Alle inzendingen over laarzen

Laarzen klakken naderbij ineengedoken hand in hand de kindjes van en met de ster gezwollen voetjes talhout mager bekendheid met een lot zo hard verlossing door verradershand hun God, een God van smart?…

horen dat de marcherende laarzen een dorp vol mannen naar de dood hebben geleid…

Ik heb laarzen gekocht van een bekend merk. Laarzen, waar ieder zichzelf respecterend meisje van 6 tot 30 jaar op loopt. En als de laarzen niet van hèt merk kunnen zijn, sloffen ze op neppers. Ik ben gevallen voor de suède laarzen door de kleur: verrukkelijk lavendelblauw, ook de bontvoering. En zacht, zo zacht.…

En dus wil ik vragen aan de vrouw die ik gisteren in de winkelstraat zag met de prachtige witte laarzen op een hak van zeker zeven centimeter met daarboven een stel gebruinde benen en een plooirokje tot boven de knie, dat ze het goede voorbeeld geeft en die laarzen uittrekt.…

Wat ik aan mijn laars lap, zijn: laarzen. Ze vertegenwoordigen in mijn opzicht alleen machtsvertoning!…

je klikt en raakt me aan je laarzen gaan voor woelig ritme subtiel laat je me stikken je hakken zien in sensueel getik toch strikte ik je blik je veerde op en knikte…

Het zijn niet de stampende laarzen, de mantels gedrenkt in het bloed, de machten die mensen verbazen, het grote betoog dat het doet, maar 't licht van de wenkende sterren, het kleine verhaal van de moed, een Kind dat hier komt van zo verre en dat ons in eenvoud begroet.…

Ik wilde per se de okergele laarzen. Het was het laatste paar, een maat te groot. „Weet je het zeker?” vroeg mijn moeder. „Ik doe er gewoon dikke sokken in.” Okergele beenwarmers vouwde ik over de rand van de laarzen. Mijn witte bandplooibroek stopte ik erin. Daarboven een wit bloesje met een okergele spencer. Je zag de kleur overal.…

Ze kocht een nieuwe winterjas en laarzen en een mooie das en even leek het of de pijn er met het geld vandoor was…

Ze gaan met laarzen en geweren en witte jassen en met een slecht geweten stap voor stap terug naar je wieg. Er is geen bewijs. Ze sluiten je op. Je bent gek.…

Mijn dochter spreekt konijnenbont is deze winter in de mode maar vermijdt het zelfs in je laarzen ze worden levend afgestroopt om kwaliteit te bewaren Ik knik en voel het in mijn maag misselijk wroet mijn laars en denk de mode is fucking dwaas…

Dan schudt men schone handen, en devoot zwijgt men het bloed onder zijn laarzen dood.…

de huivering nabij pijnlijk verkleumd staan zij in de gracht veldbloemen in alle pracht indachtig dat de mooiste bloem niet enkel in de gracht vaak op een vuilnisbelt op mijn bewondering wacht en als het dan nog regent op één mei jij schelt als een schalmei jij de regen aan je laarzen lapt ben je een distelvink voor mij.…

het bed is een polderland molens draaien op volle toeren lakens worden vermalen en te bleken gelegd sloten vallen droog en lopen over het matras het zakt in op een, soms twee plaatsen ik trek mijn laarzen aan de molens zijn gestopt en de regen blijft komen maar ik kijk omhoog en baad in weelde…

Ik hou niet van dat miezerige dat gluiperige, druiperige Ik hou niet van dat grauwe van dat vieze kille kouwe Ik hou niet van dat natte en dat akelige spatten Maar jij maakt van regen dauw Oh, ik hou zoveel van jou En met laarzen, regenjassen zal ik dansen in jouw plassen Drink ik glazen vol geluk deze dag kan niet meer stuk!…

De horizon is de taal, de taal die ik word geacht te delen met het verminkte kind, met de jongeling die soldaat geworden is en zo fier op zijn laarzen, met de grijsaard met zijn gescheurde darmen in zijn armen. Het regent fosfoor en sirenes De stemmen van mijn land meestal in de televisie. Moordzuchtige families. Misdadig gezang.…

vijf tijgers en een hellebaard zijn keizerlijk gekroond literaire schuinsmarcheerders zagen zich verschoond van alle talen taken regelgeving en ook regels enzo meer was lappen aan de laarzen die marcheerden door wat zinnen punten komma's tot kabouter provocaties liever lieverdjes gaan pesten en de tijger hellebaarden likten…

