Columns over natuur

De boot Beryl had wind mee, maar voer traag als een slak. Aan de overkant sneed Schotsman snel en messcherp door het water, ondanks de volle tegenwind. Met een ruk waaide mijn capuchon af. Het water in de Lek bij Nieuwegein stond hoog; kolkende, grijze golven. De uiterwaarden waren overstroomd en verbreedden de rivier met wel een halve kilometer. Met…

`Vroegâh' is misschien wel het woord dat mijn Haagse wortels het duidelijkst laat doorklinken. Het bestellen van een `brôhgdje BâhPâh' (broodje Bapao) doet dat anders ook heel aardig. Een onvervalst Haags standaardzinnetje gaat uit van de strenge winters van weleer waarin Gronings gas nog niet gewonnen werd: `Kekh mêh nâh met mêh kauweh klauwuh hâwhtjes…

Ik sta bij de schutting en kijk naar mijn klimplant. Vorig jaar groef ik met veel moeite een diep gat in de grond. Harde, droge klei, niet doorheen te komen. Het was dampig warm die dag, maar het moest, want anders zou de clematis niet goed wortelen. De maanden erna zag ik geen enkele ontwikkeling. Ik had me verheugd op de mooie rood-roze bloemen van…

Als de kersenbloesem op z’n hoogtepunt is, noemen ze dat in Japan mankai, las ik. De schrijver van het stukje vroeg zich af of de bloesemboom die hij onderweg zag, door zijn schoonheid de omgeving mooier maakte of juist de lelijkheid van alles benadrukte. Even later wandelde ik over de heide. Geen kersenbloesem hier, misschien een krentenboom. Die…

Onlangs liep ik de `Driebergenloop'. Het parcours schampte langs de A 12. Toen ik daar passeerde stond ik als aan de grond genageld. Waar tot voor kort een aardig fietspad me door een bos voerde, waren sporen van shovels te zien en restten slechts stronken. Meest in het oog springend was een ANWB paddenstoel die, ooit baken voor recreanten in het…

‘Woessjj!’ Het geluid van ruisende rokken. Vol ontzag keek ik omhoog. Een zwerm vogels maakte tekeningen in de lucht: de kop van een konijn, een pet met klep, het veranderde razendsnel. Ik wandelde langs de Rietput, een plas viswater vlak bij huis. ‘Woessjj!’, weer. Nu boven mijn hoofd. Hoorbaar viel vogelpoep op mijn jas, mijn haar. Honderden vogels…

Als de kersenbloesem op z’n hoogtepunt is, dan noemen ze dat in Japan mankai, las ik. De schrijver vroeg zich af of de bloesemboom die zij onderweg zag, door zijn schoonheid de omgeving fraaier maakte of de lelijkheid van alles benadrukte. Even later wandelde ik over de heide. Nul kans op een kersenbloesem boom. Misschien wel op een krentenboom…

Wandelen is vooral kuieren en veel stilstaan, luisteren en verwonderd blijven over de pluizige, donzige schoonheid van de vogels in broedkleed, verwonderd over de eigenaardige, uitdagende, opgewonden zang van de winterkoning of feller, heviger nog de bijna brutale roep van de cetti’s zanger - het is alsof hij met je voeten speelt, je in ’t oog houdt…

Gisteren zag ik in Een Vandaag een erg hoopvol item omtrent het boerenbedrijf. Laat ik nou toevallig een paar dagen geleden het verhaal ‘De wijze boer’ naar deze site hebben opgestuurd. Het was een enigszins bewerkt verhaal, dat ik al een jaar of wat geleden in een van mijn boekjes heb opgenomen. Maar goed dat even terzijde. Het frappante is dat…

Ik heb nog nooit zo'n trieste president gezien, die veinst alsof hij een goede daad verricht, maar die in feite de gezondheid van de aarde bewust extra verziekt met zijn aangedikte handtekening en zijn zogenaamde humor. Deze griezeldombo uit zijn horrorrariteitenkabinet flikt het om de kolenmijnen weer te openen, zodat de CO2-uitstoot weer flink wordt…

Heb je een plan? vraagt T. Ik sta met mijn jas aan, klaar voor de start om in de tuin te werken. Ik heb naar dit moment uitgekeken. Ons project: samen de appelboom rechtzetten. De appelboom, die al een aantal jaren van verticale stand richting horizontaal zakt. Dit komt omdat de boom nooit is gesnoeid. T. houdt niet van snoeien. Je moet de natuur…

Heb net de auto op de oprit geparkeerd (inkopen gedaan), dat de regen in grote pletsende druppels naar beneden duikt. Ik heb geen zin om uit te stappen. Het voelt even goed in deze kleine ruimte ... en ik luister en luister. Ook de regen heeft zoveel geluiden, kent zijn eigen ritmes van traag, zware, legato drup op het ijzeren dak, naar pletsende staccato…

Het grote NIKS, er was niemendal en was noppes, NADA, kortom er was geen moer. Leegte, een grote overzienbare niets ziende, leegte als een woestijn. Zo leeg. Zonder iets. En toen ontstond er iets, gewoon een simpel IETS waaruit weer verdere dingen ontstonden en de cyclus was in gang gezet. Maar weet je; ik kan me nou werkelijk NIKS voorstellen bij…

In de weilanden van mijn zwager en zijn vrouw, mijn zus, staat een aantal windmolens. Vanwege het vlakke Friese landschap en ongehinderde vrije windvlagen over Gods akkers verwachten ze daar, samen met de Energie maatschappij en de bankschieters, een goed rendement van. Elektriciteit. Kilowatten, Mega, Giga, Tera, Peta, Exa, Zetta, Yotta, Xona Watten…

