Een zondag die letterlijk in het water gevallen is, want: daar waar we dachten er eventjes op uit te kunnen, kwam er een grijze lucht aan die niet veel goeds voorspelde. Terwijl ik dit schrijf denk ik, tja voor ons dan eventjes want echt hoor, ik heb de bomen in hun takken horen klappen, de bloemen horen juichen en het groene gras werd allengs groener…

Aan de oude Oisterwijkse Baan, die zich in een bocht kronkelt tot aan het zwarte water van het Wilhelminakanaal, door bruggen overspannen, op huisnummer eenennegentig, was het ouderlijk huis van mijn sinds lang overleden moeder. Van daaruit trouwde zij en de bruidsfoto toont haar, gekleed in het zijden ensemble, energiek en enthousiast over het nieuwe…

Oh wat ruikt het hier lekker, wat heb je op? Nou niks hoor, niets anders dan gewoon, beetje badschuim beetjes shampoo, dat is het wel, nee joh dat ruik ik niet maar het ruikt hier zalig wat is dat voor een luchtje? Geen idee wat je nou bedoelt, citroenafwasmiddel, is het dat wat je ruikt soms? Nee hoor, ook dat bedoel ik niet. Dan geef ik het op…

Een gat was in mijn fraaie glazen voordeur geslagen, dat veel gelijkenis vertoonde met het gat in mijn door liefdesverdriet te zeer verbrijzelde hart. Na het rampzalige verlies van mijn sleutels had de bovenbuurvrouw overmoedig en onvervaard met een mokerhamer op het glas staan beuken, maar gedienstig knielde de glaszetter voor de beschadigde deur…

Ik strompelde met pijnlijke voeten langs het aloude en mij zo bekende parcours; langs de gevels en bereikte de nu "leeggeplunderde" en verlaten hal van het ziekenhuis. Schimmige, witgejaste figuren spoedden zich voort over de gangen en ik was genood in het lokaal waar de vernuftige en zo ingenieuze apparatuur staat opgesteld: de computer en de andere…

Tanka Huizen vol scheuren storten in, zijn verbrokkeld, verdwijnen geheel: op het gehavende zand bloeit een prachtige wildtuin. Tekst in proza In de Bredase wijk Heuvelkwartier (met name Hudsonstraat, Nova Zemblastraat, Roggeveenstraat en Jan Ligthartstraat) werden een aantal kleine flats van kort na de Tweede Wereldoorlog gesloopt.…

Van het Wagnerplein in Tilburg maakt men zich wellicht - en ten onrechte - een idyllische voorstelling. Na de renovatie is het Winkelcentrum getransformeerd tot een gigantische betonnen "koopgoot" die een welhaast demonische indruk maakt en waar de adepten van de koopverslaving rondsjouwen in hun nooit eindigende jacht naar meer en meer. Mevrouw…

Negenenvijftig jaar geleden heeft de onverbiddelijke dood haar jonge echtgenoot overvallen en nog legt de weduwe bloemen op zijn graf. Haar negentigste verjaardag nadert en ze is teruggekeerd naar het dorp van haar huwelijksjaren waar men haar kent, waar de nu oud geworden vrienden uit haar jonge jaren nog altijd om haar heen staan. De weduwe is…

Ze trippelde op haar hakjes door de sfeerloze en kale gangen van het gebouw aan de Spoorlaan en met haar parfum charmeerde ze haar collega's. Daar was niets mis mee. Mijn bonnetjes van mijn luttele aankopen moest ik bij haar inleveren en ze keek vol interesse op het computerscherm naar de sites van Albert Heijn. Nee, honger hoefde ik niet te lijden…

Ze had mijn stem gehoord die doorgedrongen was tot in de kamers van haar appartement, waarmee ik haar buren om hun telefoon vroeg. Snel kwam ze naar buiten en schoot ze te hulp. Met blikken op haar gezicht als van een lieftallige Madonna die medelijden of mededogen dan wel verbazing schenen uit te drukken, keek ze even later speurend of belangstellend…

