Dat de wens, de vader van de gedachte is, weten we allemaal al wel. Maar het volgende wil ik toch graag publiekelijk vermeld hebben en dat is het volgende: buurman komt na het eten gezellig een bakkie drinken, doet ie vaak en omdat hij ons totaal niet tot last is, mag ie blijven komen. We kunnen gewoon doen wat we willen doen en dat doet hij ook.…

2014 loopt op zijn laatste benen. Wanneer ik een blik op de bijna verlopen kalender werp, weet ik dat het jaar er bijna opzit. Een jaar waarin we van alles beleefden, leuke en minder leuke dingen, maar ja, dat maakt het jaar afwisselend. De niet leuke dingen gooiden we zo snel mogelijk in de vuilnisbak, ergens ver weg in het achterhoofd en over de leuke…

De houten kerkbanken van de oude dorpskerk waren hard. Af en toe ging ze een beetje verzitten. Ze hadden tien minuten buiten gestaan, voordat de deuren open gingen. Daardoor hadden ze een mooi plekje op de vierde rij bemachtigd. Toen duurde het nog een half uur voordat de kerstnachtdienst begon. Ze hadden goed zicht op de band met zangers en zangeressen…

Nog niet zo lang geleden ontmoette ik het echtpaar in het park. Hoewel senioren, leken zij toonbeelden van bloeiend leven en blakende gezondheid. Hij hield nauwlettend de hand aan de pols van haar persoonlijkheid en registreerde iedere ritseling en rimpeling van haar brein en de huiver van haar hart onder haar wisselvallige levensomstandigheden.…

Als de dag van gisteren weet ik terug te halen, hoe het was om zwanger van jullie te zijn, als de dag van gisteren, weet ik bijna nog, hoe de negen maanden, negen lange maanden waren. Als de dag van gisteren weet ik nog dat de voorbereidingen voor de komst van jullie heel normaal verliepen. De bezoekjes aan de huisarts, een verloskundige had ik niet…

Jaren en jaren geleden, kwamen de moeders amper de deur niet uit, de zorg voor kinderen al dan niet aangevuld met de eventuele zorg voor een extra ouder die "gewoon in huis genomen werd" was een vanzelfsprekendheid, en diezelfde vanzelfsprekendheid was een logisch gevolg van de toenmalige opvoeding. Je wist niet anders en deed dus gewoon! De zorg…

Het is koud, guur en grijs. Langzaam sjokt het mannetje door de straat. Elke stap lijkt een overwinning. Het onverzorgd witte haar wappert met de venijnige oostenbries mee. Een lijkbleke hand omklemt een zakje van de apotheek. Het is gevuld met doosjes morfine. "In te nemen bij pijn," staat er op het etiket. En pijn heeft het mannetje. Verschrikkelijk…

Vrijgevigheid en inlevingsvermogen lijken langzaam uit de tijd te raken. Van warme hartelijkheid is zelden meer sprake. Dat was ik eens met de oude theosoof met wie ik een tijdlang correspondeerde. We zaten ook op dezelfde golflengte wat betrof de gedachte dat nieuw leven een wonder is. Dat er in korte tijd twee pasgeboren baby’s in afvalcontainers…

Mijn moeder was een mooie, maar korte, vrouw en mijn vader, niet onappetijtelijk om te zien, een lange brede man. Bij mijn geboorte bleek ik helaas niet de lange gespierde benen van mijn vader geërfd te hebben, maar de korte, van mijn moeder. Ik ben dus geboren met korte benen en dat zou tot ver na middelbare leeftijd een probleem worden, dat bij…

Een mens kan boos worden om kleine dingen, en woest om grote, maar ik werd alleen verdrietig en moe, want normaal, ja gewoonlijk dus, ga ik best graag naar mijn bed toe. Maar de laatste tijd werd dat allengs minder, de reden? Het kraakte dat het een (geen lieve) lust was, voor de buren dan! Denk niet: je bent aan vernieuwing toe, het bed IS nieuw…

