Verhalen over jaargetijden

Het is zo’n zondag waarvan je denkt: wat doen we, gaan we de deur uit met de wetenschap in een geweldige regenbui terecht te komen of: besluiten we er een geweldige luie, ontspannen, rustige en gemoedelijke zondag van te maken? Nou de keus is dus helemaal niet moeilijk want net als ik over weggaan begin gaat de hemel open en stort er een zalige bui…

Het was in de late winter. Over de grasvelden van Eftelings wandelpark slopen de onbekende dwergelfen voort. Deze wezentjes waren zo klein als de wijsvinger van een kinderhand. Niet te vergtelkijken met de elfen van Paleis Droomvlucht! Ze kropen naar de sneeuwklokjes. Die witte bloempjes hingen slap aan hun stengels. Maar de dwergelfen wisten hun woordje…

Ik volg het pad. Twee dagen geleden bleef hier nog klei aan mijn zolen hangen. Nu kaatsen mijn stappen terug, hard en droog. In de felblauwe lucht kruisen witte sporen elkaar. Mijn ogen tranen. De wind komt recht van voren; mijn mond staat strak. Ik veeg mijn neus af aan de rug van mijn handschoen. Mensen passeren met rode wangen en felle mutsen…

Hij stond er weer. Nu was de feestmaand pas echt ingegaan. Even wat Licht en welbehagen onder Hollands grijs, al woedden er nogal wat oorlogen, zowel veraf en dichtbij. In het klein en in het groot. Het weerhield de mensen in de Lage Landen er niet van sfeerverlichting in hun huizen en straten aan te brengen, met dennengroen aan de slag te gaan…

De meeste winters in mijn jeugd waren lang en streng. Het vroor dat het kraakte, er was sneeuw en ijs. Ondanks de kou heb ik heerlijke herinneringen aan die tijd. We woonden in een huis aan de gracht. Als het een paar nachten flink had gevroren lag de gracht dicht. Mijn broertje en ik zaten elke dag met onze neus tegen het raam te kijken of er al…

Het was een verraderlijke zonnige ochtend. Zo eentje waarvan je kijkend uit het raam, denkt – wat een heerlijk weertje; geschikt om een lekkere lange wandeling te maken. Toch na een poosje verdwijnt de zon even achter de voorbij drijvende dreigende wolkjes. Dan toch maar even buiten kijken en voelen hoe het weer er werkelijk voor staat. En ja hoor,…

De kou heeft ons land gevonden net als veel andere zaken maar die laatste zijn niet zo relevant, het is de winterse kou die ons gevonden heeft, logisch dat is het wel want we zijn (in mijn beleving dan) slechts een paar dagen verwijderd van het begin van de winter. Dat er heel andere benamingen gegeven worden aan het ‘begin van de winter’ daar doe ik…

Laat me maar eerlijk zijn: aan de herfst kleeft iets van melancholie. De natuur legt zich te ruste en kleedt zich langzaam uit om straks eventueel onder een witte deken te kruipen en volgend voorjaar weer fris wakker te worden. En toch heeft de herfst ook z’n schitterde dagen. Vandaag is er weer zo eentje. Bijna windstil – de gekleurde bladeren dwarrelen…

Een troosteloze zondag met een stormachtige zaterdag er voorafgaand, een vrijdag die- een klein zesje verdiende en dat: terwijl het winter is, nog steeds! Zelden zaten we in een weekend zo ontzettend met de voeten in het water, stonden de bomen ( die de storm overleefden dan ) eveneens met wortels in de kletsnatte grond, langzaam lopen de boom spiegels…

Morgenkou gaat over het wonderbare Sprookjesrijk. Het gebouw aan de spoorweg "Station de Oost" is een groot eethuis voor treinreizigers en rustig wandelende mensen. De onbekende elfen en kabouters die daar in de verborgen hoeken van zalen en keukens leven, praten die ochtend met vogels. Ja, als het nog vroeg is, huppen daar dikwijls mussen en mezen…

