Nadat Pasen en Pinksteren op kerstavond vielen, werd Ernst van Piemelen burgemeester van de gemeente Bommelerskont, alwaar hij een gerestaureerd krot betrok in de Prutlaan. Zijn naaste buren waren de doden op het uitgestorven kerkhof. Ze lagen er rustig bij en trokken zich nergens wat van aan. Zelfs niet toen er middenin de zomer een lawine over…

Door het venster heen zag hij hoe de strakke wind door de nieuwe takken van de fors gesnoeide populieren woei. De zon scheen flauwtjes door de monotoon opgebouwde wolkenburchten. Het eentonige geronk van de diepvrieswagen aan de overkant van de straat martelde zijn gestel. Hoelang duurde dit nu al? Hoelang moet ik dat nog dulden, vroeg hij zich wellicht…

Een van de meest vermakelijke spelletjes die ik ken heet ganzenbord. Dat moet tegenwoordig met een tussen-n, dus doe ik dat maar. Ook ganzenbord doet mee aan de spellingscode van vandaag. Ik vind dat wel aardig, want het bewijst dat het nog wordt gespeeld. Al die spelletjes uit mijn jeugd, nu nog gespeeld, hebben maar één ding gemeen: elkaar aftroeven…

Een glas afdrogend zie ik een man naar de bar toelopen. Hij komt hier wel vaker. Type Albert Verlinde. Maar dan hetero en dat is nog erger. ‘Shit, een kind,’ zucht hij en wijst op een fles wodka achter mij. ‘Een kind? Sorry, ik ken dat merk niet. Ik heb alleen Hooghoudt.’ ‘Nee man, dat bedoel ik niet. Ik bedoel, shit mijn vriendin heeft een kinderwens…

De man Jacob zat op de rots en tuurde uit over een azuur-blauwe zee. De horizon verloor zich in een trillende streep. Een schip met helgele zeilen kwam voorbij. Aan dek zag hij een meisje met naakt bovenlijf. Er naast lag een gebronsde jonge god die met de handen over haar borsten ging. Ze sliep. Links van hem zat een Amerikaan te schrijven. Hij…

Daar zit ze dan bij haar zoon in huis, omdat hij moest werken en er toch iemand in zijn huis moest zijn voor die dag. Er zouden kunststof kozijnen geplaatst gaan worden en iemand moest die mensen binnen laten. De avond ervoor arriveert ze op de lokatie maar toen ze samen de keuken binnen liepen roken ze iets vreemds. Een nare gaslucht en daar…

Ha Tansy, riep de mevrouw enthousiast en ze bukte zich over het hekje om onze Cavalier over zijn kop te aaien. Tansy drapeerde zijn oren over haar handen en keek haar bevallig aan. Hij is jarig, zei ik. Hij is drie geworden. Als ik later jong ben, zei de vrouw, dan ga ik met hem trouwen.…

Mijn schone slaapster droomde dat de zon een man was met een slecht humeur, die daarom weigerde om ook maar enigzins te schijnen. Ze riep in haar slaap: Schijn chagrijn, schijn! Wees toch niet zo humeurig! Geef je stralen eens aan de wereld en maak alles kleurig! De zon vond dit schijnbaar amusant, want vanaf dat moment scheen hij in heel het land.…

Ik trek mijn jas aan en pak nog snel het zakje met afgewerkte batterijen uit de la. Die kan ik vast wel ergens inleveren in het winkelcentrum. In een fris voorjaarszonnetje zet ik er flink de pas in. Onderweg zie ik een postbesteller, met een pakje onder zijn arm, driftig op een deurbel drukken. Niemand doet open, behalve de buurman. “Gooi ’t daar…

Het was nacht. De stad was leeg. Verdwaasd liep hij door de straten. Het hoefde niet meer. Vorig jaar had hij zijn baan verloren. Buiten zijn schuld. Zijn vrouw, waar hij zoveel van hield, had het nodig gevonden om met zijn beste vriend het bed in te duiken. Uitgelachen hadden ze hem toen hij hen daarmee geconfronteerd had. Zijn kinderen moesten niets…

