Op het terrein van de inrichting treft men een lusteloze, vervallen berkenboom aan en enkele bosschages die nauwelijks het leven schijnen te houden onder de gestaag neervallende regen. Dit alles biedt geen vrolijke aanblik.... De goedgunstige begeleiders wilden nog gaan wandelen met de cliënten maar het weer zat niet mee en enkelen van hen hadden…

Ik naderde het danteske groepje vóór het kraampje waarin Indonesische lekkernijen werden verkocht. "Hoe gaat het?" vroeg mevrouw. "Het gaat wel", antwoordde ik. "Niet altijd zeggen dat het goed gaat", merkte de heer in de rolstoel op. "Het gaat niet goed en het gaat niet slecht", was daarop mijn repliek, waarmee ik aan wenste te geven dat…

Het was op die (winter-)avonden dat we samen op weg gingen, vaak dik ingepakt tegen de kou en we via de lange Ringbaan Oost het zwembad bereikten; mijn moeder, mevrouw Brouwer, onze buurvrouw en ik. Ik was zeven jaar oud. De geur van chloor was allesoverheersend in de accommodatie. Enigszins in een uithoek bevonden zich de douches die we bezochten…

In de Regiotaxi deelt men als vanouds lief en leed met chauffeur en medepassagiers. Hij was ervan overtuigd dat alle ultieme rampscenario's die de "Condition Humaine" in de zo oneindig lange mensengeschiedenis aan het mensdom gepresenteerd heeft juist hem overkomen waren door zijn recente ontslag. Helaas had hij de auto van zijn voorgaande werkgever…

Te vroeg heb ik deze wereld betreden. Te vroeg verliet ik het veilige bastion van de moederschoot. Op 13 augustus werd ik verwacht, mijn eigenlijke geboortedag, maar het licht van de wereld verwelkomde mij op 27 juni. IJlings werd ik vervoerd in een verwarmd kistje naar het Elisabeth Ziekenhuis. Daar was warmte maar het was allerminst de warmte van…

Mijn brieven, die over mijn wel en wee verhaalden in vervolg op onze jarenlange diepe vriendschap en op de uiterst kameraadschappelijke conversatie die we welhaast dag aan dag hadden gevoerd in je armetierige huisje, verdwenen tenslotte in een nooit eindigende stroom naar de verre bestemming die je uitgekozen had. Vaak zelfs had ik gekleurd en geïllustreerd…

In de Noordstraat in Tilburg bevindt zich vrijwel onopvallend tussen de huizenrij een breed pand met hoge ramen. Van binnen bevat het onvermoed een vergaderzaal en tevens de werkkamers van secretaresses en directeuren. Veertig jaar geleden stond ik bovenaan de met lichtgroen vinyl belegde trap die de verdiepingen scheidde, gekleed in het zelfgemaakte…

Hoewel de zee niet naliet haar majestueuze grandeur te tonen die voor sommigen terecht aanleiding kan zijn tot dichterlijke overpeinzingen en beschouwingen gaf de muziek in een van de restaurants die grenzen aan de boulevard aan mijn medepassagiers aanleiding tot kabaal en extase om het Nederlandse lied dat luid weerklonk in de accommodatie. Vingers…

De roze loper, die op Roze Maandag onze lhbti-ers had verwelkomd, lag nog uit en voerde ons naar het centrum. Onze Kermis is de grootste van de Benelux en ze verwelkomde ons ook vandaag. Een voor sommigen en met name voor kinderen angstaanjagende gestalte van een soort voorhistorische aap is opgesteld aan de Spoorlaan. Een klein glanzend grijs olifantje…

De op uiterst armoedige wijze ingerichte woonkamer, die ik ken van eerdere gelegenheden, sluit direct aan op de binnenstadse tuin die zich als het ware opdringt aan de blik en deze overrompelt. Een steile witgelakte trap leidt in dit huis naar de eerste verdieping Beschermd door de cocon van het levenslange, nooit verblekende huwelijksgeluk leefde…