Heel even zou het droog zijn, tussen twee ( of meer naar later bleek ) buien door en dus, waagde ik de gok nadat ik de zon tevoorschijn zag komen, ik moest er wel uit want er moest iets worden opgehaald en tja, dan kun je thuis wachten tot je die spreekwoordelijke ons weegt, maar ik nam het kloeke besluit toch te gaan…Piet had gezegd dat het eventjes…

Een Meinacht op de Efteling: het welbekende ventje uit het verhaal van de reus met de zevenmijlslaarzen dacht eens na: "Ik wil graag de laatste tulpen zien, die hier nog in het park bloeien. Ja, elke nacht kan nu hun laatste zijn." Klein Duimpje liep van de slapende reus weg en ging in het donker op zoek naar tulpen. Niets dan grauwe en zwarte gedaantes…

Dit weekend kwamen de kleinkinderen Bennie en Irene weer een keertje langs. Volgens hun moeder moeten de kinderen er zo af en toe even uit, om de bedompte trieste sfeer van de stad ontvluchten. ‘Pa, als de kinderen weer een weekend bij jullie zijn geweest, zijn ze iedere keer weer een stuk levenslustiger. Het worden zo langzamerhand rasechte natuurkinderen…

Beetje tegengevallen is het wel, zo’n beetje heel Nederland verheugde zich op de komst van een pak sneeuw, weet je wel: zo’n pak waarin je met moonboots lopen moet, nou ja lopen meer met grote stappen proberen vooruit te komen zonder op je gezicht te gaan natuurlijk. Een pak sneeuw met hoofdletters, een pak dat we jaren geleden hier nog hadden, of:…

Gaan we morgen boodschappen doen vraagt eega gisteravond en ik zeg jazeker, tussen de buien door die ons beloofd zijn door de weervrouw. Of het nou Piet of Jan is, ze zitten er steevast naast, maar dit terzijde. Ook de buienradar zit zelden goed, want vanmorgen kijk ik op twee manieren, de plaatselijke en de landelijke radar, waarbij ik toch echt constateer…

Het is midden in de winter. Daarom leven alle aardwormen nu minstens een meter diep onder de grond. Die harde, koude kluiten daarboven... Nee, je zult het wel laten om daar tussen door te kruipen! Maar ver binnen de aarde, ja, daar is het nu juist aangenaam. Die kronkelende diertjes smullen in 't broeierige zwart van schimmels en verteerde, verzonken…

Het was een winterse dag, ergens in Oostenrijk. Het dal vol zuivere sneeuw was in een feestelijke stemming. De komende avond zou het oudejaarsfeest schallen. Overal klonk vrolijke muziek en opgewekte zang. In de gezellige zaal van het hotel werd druk gedanst en gebabbeld; de ramen trilden van het aangename lawaai. Dat ene raam, vlakbij de hoek van…

Anita plantte een jonge struik in haar voortuintje. Prettige aprilzon verwarmde zowel haar huid als haar werklust. "Ha, mijn struik zal over enkele weken mooie bloesem laten zien. En vanavond, dan zal ik met mijn vriendinnen een wandeling langs de boerderijen buiten ons dorp maken. Heerlijk om die geuren van de pas ingezaaide aarde op te snuiven.…

Winter 1992 het was toen een strenge winter. Henk Angenent won de elfstedentocht voor Erik Hulzebosch in de sneeuw en het ijs. Ik zat in Zuidlaren en zag het die dag bij moeder thuis ik was thuis van verlof. Ik ging toen schaatsen met mijn zus in Onderdendam waar zij toen woonde heel afgelegen in Groningen waar ze werkte na de kunstacademie. Ik zat…

Op een flatbalkon -van de hoeveelste verdieping?- zaten Bert en Truus, een bedaagd echtpaar, gezellig thee te drinken. Beiden genoten van de zon, die ver in het najaar nog prettig aanvoelde. "Heerlijk dat we nu allebei met pensioen zijn," prevelde Bert, smakelijk kauwend op zijn ijswafeltje. "Ha, hoogst plezierig om vanaf hier over onze stad te…