Bij de halte van lijn 10 zag ik haar staan ze had prachtige ogen Egyptisch opgemaakt aan haar hoofddoek een dunne zwarte sluier vastgespeld daaronder zat een pleister haar neus in verband verder een lange broek laarzen met hoge hakken van top tot teen blijf ik nieuwsgierig wie haar neus verbouwde en waarom zij die sluier droeg…

kruisen staan haaks op het groen rust wortelt in vrede stiller dan wit lijken vergaan de strijd is gedaan laarzen marcheren blikken vooruit de dood daagt ze uit het grote gelijk van heersen en macht die het leven veracht ze vliegen in V- de lucht is nog vrij als ganzen op rij naar het rood van de einder dood als bevrijder…

Ik heb zo'n groot stuk hout, (de bast vliegt langs mijn minirok en hoge laarzen) als ik erin snijd denk ik aan jou: de nerven in het hout zijn je rimpels. De wind draait langs de glooiing van je armen en je benen, terwijl je hoogstwaarschijnlijk schreeuwt als ik je edele delen scalpeer.…

Ik ben gelukkig Zeg ik altijd Heb een gezin Drie katten Nooit gedacht dat ik me zo zou voelen dat schoenen passen zo opwindend kon zijn Ik keek je aan Jij keek mij aan Ik keek de laarzen aan Jij volgt mijn blik Maatje 6?…

Nog even en het terras valt in de roer we kappen de bomen het einde van de maand de vrouwen zitten onrustig BTW nog niet betaald het strijkijzer ligt aan diggelen haar zoon eet geen bruin de zon openbaart de rimpels zelfs boven botox lippen nieuwe laarzen en weet je wat hij zei aan jou wil ik me graag laven hij bedoelde er weinig mee humor…

ik heb ze gezien schoenen en wat laarzen de voeten miste ik ze zijn toch ooit gedragen zocht sporen in barakken en kampen voelde de kilte ondanks talloze lampen las op de muren de wanhoop van toen ze doodden hun uren met bloemen in prikkeldraadgroen vloeren zijn versleten en deuren kraken hun het eindeloos vergeten als de wind ze…

Ik hoor de laarzen stampen ik proef het immens verdriet ik zie de holle ogen ook al was ik er niet Ik ruik de lucht van lijken ik voel de wanhoop en pijn ik lees angst in gebaren ook al kon ik er niet zijn Ik hoor de treinen rijden ik proef de onzekerheid ik zie de mensenmassa ook al was het voor mijn tijd Ik ruik de lucht van bommen…

ik doe een stap naar achter zij wenst haar aanwinst in geblokt papier bekende dichtersogen op een gelig vel staren mijn suède laarzen aan een lage ereplaats en prijs voor een bundel Flagrant schrijft het grijs in mijn hoofd op de eerste verdieping tegen de linkerwand ergens in het midden kun je hem vinden fluistert het boekgebonden meisje…

Lieve Sinterklaas, Ik heb een Piet van u gevonden vanochtend vroeg nabij de kachel zijn situatie nogal hachel aan mijn laarzen vastgebonden. Ik heb hem van ‘t papier ontdaan tape van ringelbaard getrokken. (trof als prop`er een paar sokken gelukkig verpakt in cellofaan.)…

wij gaan bloemen kopen, bloemen voor op je graf, geen fonteintjes, lampen of kaarsen, geen kleren of mooie laarzen. maar bloemen, heel veel bloemen. cadeautjes, kan, mag, hoeft niet meer, wij gaan bloemen kopen, en die zetten we op je graf neer.…

zonnigste dagen zich zonder leugen stapelen in een hoek van mijn geheugen een stekelplant hangt nonchalant aan de kale pergola te dromen waar zwammen als herfsttooien uit verrotte houtplooien komen aan de boom zonder seringen zingen vlaggetjes uiterst vaal hun Tibetaanse gebedsverhaal meegevoerd door de wind voor hen die leden allemaal laarzen…

Kleddernat hijs ik mezelf langs de waterkant omhoog en ren ik met klotsende laarzen verder. Als ik maar snel genoeg draaf, gaat het water in mijn laarzen vanzelf koken. De kleren kleven akelig aan mijn huid en ik werp ze van me af. Mijn onderbroek belandt op de hoorn van een koe, die heftig begint te loeien.…

we stoken een vuurtje smelten lood springen over een sloot we lachen, halen onze schouders op en legen onze laarzen de sloot, té breed we wringen onze sokken slaan ze droog op de stoep ik roep... Theoooo...... nu lees ik je naam op de steen, in zilver je was goud, broer !…