Hier loop ik dan. Tegen de ijskoude striemende wind in. Het is als heeft de atmosfeer de oostenwind geschapen om de mens te laten zien, nee te laten voelen wie de baas is. Die droge ijskoude oosten wind welke je longen tart. Zelfs het ademen doet pijn. Ik loop over de landweg die her en der bedekt is met bevroren plasjes water. Het ijs kraakt onder…

Charlotte leest voor. Niet uit de bijbel, dat is voor Cornelis, aan tafel, zo wil de traditie. Charlotte leest later, als ze de tafel is afgeruimd, als er koffie is voor de meesten, en voor de enkele gelukkige die niet hoeft te rijden nog een laatste glas. Het is als altijd een wat kinderlijk verhaal. Een keer heb ik geprobeerd haar met een bundel…

Op de een na laatste dag van het jaar dat zo snel voorbij is gegaan, ga ik met H naar de E10 schaatsbaan, daar waar ik vroeger gewoond heb en waarvandaan ik werd verdreven. Ik ben de laatste week van slag door ziekte en aanhoudende koude, vandaar dat er ijs ligt natuurlijk. De auto snort door een wit landschap en na enige tijd en een paar schapen…

Je neusje, fijn en klein, hoe mooi kan een neusje zijn. Je ogen, je ogen, kijken zo mysterieus, wat een eenheid met die fraaie neus. Je billen, o, je billen, zeg maar niets want ik ga gillen. Maar waar, waar zit je betere, je goede ik? Daar, ik zie hem in je haar. O steek het op. Zie, zie je ranke slanke hals, je oortjes fijn als schelpen, geringd…

Wat is dat toch merkwaardig in dit land. Al die inteeltprogramma’s met bekende Nederlanders. Zaterdagavond was het weer raak; kinderen dansen op het ijs. En niet zomaar wat kinderen, nee, kinderen van bekende Nederlanders. Dat maakt toch een verschil. Oké, ze hadden aan dat gekrabbel op het ijs nog een themaatje vastgeplakt, donateurs werven voor…

Dag dokter. Meneer Trawant, gaat u zitten. Wat scheelt eraan. Ik kom er niet door, dokter. Ach. 'n feestdagendipje..maakt u zich geen zorgen. Na 1 januari is alles weer voorbij. Nee dokter het is erger..het wordt almaar meer en het stapelt zich op, vandaag wéér een kilo erbij. Maar meneer Trawant, ook al zijn het dé Feestdagen, met hun morbide…

Charisma kan Yves Letreme van Ieper niet echt vreemd zijn - opgegroeid bij wijze van spreken onder de rokken van Adolf Daens! De idealistische priester op het breukvlak van twee eeuwen aanbeden door de gewone Vlaming! De man naar wie Louis Paul Boon zijn onvolprezen roman Pieter Daens te Ieper schiep! Och arme Leterme, de man met de trotse doenersuitstraling…

Donderdagmiddag 15.00 uur, tijd voor de eindejaars poppenkastvoorstelling. Vol verwachting liep Katrijn achter Jan Klaassen aan. Natuurlijk zou het deze keer weer een goede beoordeling worden. Dit jaar was immers een extreem zwaar jaar geweest. Ze had zich het snot voor de neus gewerkt en haar nek moeten uitsteken voor klussen die in feite niet…

Het was Lena, het verpleegstertje waar hij zonet een woordenwisseling mee had gehad. Ze stond wat bedremmeld in de deuropening. “Misschien had je wel een beetje gelijk…”, begon ze aarzelend. Ze ontweek zijn blik, hield haar hoofd ietwat schuin. “Ja?” “Ik wist dat het je moeilijk kunt vinden met je ouders en…” “Hoe wist je dat?” “Ik heb het in je…

Hier sta ik dan. Ademloos met te veel lucht. Zelfs het zuchten doet nog pijn. Tranen zijn er allang niet meer. Gemiste kansen doen dat, weet je. Gemiste kansen laten zelfs de meest machoman huilen. Mag dat niet? Een huilende man? Jammer dan. Ooit was jij er. Jij. Met een hoofdletter. Jij die al mijn leegte zou vullen. Jij die mijn pijnen zou laten…