De strakblauwe hemel waarin enkele loodgrijze wolkenpartijen opdoemen mag ons niet verbazen of misleiden: het is wel degelijk de 25e december en op de televisie treedt het ene koor aan na het andere, weliwaar ook met het majestueuze "Once in old King David's city" over de Moeder van het Kindje dat zou moeten Verzoenen maar dat de hardnekkige, diepgewortelde…

Zo waren die uren met jou, moedertje; die stille, gewijde, meditatieve uren waarin we het voorbije jaar overdachten onder de Kerstboom met haar donkergroene, fijne takken, als op de radio "Stille Nacht, Heilige Nacht" weerklonk. Die uren, buiten het dagelijks gewoel, hadden we voor elkaar gereserveerd.... Vanaf je portret in zwart-wit kijk je…

De touringcar had haar parcours afgelegd; door Frankrijk, door Zwitserland en tenslotte de Italiaanse grens bereikt. De verliefdheden circuleerden door de gymnasiumklas als een besmettelijke ziekte en ook ik had een oogje op meerdere medescholieren en leraren laten vallen. De arena in Verona was zeker indrukwekkend en de opvoering van "Aïda ook.…

Zo is vandaag 20 December onze dochter jarig, op afstand. Neen, we gaan er niet heen, hebben even met beeld, gebeld. Konden zogenaamde luchtkusjes geven ook, op afstand. Is het moeilijk, oh jazeker, alles gaat immers op afstand? Over vier dagen is haar dochter jarig, dan herhalen we wederom op afstand het ritueel! Niks geen bezoekje, niks geen zingen…

Tanka: Koolmezen springen in het winterbos rondom varens, nog steeds groen; schuilen hier misschien sporen, die gezond voeden kunnen? Prozatekst: Het is druilerig weer. Fijne druppeltjes tikken op bladeren en takken, geven het bos een enigszins nevelig aanzien. Zo hier en daar staan varens, die niet als hun meeste soortgenoten nu…

De bospaden omcirkelen en omringen het etablissement dat ik ken van een eerdere gelegenheid als betrof het een soort omhelzing en zij monden uit op een zandvlakte waarin een enkele kale stam zich verheft, terwijl we uitzien op zanderige heuvels aan de horizon. Mijn beste vriendin had een wandeling voor ons uitgestippeld en gelukkig konden mijn benen…

Mijn trouwe Ilonka, mijn kameraad en gezellin van lange jaren, die mij nog altijd gebleven is, heeft een kerstboompje opgesteld in mijn kamer van oude vrijgezellin. De lieflijke, tedere groene takjes en de kleurige lampjes vormen een tegenstelling met de grauwe hemel buiten en doen denken aan een tafereel uit lang-vergeten kinderjaren in verre tijden…

De metrobak, waar wij vlakbij wonen, is nooit een item geweest om over te struikelen. Nou zou dat ook niet kunnen want het ding staat op pijlers een heel eind boven de grond en dus kun je er niet over vallen of je zou enorm grote voeten moeten hebben, maar dat terzijde. Jaren geleden belde ik met de RET om te vragen met mijn liefste stemmetje: of nou…

In het meest duistere seizoen, kort voor het grote feest dat tevergeefs de verbroedering propageert, die niet plaatsvindt, ben ik haar gaan helpen met de Kerstkaarten.... Uit de wanordelijk en rommelig ingerichte muurkast visten we vier luttele kaarten die geschikt leken om de feestelijkheden kracht bij te zetten... Geplaagd door al jarenlang…

Zo machteloos waren we nog niet eerder, we staan stil als het gaat om luisteren, maar berichten ook in je opnemen is niet iedereen gegeven blijkbaar en daar zitten we nu, met gebakken peren met een dreigende lock down ofwel: de boel gaat op slot. Zijn we er verbaasd over, nou ik en velen met mij in elk geval niet. De talloze maatregelen zijn met voeten…

