Ze besloot een ritje te gaan maken op haar scooter, het werd welliswaar al schemerig maar zolang zou ze niet wegblijven dus een frisse neus was altijd lekker want wanneer ze terug was, zou ze languit in bad te gaan liggen, tot de slaperige moeheid bezit van haar zou nemen en ze met een beker hete thee heerlijk naar bed zou gaan, geen mobiel geen tv…

De verward geraakte schrijver Dirk Bottema vindt de schrijfkunst tegenwoordig hoogst zinloos en akelig tijdrovend. Vanwege zijn bestseller 'De laatste koe op Ameland' mocht hij vorig jaar naar het befaamde Boekenbal in Amsterdam, wat hij een vreselijke onderneming vond, zo met al die wanstaltig commerciële amateurschrijvertjes daar, die allemaal boeken…

Vanmorgen gaan meneer T en mijn persoontje naar Appie, natuurlijk om de kleine boodschapjes te halen en we slagen daar vanzelf prima in, maar nou moet ik eerlijk bekennen dat meneer T er zo eentje is die bijvoorbeeld tot voor een poosje terug allerlei spullen in de kar legde, waar ik vervolgens bij het afrekenen pas achter kwam! Na hem vermanend te…

Ze kwam om de hoek van het café aanlopen, mijn richting op, een oud dametje met een kinderwagen. De kap van de wagen omhoog, want ja het miezerde flink. Natuurlijk liet ze haar kleinkind niet natregenen – het was al heel wat om zo’n kind in dit gure weer mee te nemen. Maar goed, je kunt ze blijkbaar niet snel genoeg laten wennen aan ons kille rillerige…

De vergelijking tussen onze levensloop en het verloop van de jaargetijden is al zo vaak volledig terecht gemaakt, omdat ze zo veel op elkaar lijken, en het ook tot bepaalde hoogte synchroon loopt. Vanmiddag liep ik door het bos in het gezelschap van mijn honden. En even overzag ik mijn leven. De lente en zomer heb ik wel achter de rug en ik kan mezelf…

Wij zijn, zogezegd, een beetje (veel beetjes) op ons zelf. Inderdaad kan dat in noodgevallen wel eens lastig zijn, maar die zijn voor iedereen lastig. Ach de buren zullen - denk ik - best wel bijspringen, mocht zich er plotseling iets ernstigs voordoen. Zielig? Nee echt niet, dat laat ik me niet aanpraten. Het is een bewuste keus. Van verjaardagsfeestjes…

Hoe ze bij ons terecht kwamen? Echt, ik weet het niet, maar ze kwamen en niet alleen, maar met een jonge vos. De moeder was waarschijnlijk doodgeschoten of aangereden. Het blijft raden, maar wat ik wel weet is dat ze bij ons aanklopten. Of wij niet de zorg voor het vosje op ons konden nemen. Het zou hooguit voor een paar maanden zijn. ‘Waarom wij,’…

Hij was ergens in Griekenland van straat gepikt en toen maar meegenomen naar Nederland. Maar helaas moest er nu een nieuw plekje voor hem gevonden worden, want z’n rolstoelgebonden baasje werd definitief opgenomen in een verzorgingstehuis. De mensen die zo af en toe op hem pasten gingen nu zelf op, hun al ver van te voren besproken, vakantie. Of wij…

Vandaag is het de langste dag van het jaar. Bovendien is het glashelder. Daarom ben ik vanavond een flink eind gaan fietsen op het platteland. Een mooie gelegenheid om overal mijn gedachten over te laten gaan. Het liefst kies ik daarvoor heel rustige wegen uit waar je bijna niemand tegenkomt, zodat ik eindeloos herinneringen kan ophalen aan mensen die…

Misschien heeft u het in eerdere verhaaltjes columns of gedichtjes van mij kunnen opmaken, dat ik – naast het mijn gedachtekronkels zo af en toe op papier te zetten – op honden pas. Zowel op grote als kleine. Voor de duidelijkheid, ik doe het in huiselijk kring, dat wil zeggen dat de hondjes gewoon in huis rondlopen en deel uit maken van het gezin of…

