Ze spoort niet. Nooit gedaan, niet in haar jeugd en zeker niet nu ze arbeidsongeschikt is. Vijfenvijftig is ze nu. Kanker heeft ze, tietkanker. Ze heeft een tepel minder dan anderen, weet ze. ’s Ochtends zit ze in een kroeg, vertelt haar verhaal. De kroegbaas luistert zolang er geen andere klanten zijn. Daarom komt ze vroeg, zodat hij luistert…

Het blijft lang stil in de kamer. Niets beweegt. Niemand beweegt. De hele ziekenhuisstad van beton en staal en glas, de liftschachten, de gangen, de duistere tussenverdiepingen vol tikkende, zoemende, zuchtende buizen, de zalen vol bedden met herstellenden en stervenden, de bezoekers en de artsen, de studenten en de co-assistenten, zij allen houden…

De bar was open. Het cocktailglas van blauw neon flikkerde. Het was er broeierig heet en er was nog één tafel vrij in de hoek maar hij koos voor de kruk. Naast hem zat een elegante, wulpse vrouw. Ze droeg een versleten kleed dat rafelde aan de zoom en te nauw aansloot. Door de klapdeur dreef een lauwe bries, één haarlok waaide voor haar loom oog. Verder…

Gezien de opinie in Nederland dat we het ruimschoots eens zijn met de stelling dat we verantwoordelijk zijn voor de dieren die we nemen, mogen we inmiddels wel stellen dat dit onderwerp niet echt tot een discussie zal leiden; en zo hoort het ook! Een huisdier is immers geen wegwerpproduct en het 'aanschaffen' daarvan houdt meer in dan bijvoorbeeld…

Het is al laat in de middag als hij ontwaakt en zich één ogenblik, slaapdronken, afvraagt, waar hij zich bevinden zou. Een zucht van opluchting ontsnapt zijn schorre keel als hij merkt dat hij deze keer toch het portaal van zijn schamele woning heeft gehaald. Nog net ziet hij vanuit zijn ooghoek een mormel wegvluchten en de warme vlek op zijn versleten…

Weer een klas afgeleverd! Daar zaten we dan, voor de allerlaatste keer in de kring. Kinderen in de kring, de ouders er omheen. Jaar in, jaar uit, neem ik afscheid van klassen. Dit was niet zomaar een klas…..ik heb ze opgepikt in groep 7 en ben meegegaan naar groep 8. Ze staan op het punt een nieuwe fase in te gaan, naar het voortgezet onderwijs.…

Het vele drinken begint dan toch méér en méér van zijn verkommerd gestel te eisen. In zijn ‘heldere momenten’, die steeds minder vaak opduiken, weet hij zich amper te herinneren wat er de voorbije uren aan hem is voorbijgegaan. Hij denkt dat er voortdurend telefoon voor hem is, maar het kan evengoed zijn, dat zijn benevelde geest hem parten speelt.…

Ze is nog maar jong, het meisje. Ze vindt het leuk mee te doen op een website. Soms schrijft ze verhaaltjes. Niet zo best nog, want ze is nog zo jong. Zestien nog maar, dat is niet zo veel. Margaretha noemt ze zich, want dat is een interessant naampje. Margaretha is niet dom, ze kijkt goed uit haar oogjes wie aardig gevonden worden en wie…

U had het waarschijnlijk niet in de gaten, afgelopen etmaal verjaarde ik weer eens, ik zond desalniettemin een hartenkreet uit. Ik werd "gevierd". Ik ervaar, verwachting brengt je dichter bij de dood, willens en wetens vlucht eenieder in stervensnood, verlangend naar dat gebaar. En dat komt dan maar niet, heb mij ongeremd voor de leeuwen gegooid…

‘Bescheidenheid siert’ is een welbekende uitdrukking. Ook in geschreven stukjes worden de sierlijke rondingen van zelfrelativering en zelfspot hogelijk omarmd. Als een schrijver zijn betoog eindigt door de schouders op te halen, zijn blik vol twijfels naar de hemel wendt, een open punt onder aan het relaas toevoegt, dan springen de papieren symbooltjes…