De tuin, een lust voor het oog hield het met regenbuien in het geheel niet droog, plassen water bleven staan omdat de grond verzadigd was, of er was iets anders aan de hand. Tja zei de een, het ligt aan het afwateringssysteem en de ander wist te vertellen dat het lag aan de verzakkingen van de omgeving. Het betekende alleen wel, dat: wanneer het geregend…

Niemand is vies van een beetje strijd. Al zeg ik het zelf: een spel of sport is zonder strijd zinloos voor mij. Laatst kreeg ik in een gedachtegang over dit menselijke trekje. De bedoeling was niet om een gebruik in mijn systeem te krijgen, waardoor ik mijzelf kon veranderen. 'Strijd' zal met of zonder verklaring van herkomst, altijd deel blijven…

Drie plantjes. Ik heb ze net binnengezet. Stonden op de veranda te vernikkelen. Het is daar nu al min twee. Laat staan als het echt nacht is straks. Ze zijn een paar maand terug uit hun eitjes gekropen. Pitten van avocado’s en mango. Was benieuwd of dat zou lukken. Had een zwarte plastic bak op zolder staan met wat tuinaarde d’r in. Vuilniszak lag erover…

Van die mensen die weten hoe een ander leven moet. Zij hebben de wijsheid in pacht. Het woord burgerlijk is door hun uitgevonden en het is hun levensovertuiging. Als je niet burgerlijk leeft, dan ben je fout in hun ogen. Alles moet in hokjes passen, anders raken zij in de war. Hun stoeptegels vegen ze dagelijks schoon en tussen de stenen wordt chloor…

De trein doet er bijna een uur over van Zevenaar naar Winterswijk. Er wordt gestopt op een aantal plaatsen die ik in de nacht wederom zal aandoen. Er gaat even door me heen dat ik knettergek ben. Ik ben lang niet zo fit als in september vorig jaar. Mijn maatje, met wie ik toen mijn eerste Kennedy liep, is helaas geblesseerd. Vermoedens dat ik mezelf…

Als ik zo eens buiten loop op deze heerlijke herfstdag, blijf ik mij verbazen. Tijdens mijn wandeling in de natuur kom ik dingen tegen die ik dagelijks zie en toch steeds weer anders kan aanschouwen. Op een donkere dag ziet het er anders uit dan wanneer de zon schijnt. Ik zie de bomen en struiken in hun herfsttooi komen, prachtig om te zien. Vooral…

De zon slingert stralen door de lucht. Van stilstand is nooit sprake. Vrolijk, maar amechtig, strooit zij zonneslingers. In een wijde boog. Zo maar van links naar rechts. Blij als een klein kind. De zon wordt nooit volwassen. Zij strooit met licht. Laat mensen stralen in verwarring. Ook al lost zij donkerte op, de zon is niet te vangen. Met geen pen…

Een familielid heeft nog een boerderijtje te koop staan zonder daar zelf nog te wonen. Nu ik even niet meer aan de stad gebonden ben vraag ik haar - binnenstadbewoner als ik ben - of ik daar tot rust mag komen. Natuurlijk mag dat en ik reis er met zware tassen heen. Een lange dag, even koken en dan rust. Het is 's avonds een uurtje of acht, de zon…

Vandaag is het zover. Veel later dan in voorgaande jaren. En toch is dit het juiste moment. Tuinturf en siertuincompost liggen al op het balkon op mij te wachten. Ik haal alleen nog even een flinke bak vermiculiet uit de schuur en een stuk of wat plastic bloempotten. Ik scheur de zakken open en ik ga aan de slag. In een wereld die razendsnel verandert…

Hun verblijf leek wel een kasteel, een burcht meer, zo hoog als het lag. Vanuit het niets leek het te zijn opgerezen. Ik verbaasde me erover, ik was maar twee weken weggeweest, hoe konden ze in korte tijd dit verwezenlijken en nogal liefst zo dicht tegen ons huis aan? Wat de kasteelheer nu precies deed om de kost te verdienen, werd me niet duidelijk…

Natuurlijk is een woord waar ook het woord natuur in voorkomt, maar dan heeft het weer een hele andere betekenis heel anders dan wat ik gisteren staande in het zonnetje te zien kreeg. Kon zo worden opgenomen in een slechte film, want het bracht me, net als slechte en harde films dat ook wel kunnen doen, totoaal van slag. Als gezegd, sta ik in het…

Een stille, mistige dag. Er is nauwelijks wind. Vaag klinkt in de verte het geluid van een motorzaag. Wie op tijd zaagt zit niet in de kou. De hond heeft, net als ik, geen haast. We kijken naar de silhouetten van kale bomen die zwart afsteken tegen de grijze mist. De weidsheid van het landschap achter het bos heeft een stapje terug moeten doen. Vaag…

Deinen, dansen, zweven op fantastische muziek. Ik luister naar het leven diep van binnen. Dicht bij de kern, ver weg van donkere ellende. Die mijd ik als de pest. Veel liever plaag en koester ik de liefde. De hunkering naar liefde laat suikerlaagjes smelten, doopt harten diep in hete honing. Slecht vergaat het vele liefdeskoninginnen. Zij zien hun volkeren…

Met blijdschap geven wij kennis. Een kind van 12 dat een kind krijgt. Als u daarbij uw hoofd schudt, heeft Moeder Natuur u zojuist haar derrière laten zien. Het blijkt dat zij dat 5x keer per jaar in Nederland doet. Moeder Natuur. Zij is óf blind óf geen goede moeder óf zij bestaat alleen als projectie van het menselijk brein. Over God wil…