefde te vieren. Ik ben aarzelend over de drempel gestapt. Mijn borstomvang zal gemeten worden als in een omarming en in het nauwe pashokje zal…

Zijn profiel stak scherp af tegen de warrige stadse achtergrond en ik vond dit wel stoer en manhaftig. Hij klemde een sigaret tussen de lippen. Hij was mijn buurman en hij had me al bij de bushalte bekend dat hij koers moest zetten naar het Elisabeth Ziekenhuis, naar zijn moeder... Wegens de volstrekte vervreemding en anonimiteit in deze contreien…

Een simpel plaatje bracht me eventjes terug in de tijd want - wat wil het geval, wel: als vroeger de kinderen buiten speelden en de “korte broeken“ weer aangetrokken werden, kon je de klok erop gelijk zetten dat al in één van de eerste dagen een kind met een kapotte knie of elleboog thuis kwam. Logisch natuurlijk en het slachtoffertje werd getroost…

Een snelle Regiotaxi bracht me onlangs naar de Dr.P.Jansenweg na een verlepte, onvriendelijke dame afgezet te hebben bij haar armzalige woning in een achterstandswijk. Mijn beste vriendin had pas geleden tot mijn verbazing haast onbeschaamd plotseling het hulpstuk uit haar mond gehaald; haar kunstgebit dat eruitzag als het bit van een paard en zij…

In het Restaurant, genaamd de "Nieuwe Koninklijke Harmonie" aan de Stationsstraat bevindt zich die grote zwart-wit-foto aan de wand, dat "portret" van een voltallig harmonie-orkest uit vroeger tijd. Sommige heren op de foto zijn getooid met de trompetten en zetten deze als het ware alvast aan de lippen, anderen dragen de trombones, de bombardon…

De ene spiegel flatteert meer dan de andere en soms worden door een bepaalde lichtval de diepe lijnen zichtbaar die de meer "gunstige" spiegel verhult; de lijnen die zijn als het craquelé in oud vaatwerk. Het menselijk gezicht is vaak een teken van leven en loutering.... Geruisloos en razendsnel is de stralende en eclatante jeugd overgegaan in…

Het is een lange weg om te voet af te leggen door de Tilburgse straten en langs de huizen die zich aaneenrijgen, van de Naasaustraat naar het Energieplein, met mijn trage pas en verouderde lichaam; naar het Energieplein waar mijn vriend Michael de fysiotherapeut op mij wacht (hij was wel degelijk verbaasd over het te geringe resultaat van de inspanningstest…

Wij zijn als De lente, de zomer, de herfst, en de winter. Ons leven is als de vier seizoenen, steeds weer mogen wij op nieuw beginnen. De lente Het ontspringen van een nieuw leven, de geboorte in de natuur…

Mevrouw kwam aanrijden in haar zware rolstoel; de benen uitgestrekt. Kennelijk deed zij zelfs nog zelfstandig boodschappen. De Regiotaxi vervult de uiterste taak die zij nog kan vervullen, maar het betreft hier een ultiem wanhoopsoffensief. Met zware, metalen haken bevestigt de chauffeur de rolstoel in het busje aan daartoe bestemde en aangebrachte…