Een mondeling in memoriam Hij had haar een tijdlang zijn dichtmoeder genoemd, zij hem haar dichtzoon. Dat hij schreef, ontdekte ze bij toeval. Hij had op de universiteit een kerstverhaal van zijn hand op de balie gelegd. Ook zij griste het weg en sprak hem er na de feestdagen over aan. Hij vertelde dat hij ook als dichter actief aan het worden…

Soms komen schoten voor de boeg toch oorverdovend binnen. Er wordt landelijk getwijfeld aan het nut van schrijfonderwijs op school. In het digitale tijdperk zou het handschrift overbodig worden. Mijn oren tuitten van dit proefballonnetje. Niet meer leren schrijven omdat we toch alles met smartphone en tablet doen. Geen onderwijstijd meer besteden…

Met oprechte verbazing en een tikje jaloezie, oké, kan ik luisteren naar de verhalen van mensen die UREN in de keuken staan om een maaltijd klaar te maken. Echt met verbazing en als ik dan alleen maar luister naar wat mensen "allemaal nog moeten doen" voordat er een maaltijd op tafel staat. En dat begrijp ik al helemaal niet als je om je heen hoort…

Trrawant ... Rrrrauss!! De leraar Duits is een kleine oudere man die onophoudelijk blauwe Gauloises opsteekt en zich hoestend en blaffend door zijn lesuren sleept. Maar zijn stem scheurt nog door het lokaal als een rangerend treinstel. Tergend langzaam veeg ik mijn boeken, schrift en pennen bij elkaar en stop ze een voor een in mijn groene legerpukkel…

Een pak erotiseert. Vooral uniformen – met name brandweer- en politiepakken (bofkonten!) – scoren hoog in het lijstje 'meest sexy uniformen', las ik in de VIVA. Eerlijk gezegd klinkt het mij wat vreemd in de oren. Alsof mensen werkelijk opgewonden raken van een uniform dat net gesteven, maar levenloos aan een houten kledinghanger bungelt.…

‘Ik zal jullie eens een poepie laten ruiken’ zeg ik met een bravoure, die ik niet meen. Zoon schatert het uit. We zitten in de auto op weg naar de ijsbaan. Ik heb sinds kort nieuwe schaatsen, verjaardagscadeau van T. Met het huren van schaatsen hield ik nog een slag om de arm. De toon is gezet, nu moet ik wel. Als we even later het gebouw binnenlopen…

Midden op de Grote Markt in Zwolle zag ik hem staan; de 3,5 meter hoge, ontzagwekkende gevleugelde mannenfiguur, in broek en blazer. Ik keek aanvankelijk wat bevreemd naar de kleding waarin hij was afgebeeld. Duidelijk niet androgyn en zonder lang, wapperend gewaad, zoals ik me engelen altijd al heb voorgesteld, maar een hemelboodschapper dus in herenkostuum…

Dag brave kinderen en nog bravere ouderen! Bent u zich nog steeds suf aan het piekeren over wat u al dan niet in een sinterklaasgedicht mag schrijven? Ik niet hoor! Gewoon: flip flap flop, deze tekst staat er weer op! Recht uit het vuistje, of heet dat een knuistje? Zonder blad voor de mond: De ezel, die later een paard werd, heet nu gewoon: ‘hond’…

We zaten ooit een poosje op dezelfde lerarenopleiding. Hij had het altijd over geld. Wist wat ik voor m'n spijkerbroek had betaald en dat de tweede voor de halve prijs was. Ondanks het verstrijken van de jaren lijkt hij weinig veranderd. Aan die scheve vooruitstekende tanden heeft hij nooit iets laten doen. Hij heeft wat stukjes van me gelezen en vraagt…

Zoon en ik zitten aan tafel. Het bordspel ‘Dolfje Weerwolfje’ staat tussen ons in. Ik vind het een waardeloos spel. Teveel regels, teveel wendingen. Zoon loodst ons er doorheen. Hij spreekt me af en toe streng toe. Ik speel liever ‘Mens erger je niet’. Daar hoef ik niet bij na te denken. Dan kan ik ondertussen mijmeren. Mijmeren doe ik graag. Mijn…