Misschien hadden ze me altijd al voor een sukkel aangezien, voor een slappeling, zwakkeling, zombie, psychotica, neurotica of nog anders, maar het moet gezegd worden dat bij mijn laatste bezoek aan de mij sinds lange jaren zozeer vertrouwde bibliotheek stond ik inderdaad te wankelen en te beven op mijn benen. En aan een jeugdige schoonheid achter een…

In de vroege morgen gaan de lichten aan in de langgerekte ziekenhuisgang. Een serveerster haalt een doek over het glazen blad van de tafeltjes bij de koffieshop en plaatst er een fragiele witte roos in een vaasje op voor de bezoekers. Hier wacht ik, na mijn bezoek aan de longarts, op de allerliefste, op de zus, op de enige die mij gebleven is, die…

Als twee vrouwen uit zijn op dezelfde man, zijn de rapen gaar. En hoezeer ik ook onze gemeenschappelijke ervaringen had willen benadrukken, onze harmonie en vriendschap tijdens de feeërieke avonden in zijn flat onder het lamplicht, als hij ons, charismatisch, acteerlessen gaf en onze verliefdheid die ons beiden kennelijk op dezelfde wijze aangreep en…

De fotograaf moet gevoel voor compositie bezeten hebben: daar zijn zij allen die niet meer te midden van de levenden zijn: de jonge mannen: mijn ooms Gérard en Guus, onschuldig, in het nette kostuum, de stropdas naar voren springend in de uitsnijding van het colbert, de handen elegant en kennelijk berustend gevouwen; mijn vader met ernst, passie en…

Na inmiddels al weer één jaar en negen maanden in onze knusse gemeente op Goeree-Overflakkee wonend leren wij nog bijna elke dag meer de gewoonten, leefwijze en gezegden van de oorspronkelijke bewoners kennen. Een groot aantal personen en vooral die van de jongere generatie praat gewoon Nederlands met een bepaalde en prettige melodische klank. De senioren…

Tanka Het wijde bosveld vol jonge boompjes glanst blij, ziet schone toekomst. Diep zwart aan oude stammen vertelt brandgeschiedenis. Prozatekst: Tussen Chaam en Gilze-Rijen ligt het mooie Prinsenbos. Drie jaar geleden woedde hier een flinke bosbrand. Thans toont deze plek een bekoorlijke wijdte met heel veel jonge boompjes. Deze nieuw…

De zomer had met haar toverstaf de wereld aangeraakt; een late, onverwachte zomer die ook eigenlijk buiten verwachting mijn leven verlengde en er dagen aan toevoegde. Mijn 65ste verjaardag kon ik tegemoet zien. In het ziekenhuis mocht ik mijn lichaam uitstrekken onder de boog, onder de ongelooflijk mooie en kunstige welving van de machine, gelardeerd…

We houden niet van wijzigingen, zijn er niet van gecharmeerd, we zijn niet weg van veranderingen, gewoon omdat het je van je stuk brengt! Zo was ik afgelopen week in het ziekenhuis, kreeg er van de arts te horen dat ik twee afspraken moest maken, waarbij er eentje was voor een nucleair onderzoek. De dame aan de balie vraagt me: is het dringend?…

Wie denkt dat de titel gaat over de straf voor de dader, heeft het mis. In Sudan is een verkrachte tiener veroordeeld tot de doodstraf omdat ze zich had verdedigd en haar verkrachter daarbij om het leven kwam. De hiernavolgende tekst is overgenomen van de site van Amnesty (nieuwsberichten, 11 mei 2018). Er moet snel actie worden ondernomen om deze…

Toen, in een lang vervlogen tijd, ik ontslagen was en gekwetst zoals nog maar zelden, ben ik de hond gaan halen. Van dieren heeft men nooit af te wachten wat de brute, misdadige en zogenaamd "normale" mens onder meer in het maatschappelijk leven klaarmaakt en ik koos de hond, die te midden van andere stakkers verbleef in een kale, getraliede kooi…