Oh give me a home Were the buffalo roam Were the dear and the antilope play Were seldom is heard A discouraging word And the skies are not cloudy all day (Frater Nicasio) En zo kwam mij onlangs ter ore dat in het door de Natuur zo rijk begiftigde areaal, in de Herbertusbossen, een wolf was gesignaleerd en de kop van een schaap was gevonden…

Tijdens de eerste dagen van december staat een als het ware goedmoedig, geruststellend half maanschijfje aan een donkerblauwe hemel en het is juist zichtbaar door de uitsparing van mijn gordijnen.... In deze tijd kwamen wij, de kleinkinderen, bij oma voor de Sinterklaasviering.... Op de met een chique kleed gedekte tafel stonden de spulletjes:…

Mijn haar lag op mijn schedel en tegen mijn gezicht als een natte vlag die zich niet kan uitvouwen of ontplooien, als een dweil. De intredende grijsheid, die mij nauwelijks beangstigt, kan ik door de kleurspoeling nog vermijden en wegwerken. Mijn haardos, door mijn arme vader weleens een "keizerskroon" genoemd, kan de veroudering van mijn gezicht…

Jouw graf zal ik nooit kennen of bezoeken. Je zult sterven op je stromatras zoals je zozeer wenste en aan de kant van de weg, aan die onbekende Afrikaanse landweg, zal een eenvoudig, schamel en armoedig houten kruis aangeven dat je eens leefde en dat je mijn hart en ziel in bezit genomen hebt en meegenomen hebt naar je verre land en dat het met jou…

Nu haar gewicht door de zware, levenslang noodzakelijke medicijnen is opgelopen tot negentig kilo; nu haar hele huis verwaarloosd en verloederd is en zij nergens meer besef van heeft, ook niet van zichzelf of haar geestestoestand, begeert hij haar kennelijk nog altijd, als hij zich tenminste niet gedwongen voelt haar tot haar bittere einde bij te staan…

Het was een tijdschrift, met merkwaardige, esoterische, maar kunstzinnig verantwoorde patronen; met zwart-witfoto's van gordijnen, wandkleden, place-mats en tafelkleden, dat eens per maand bezorgd werd en dat onze moeder besteld had om aan de creatieve verlangens van haar dochters tegemoet te komen. De gymnasiale studie werd te zwaar en deze deed…

In die tijd van mijn jongste jeugdjaren werd het eentonige leven in de grauwe volksbuurt soms afgewisseld en als het ware "verlicht" zoals een helder schijnsel oplicht in de meest donkere, onheilspellende nacht, zoals de wanhoop en vertwijfeling soms door een teken van hoop of bemoediging lichter te dragen worden of zoals de oeroude schoonheidsbeleving…

Ze zat tegenover me aan de rommelige tafel, bezaaid met paperassen en in een boekenkast aan de wand getuigde nog altijd een werk, getiteld "English Verse" van haar opleiding..... We zouden, zoals ieder jaar, voor de Kerstkaarten gaan zorgen. Haar gestalte tegenover mij bood, door middel van haar decolleté, uitzicht op het weerzinwekkende panorama…

Opnieuw ongeregeldheden in Urk, een plaatsje dat de laatste tijd al veel in het nieuws is. Het gedoe begon een aantal weken geleden al, met kerkgangers die niet konden tellen, de dominee die zich al helemaal niets liet vertellen en nu de jeugd die buiten proportioneel zich te buiten gaat aan van alles en nog wat. Urk, een klein en gemoedelijk plaatsje…

Vader, je hebt op je kantoor, waar tot je treurnis en diepe vertwijfeling je noodlottige en ongewilde carrière zich voortsleepte, dag aan dag, jaar na jaar en wel gedurende veertig jaar je eindeloze en nutteloze berekeningen moeten maken, terwijl het leed en het ongeluk als het ware uit je poriën stroomde en je aanvloog als een voorhistorisch monster…