Soms komen bepaalde herinneringen van vroeger weer plotseling naar boven. Zo maar of als reactie van hetgeen je waarneemt. Enkele dagen geleden moest ik op die manier aan onze docent Duits (tevens vertrouwenspersoon) op de middelbare school denken. Hij was voor velen van ons een soort vaderfiguur en minder streng dan onze eigen vaders. Tegelijkertijd…

Naar mijn idee is dat de plaats waar een ieder van ons eens heen moet gaan, niet gehinderd door het schijnsel van de zon. Heel klein staand in aardedonker, heel klein voelend die intense muur van kou, heel klein alleen. Alleen hier zijn sterren te zien, die men elders over het hoofd ziet, sterker, hier zijn alle sterren te aanschouwen, ook de vallende…

Eén van mijn broers verraste me onlangs met een opmerking over de macht die op de grijze massa van mensen wordt uitgeoefend. Nee, het ging niet over kiesvee maar over de grijze massa die ieder mens heeft en kan gebruiken: zijn hersens. Spanje is een jonge democratie. Na zo'n veertig jaar nationaal-katholicisme verschijnen nu opnieuw mannen met witte…

Met de ouderdom, zo lijkt het, slijt het vermogen nieuwe dingen te ontdekken en nieuwe ervaringen op te doen. Alles valt steeds meer in de routine van alledag. De ene dag onderscheidt zich nauwelijks meer van de andere, de gewoonten die je jezelf hebt aangemeten gaan zonder discussie aan de haal met de tijd en vele jaren later kom je misschien tot het…

De dertiende fee bulderde en krulde over de vloer omdat haar wrok eindelijk was opgediend, als een gistende, dampende soep. Ze was na het schavot gedumpt in de goot onder kwijldraden, met vegen van roet en klef van het droog zweet. Nu kon ze eindelijk de rekening vereffenen. Een donder rolde over de speelwei en de menigte week uiteen, in blinde verwarring…

Blubber was ooit een schildknaap die Lancelot mocht dienen en zich altijd onder de Ronde Tafel verstopte omdat hij te laf was voor het slagveld en te lui om schild of vaandel te dragen. Daarom had Merlijn, die zich tot de zwarte magie had bekeerd, hem bestraft en zou hij verder eeuwig als een slijmerige pad met wratten achter de hielen van Lancelot…

Lang geleden in een nabij dorp woonden Leo en Lea, een koningspaar met een kinderwens. Maar de koning was na een jachtongeval helaas onder de gordel verlamd en zat in een roltroon met straalmotor. Toen Lea langs de meanders van de Leie doolde met hangende schouders en een betonnen hoofd, hoorde ze langs de oever een schrei. Toen ze vooroverboog zag…

Ach, wat zijn ze bang de klerken, net aangezeten aan de overvloedig gedekte dis, kroonluchtig beschenen. Kijken omzichtig om zich heen, willen dit duivelspact alleen om samen te eten, bang dat we weten hoe ze heten, bang dat ze worden aangevreten. Klerkenvlerken strekken naar vork en mes, zetten tanden in willekeurig vlees noch vis, genieten niet echt…

Eigenlijk is mijn familie van hem vervreemd. Hem: mijn broer Karel, in Den Haag Karel de Kale. In mijn geboortestreek ‘Karel Haagse Bluf’ of ‘Karel Bluf’. Velen denken dat hij mijn tweelingbroer is. Fout. Hij is het niet, maar hij lijkt. Ook ik ben erfelijk kaal bejegend. Ze halen ons altijd door elkaar. Vroeger al. Dat is lastig. Kom ik in Den…

Sierlijk en gracieus. Het lijkt wel of ze door elkaar heen dansen in hun gefriemel om toch maar het dichtst bij de voor hen zo veilige lamp te komen. Het trekt hen immers zo aan, dat ze de onmogelijkste capriolen uithalen om in de buurt van dat licht te komen. Het waarom daarvan ontgaat mij ten volle. Worden zij aangetrokken door de schoonheid van…