De herfst was als een warme deken over het landschap neergedaald. Bladeren, geel, oranje, rood en bruin, bedekten de grasvelden en wegen. De vrouw liep met haar metgezel door de dikke laag kleurige bladeren, die het pad naar het meer als een speelse, opwaaiende loper voor haar uitrolde. De grote platte steen aan het meer was haar favoriete plek om zich…

(Vervolg op 'De Dans van de IJsdraak') De eerste maand van het nieuwe jaar was voorbij en het was tijd voor de vrouw om de ijskristallen, zoals gepland, te inspecteren. Het was een koude en donkere maand geweest, die een weerslag had gehad op haar gemoed. Met moeite vloog ze op haar bezem naar de stad. Er waren negen gebouwen die geïnspecteerd…

De lente is weer begonnen ''Waarom is het nu weer zo koud, vanmorgen vroeg viel er nog een regenbui bij een harde noordwesten wind, Wout?'' ''Dat weer heb je vaak in maart Janneke, want maart roert zijn staart. De meteorologen laten de lente om praktische reden op één maart beginnen. De lente duurt dan tot en met 31 mei. Officieel begint de…

(Vervolg op 'Het Geheim van de Eenhoorn') De vrouw werd wakker met een vaag gevoel dat het een belangrijke dag was. Het duurde even eer ze besefte dat het de eerste dag was van het nieuwe jaar. Gisteren had ze afscheid genomen van een jaar dat ze kon optellen bij de jaren dat ze hier haar dagen sleet. Want zo voelde het. Het slijten van de dagen…

Als een dambord met kleurige vlakken van goudgele en dieppaarse krokussen strekt het plein zich uit onder de nog kale bomen waarin kolonies babbelende kraaien zich amuseren..... De straten glanzen antracietgrijs in de regen. Een winkel is nog laat open en werpt haar lichtschijnsel over de straat. Enkele klanten lopen in en uit. Het Burgemeester van…

Lang lag mijn ziel in een stoffige kast, bedolven onder nodeloze zorgen, onduidelijke tobberijen en onverklaarbare angsten. Tot ik de CD van Elgar kocht. Het was in dat voorseizoen van de lente waarin ons aarzelend meegedeeld wordt door de natuur, door de zacht kwetterende vogels in de vroege morgen en door de eerste wilgenkatjes die ons verlegen…

Op een warme zomeravond in juni besloot ik wat afkoeling te zoeken in een park. Ik vond een bankje onder de bomen, waarop ik neerplofte. Het zweet veegde ik van mijn voorhoofd af en genoot van de - enigszins - koele wind. Alles was mij welkom, vergeleken met de warmte in de flat waarin ik woonde. Vanaf mijn zitplaats verbaasde ik me over de mensen…

''Zeg Wouter, ik hoorde een weerman op de televisie zeggen, dat de lente al op 1 maart gaat beginnen en dat is al gauw. In Lelystad vroor het een paar weken geleden nog 22 graden en nu is het al tien graden boven nul.'' ''Een verschil van 32 graden in korte tijd, komt zelden voor.'' De meteorologen laten de lente op 1 maart beginnen,…

Ze zat op het grasveld van mijn grootouders. Met een witte jurk om haar heen gedrapeerd en een kroon van gevlochten madeliefjes rond haar haren. Bruin krullend haar, ik weet niet wie zij was, maar ik vond haar het mooiste meisje dat ik ooit had gezien. Ik liep langzaam op haar af en vroeg of ik mee mocht helpen bloemetjes plukken op dat witte grasveld…

Een vreemd gevoel van onbehagen omhulde haar als een te strakke jas. Ze kon het niet verklaren en besloot de buitendeur die nog steeds openstond te sluiten. Buiten hing er een vreemde stilte, er was geen geluid te horen. Door haar gevoel van onbehagen draaide ze de deur extra op slot, normaal gesproken draaide ze alleen de sleutel om. Nu werden…