Men moet het prettig kunnen vinden in het stadscentrum te midden van het winkelend publiek, de menigte en de jongeren (ook als men dit verafschuwt?). Mijn gang erheen was moeizaam; ik sleepte me voort om tenslotte op een terrasje een warme chocomel te consumeren en de paarden te observeren, de edele dieren, bereden door politiefunctionarissen, gedwee…

De lieftallige secretaresses, allen blondines, die de kamers, gelegen aan de lange gang, bevolkten, gekleed in "nette" mantelpakjes, gelardeerd met hun parelkettinkjes, herinneren Sandra en ik ons nog zo goed.... Op kantoor scheen "horizontaal" de "enige taal" te zijn, zoals ik een collega wel eens hoorde beweren. Sandra en ik zijn ex-collega…

Ik bewaar nog altijd de icoon waarop afgebeeld een lieflijke Madonna met kind in tedere omhelzing uit de erfenis van een honderdjarige tante die voorgoed rust op het idyllisch aandoende kerkhof aan de Kloosterstraat. Ze noemde zich onze liefhebbende tante, maar spaarzaam en sporadisch bezocht de familie die zij zozeer vereerde en liefhad, haar. Bijna…

Mijn mooie laptop is bezweken en is nu gedumpt op een stortplaats en ik betreur ons afscheid. Bij gebrek aan kameraden en vriendschappen was het apparaat mijn "true companion" met haar uitgebreide en ingewikkelde capaciteiten als van een menselijk brein en voor "onze" site typte ik er mijn schrijfsels mee uit. Ze was een geschenk van een trouwe…

Opnieuw een zonovergoten dag, de zoveelste op rij en de vooruitzichten zijn eveneens, volgens de weervrouw: nog meer zon, warme Pinksterdagen en misschien als klap op de vuurpijl, krijgen we donderdag regen, onweer en meer van dat moois. De natuur schreeuwt om vocht, maar het is ondoenlijk om - zoals we hier wel vaker deden - de planten vanaf je balkon…

Het gewone “ gewoon” is zo gewoontjes geworden dat we er nauwelijks van opkijken, het gewone gedoe van alledag daar kijkt ( of hikt) niemand meer tegenop. De hele gewone dingen, de ongedwongen normale mooie dingen, waar je toch echt geen moeite voor hoeft te doen, zijn bijna in de ban, neen, niet bij mij hoor! Het is maandag en een prachtige dag dus…

Als ik naar de titel kijk word ik spontaan weer misselijk, ga bijkans over m’n nek, want het drama dat zich afspeelde tart elke verbeeldingsvorm. Te beroerd om erover te praten probeer ik het dan maar neer te zetten, als voordeel dat het uit mijn hoofd gehaald wordt. Ik rijd op een vrij drukke weg, wat goed te merken is na een mooie periode van haast…

Soms zijn afspraken van welke aard ook, niet leuk, fijn of aangenaam maar ik heb er een oplossing voor gevonden, zeer zeker voor juist die afspraken waar ik best een klein beetje tegenop zie. Een afspraak in het ziekenhuis, trouwens nu al helemaal want tjonge jonge wat een gedoe om er sowieso binnen te komen, niet alleen is er een deur geblokkeerd,…

Verdorie, wat een waardeloos nieuws, en blij word ik er al helemaal niet van, een poosje geen zegels kunnen kopen bij AH is nog te overzien maar rigoureus stoppen met “wilt U nog koopzegels” verdorie wat een rotstreek. Jaja ik weet het wel, het kan in een app, maar dat wil ik dus helemaal niet, ik wil gewone zegels, bij de kassa en die opsparen in een…

haiku: Het wuivende gras, gedicht, sprookje, jong of oud, steeds blijft dat spreken. tekst in proza: Die polderweiden in de zonneschijn vol hoog pluimgras, dat sierlijk en fluisterend heen en weer zwaait in de zachte wind... In vele gedichten, vertellingen en kinderrijmpjes wordt dit naar voren gebracht. Zowel voor jonge als oude mensen…