Een ingebouwd navigatiesysteem bezit ik niet en zo kan het gebeuren dat ik wederom verdwaal in het ziekenhuis! Jawel, achteraf was ik er op de verkeerde verdieping uitgestapt, maar dacht: dat ze die afdeling wel weer terug hadden gezet op het oude vertrouwde plekje! Niet dus. Een dame bracht me naar de goede verdieping, tja dat zag er wel bekend…

Haar flat ligt enigszins afzijdig van de overige bebouwing in de wijk in een bepaald soort luwte, gecreëerd door de solide, stevige muren van het nabije, massieve gebouw van het Zorgcentrum. Mevrouw is een fragiel, tenger oud dametje. Haar zeventigjarige, voorbije huwelijk schermde haar af en beschermde haar tegen iedere vrijheid, iedere zelfstandigheid…

We hebben het nu eens over een productiebos. Het doet er niet toe welk woud het is en waar het ligt. Wel is het zeker dat het betreffende bos die rechttoe-rechtaan-beplanting maar matig vindt. Het wilde er liever maagdelijker en woester uitzien. Een zeker bos is bestemd om planken, meubels en kasten te geven aan de wereld, zal het geld goed laten…

Mijn trouwe en jarenlange vriendin stelde mij de machine ter hand; de ongelooflijk verfijnde en ingenieuze laptop met de vele functies die mij zelfs op wonderbaarlijke maar onbegrijpelijke wijze met Afrika verbindt, die een troost betekent in mijn eenzaamheid en die mij dierbaar is als was het een mens met bloed, zenuwen, gedachten en gevoelens en die…

Als zijn favoriete en zo geliefde dochter liep ik aan zijn zijde en nam ik welhaast de plaats van mijn moeder, zijn echtgenote in. Mijn lange haar omlijstte toen nog mijn gezicht en hoge, verheven, magische gevoelens bezetten mijn hart. Eens betrad ik met Hem de zalen en lokalen van onze universiteit waar een pianist Beethoven zou vertolken. Door de…

Het was een kleine, nog jonge man met een gedrongen postuur en met een baardje en sik die zijn wangen en bovenlip in beslag namen. Op zijn nek en onderarm tekenden zich forse tatoeages af en hij voerde een flinke hond aan de lijn met cognackleurige vacht die naar hij verklaarde een kruising vormde tussen twee Engelse rassen en die zoals hij zei water…

Tweemaal per jaar moet ik de gang gaan langs het parcours en het panorama van mijn mislukkingen,langs het nu geheel gerenoveerde en supersonisch ingerichte kantoorgebouw waar ik eens ben afgedankt en dat nog steeds ten dienste staat van de doelloze bezigheden die aan het intrinsiek zinloze leven van de mensheid bezwaarlijk een werkelijke zin of betekenis…

Hoe kon ik het weten, liefste en meest dierbare zus, bloed van mijn bloed, lichaam van mijn lichaam, dat het moment daar was? Het moment was daar en ik wist het: jouw lichaam had het kind gedragen al die negen lange maanden; jouw lichaam had de pijn gedragen en had geboorte gegeven aan het kind, aan de jongen die mijn neef werd en die de naam "Willem…

Ze kwam me ophalen in een auto die me minstens tien jaarsalarissen zou kosten maar haar tevredenheid was ver te zoeken. (Had ze dan toch after all geen man en kinderen gewild?) Bezeten door eigen problemen beweerde zij de expositie, inderdaad bestaande uit welhaast identieke collages en een enkel beeldhouwwerk (dat zij niettemin fotografeerde) en…

Ieder jaar als Sinterklaas in het land was, mochten we bij oma komen in het grote vooroorlogse huis, waarnaar de familie Broeckx verhuisd was na de teloorgang van opa's winkel, destijds gesitueerd aan de Oude Markt. Met oma sta ik op de foto als baby: ze koestert mij in haar armen terwijl ik onnozel en hulpeloos de wereld in kijk en terwijl op de…