Onze voetbalvrouwen gaan vrijdag aan het WK voetbal beginnen – onze leeuwinnen. En ik zal u eerlijk zeggen ik heb er gewoon zin in – eindelijk weer eens een normaal potje voetbal waar je je als normale burger mee kun identificeren. Gewoon een heerlijk potje voetbal dat nog gespeeld wordt om te winnen, niet om niet te verliezen. U snapt vast wel wat…

Het kleinzoontje vroeg aan z’n opa: ‘Wat is dat nu precies opa, selectieve verontwaardiging?’ De opa ging erbij zitten en dacht na en overdacht alle kanten van de zaak die hij zo een twee drie bij zich zag opdagen. Verdorie dacht hij, wat een rotvraag eigenlijk en een verschrikkelijke vraag om die eerlijk te beantwoorden. Het antwoord legt immers…

Toen ik een tijdje geleden mijn familie bezocht, liet een zigeunerin mij tegen betaling in een glazen bol kijken en wat schrok ik toen ze mij vertelde, dat ik een schuinsmarcheerder ben en dat in de toekomst door een bekend iemand een partij zal worden opgericht van die orde en dat velen in ons land op die partij gaan stemmen. De minister van Sociale…

De dag dat ik tegen mijn man zei , ik sluit daar een deur want er opent zich elders wel weer een ander raam, wist ik dat de toekomst alleen maar mooier en rustiger op een goede manier kon worden. Als je sommige dingen namelijk niet los laat kan het voelen of je denkbeeldig gevangen zit, al zijn er geen echte muren, onzichtbare muren kunnen wel degelijk…

Het was stil in huis. De vrouw had alle moderne communicatiemiddelen uitgezet. Geen muziek van de radio, geen gepraat van de televisie, geen afleidingen van de uitvinding die computer heet. In de stilte begon de vrouw haar verhaal te vertellen aan een denkbeeldige vriend. Hij luisterde aandachtig maar zei niets. De vrouw schrok van haar eigen woorden…

Na de koffie en een snuifje poedersuiker schrok Marjan als door een adder gebeten wakker en pruttelde ze met verbaasde woorden over de lange, eiken eettafel, waar aan de andere kant (tien meter van haar vandaan) baron Frits zat te glunderen als Holle Bolle Gijs. 'Welkom in kasteel De Gouden Pollepel, erudiete schoonheid, hoogstbeminnnelijke Marjan,…

Vandaag ben ik niet zo in m'n hum, niet is m'n sas, evenmin zit ik echt lekker in m'n vel, wat een klinkklare onzin zit ik hier toch te typen. Maar weet je, ik ben vooruitlopend op: wat weemoedig aan het worden want ineens begrijp ik wat het betekent als mensen niet zo lekker zijn in de komende herfst veel beter. Mensen met de winterblues, mensen…

Tenminste dat dacht ik dan toch, wat je niet hebt, kun je niet geven, wat je niet leert kun je niet doorgeven, wat je niet meekrijgt, tja, zo kan ik oeverloos doorgaan over dingen die je al dan niet meekrijgt tijdens en gedurende je opvoeding. Dat schept verwarring niet in de eerste plaats voor bijvoorbeeld mijn persoontje maar ook voor de mensen om…

Op een nog koude februarimorgen waarop een bleek zonnetje de wereld overspoelde werden wij opgeschrikt door luide kreten van onze buurvrouw en medebewoonster van de tweede verdieping. De moeder houdt in het trapportaal het kindje, het lieflijke, speelse en mooie meisje als een slappe pop in de armen en krijst: "Buurvrouw!, buurvrouw!" Het meisje…

Op een dag kwam mijn buurvrouw Alie met het idee en bezoek te brengen aan een joodse mevrouw, die nooit bezoek kreeg in het ziekenhuis. Alie kende die mevrouw, omdat ze op dezelfde zaal heeft gelegen. Een prima idee vond ik het en we kregen toestemming mevrouw Netanya te bezoeken. Het bezoekuur was aangebroken: ''Mevrouw Netanya, ik heb gehoord…