Hij stond te wachten bij de bushalte aan de Korvelseweg en droeg in een tas een fors boeket grote witte orchideeën met lange, houterige stelen en ovalen bloembladen. Ik waagde het hem te vragen of de bloemen voor zijn vriendin bestemd waren. Ze bleken voor zijn moeder bestemd te zijn die nog zelfstandig woonde in Arnhem. Een mijl op zeven vanuit Tilburg…

In Tilburg Zuid bevindt zich in een achterafstraat op een eerste verdieping een merkwaardige ruimte. Ik passeer het pand nog weleens met de Regiotaxi. Eens, in lang vervlogen jaren, was daar mijn etage. De ramen zijn nu geblindeerd. Maar destijds stond in de langwerpige ruimte voor het zuidelijke raam mijn oude houten bureau waaraan ik de studie van…

Nu mevrouw langs is gekomen en nu ze de plannen voor de verbouwing heeft aangekondigd, ben ik in een goede stemming gekomen. Ik kan met recht uitzien naar de lichtgroen getinte voorzetwanden die aangebracht zullen worden en neem me alvast voor daartegen de schilderijen, afkomstig uit mijn ouderlijk huis, te hangen; de afbeeldingen van een molen en van…

Met een min of meer machteloos gebaar haalde de longarts, gekleed in de witte jas, vóór mij aan de andere kant van het bureau zijn schouders op. "Oud worden willen we toch allemaal" had ik opgemerkt. De ziekten astma en COPD zijn onvoorspelbaar en wispelturig en zij kunnen zoals zij klaarblijkelijk wensen, op ieder moment hun aanvallen hervatten…

We hadden elkaar voor de tweede keer ontmoet op de zaterdagse Tilburgse markt. Met een vragende ondertoon in haar stem had ze mijn naam uitgesproken ("Ineke?") en kort daarna had ze verklaard: "Ge bent niks veranderd" en had ze gevraagd; "Woonde daar nog altijd?" Het antwoord was: "Ja, en ik blijf daar wonen" Spoedig na onze onverwachte ontmoeting…

Mijn beste vriendin was uit Helvoirt gekomen met de auto. Ze had een oranje, aarden, grote pot meegebracht. Ze zou de korrelige, bruine aarde om zich heen spreiden op de vloer van mijn kamer. De arme plant zou als een vernederd, onttakeld persoon met aan haar stam de kluit die haar wortels bevat, op de grond liggen maar we zouden haar nieuw leven en…

De pijn die mijn linker bovenbeen van de knie tot de heup doordrongen had was daaruit langzamerhand weggetrokken zodat mijn gestage en kordate gang door de straten geen hindernis meer ondervond. De fatale diagnose ("tot uw dood!") was dus niet van toepassing en de wandelstok of de rollator hoefde geen dienst meer te doen. Een slijmbeursontsteking…

Ik heb de CD opgezet. De muziek is van een vrij traditioneel genre maar zij sleept me mee door toppen en dalen van mijn gemoedsleven, roept herinneringen op aan gevoelens van diepgaande en vergaande liefde, aan de kloof en het ravijn van mijn liefdesverdriet uit een ver verleden stammend, aan hoop en wanhoop, woede, haat, zelfhaat en mensenhaat, verdriet…

De weg naar onze nieuwe bibliotheek (onze befaamde LocHal, sinds enige jaren in gebruik) voert door een merkwaardig terrein, dat een half stadse, half landelijke indruk op mij pleegt te maken. Lichtgele halmen steken uit stalen hekken die daar onverwacht zijn aangebracht. Men heeft uitzicht op een bebouwing die onduidelijke doeleinden dient. Boven het…

Nadat ik verlaten was en toen het vogeltje gestorven was (in doodsnood had het zich nog bewogen op de bodem van de kooi tot het fatale einde kwam) ben ik de plant gaan kopen. Ik heb haar willens en wetens gekozen uit de ruime en zeer kleurrijke collectie die ik in het Tuincentrum aantrof. Nu "houdt de plant mij gezelschap". Men noemt haar "Dracaena…