Toen we de moeder die middag van de operatiekamer gingen ophalen hing er een infuus met een zoutoplossing boven haar bed. Nergens was meer een spoor te bekennen van de bloedtransfusie die ze had gekregen. En toen ze terug was op haar kamer en haar ogen opsloeg, konden we haar vertellen dat er een mooie, gezonde dochter was geboren. Een glimlach gleed…

Wetend dat ik nu tegen een muur van onbegrip oploop bij sportvissend Nederland, moet ik eerlijk bekennen dat ik niets heb met vissen. Nou bedoel ik niet de diersoort die met deze benaming wordt aangeduid. Op zich vind ik deze koudbloedige zoogdieren best aardig om te zien. Een aquarium vol gekleurde koraalrakkers kan mijn aandacht wel enige tijd vasthouden…

Nietsvermoedend van het verloop van die dag stond ze gewoontegetrouw te wachten op haar beurt bij de kassa van de supermarkt. Het was hoog tijd dat ze haar provisiekast eens zou vullen. Altijd maakte ze dan een boodschappenbriefje om niets te vergeten. Het briefje was geschreven op volgorde van de producten die ze met haar gang door de winkel tegen…

Zoals op de Antillen het begrip 'buitenvrouw' bestaat, zo is mijn moeder in onze contreien de 'binnenvrouw.' Het was mijn moeder die dit woord gestalte gaf. En ik kan het weten, want wanneer ik ook thuiskwam, vroeg of laat in de middag, altijd en eeuwig was mijn moeder thuis. 'Wanneer ben jij er nou eens een keertje niet!' heb ik wel eens boos…

Vaag herinner ik mij het verblijf daar op de boerderij van boer Gijsen. Het was een gemengd bedrijf, gelegen aan het Stieltjeskanaal. Naast de boerderij was een zogenaamde zijtak, een wat minder brede rivier dan het kanaal, die druk gebruikt werd door de turfschepen om her achteruit gelegen veengebied te bereiken. Om de weg langs het kanaal te kunnen…

Voor we weggaan roept mijn vrouw uit de keuken: ‘Help me even onthouden, het toiletpapier is op.’ ‘Schrijf het even op’, roep ik terug. ‘Ja.., ik heb nou mijn schoenen al aan’ hoor ik haar tegenwerpen. De logica ontgaat mij volkomen. Maar dat gebeurt vaker, dus houd ik verder mijn mond. Mijn vrouw is ondoorgrondelijk in haar argumentatie en ik heb -…

Marie wilde op een zonnige dag op de fiets naar Amsterdam, om Piet en Lies weer eens een bezoekje te brengen. Jan had gemopperd, want aan fietsen had hij een broertje dood. 'Weet je wat die rit ons anders gaat kosten?' had Marie venijnig gevraagd. 'Nergens een plek om te parkeren en had je eindelijk een plek, dan kostte je dat een godsvermogen.'…

Hij wacht op haar. Als ze naar de feestent loopt komt ze langs zijn huis. Ze ziet hem, zwaait, hij komt naar buiten en samen lopen ze verder. Na twee dagen, halve nachten feesten weet ze hoe ze het moet doen. Niks indrinken en voorfeesten thuis. Goed eten en dan een paar uurtjes voorslapen. Een, twee uur zijn genoeg om het lang vol te houden. En ze…

Op de terugweg van een klus samen met compagnon, de vrijeradicaal Ab, stel ik voor even te gaan lunchen. ‘Zie jij hier ergens een kapper?’ vraagt Ab om zich heen kijkend. Ik kijk hem vragend aan. ‘Moet spul halen om mijn haar te bleken,’ legt hij uit. ‘Tuurlijk , Ab. ‘Ik zag op die hoek daar een tapijtreiniger. Die verkopen dat spul ook. Speciaal…

Die avond kroop ik al vroeg onder de wol, het gesjouw in de stad en op het terrein had me erg vermoeid. Maar 's nachts schrok ik telkens wakker uit nare dromen waarin beelden van de voorbije dag zich herhaalden, grotesk en indringend. Pas aan het begin van de morgen slaagde ik erin enige tijd onafgebroken te slapen. Om zeven uur werd ik gewekt.…

Die zaterdagmiddag liep ik nog even over de rommelmarkt. het was zacht, het voorjaar zat al in de lucht. Het was vier uur, dus weinig kans dat er nog iets leuks te vinden was. Maar opeens had ik het gevoel daar helemaal alleen te staan. Hartekloppend stond ik daar met een tinnen bonbonschaaltje in mijn hand, met daarop zes kleinere schaaltjes. allemaal…

Opgetogen over het succes van mijn bezoektruc begaf ik me die middag naar het klandestiene atelier in het theehuisje. Drie maal klopte ik op het kelderraam, maar in het binnenste van het ronde gebouw klonk geen enkel gerucht. Was hij misschien zo geconcentreerd bezig dat hij nu niet gestoord wilde worden? Ik probeerde het nog 'es, maar ook deze keer…

Aan de muur boven zijn bureau hing een groot aantal foto's van personeelsleden. Daarvan had hij stuk voor stuk de achtergrond weggeknipt, zodat er een soort groepsfoto was ontstaan, een mozaïek van lachende en ginnegappende broeders, zusters, co-assistenten en psychiaters, sommige in witte jas, andere in vrijetijdskleding. Daaronder, op zijn bureau…

Er was eens een Klein Duimpje, een schat van een jongetje. Maar het ging al gauw mis! Zijn vader ging dood en ze moesten verhuizen. Met zijn zusje en moeder gingen ze wonen in een gezellig huisje in het naburige dorpje. Een gelukkige tijd volgde en alles ging volgens plan want moeder verdiende de kost. Maar op een dag ging Klein Duimpje van huis met…

Sinds de dag waarop mijn familieleden mij hier brachten en mijn moeder huilend afscheid van mij nam aan de poort, zijn er vijf maanden verstreken. Vijf maanden - en volgens mijn psychiater moet de eigenlijke behandeling nog beginnen. Voorlopig vindt hij me nog te verward en ontoegankelijk om nu al te starten met psychotherapie. Daarom moet ik eerst…

Een en al schranderheid en goede looks, schreed Erik de Boer de winkel binnen. Buiten, op straat, onder schaduwwerpende billboards, waar neonborden als sirenen van de moderne tijd het geld uit de grijpgrage handen van de mensen lokten, regende het zo onbarmhartig dat een vrouw met klein kind, háár portemonnee was net gerold, maar dát wist ze nog niet…

Avond. Zacht valt het doek over de dag. Uit het westen bedekt een voile van wolkenveren de zachtblauwe avondhemel. Venus schittert al. Als een robijn fonkelt ze in het zuiden. Kinderstemmen klinken verderop de heuvel. Nog even spelen voor het donker is. In de moestuin gloeit het bol-lampje naast de tuinkabouter: rood, groen, blauw. Alles went…

Wat schrok ik toen ze me die zondagmiddag belde. Ze klonk zo anders dan anders. Was er iets met de kinderen? Of met Bas? Nee, daar was alles goed mee, zei ze, maar ze moest me nodig spreken. En toen ze binnenkwam wist ik het. Onzeker en verward heeft ze mij van ons verteld. Sprakeloos heb ik naar haar geluisterd, haar vastgehouden en getroost. Afwezig…

Heer dokter wenkt mij naar binnen en ik kijk op de klok. Een uur te laat! ‘Lag je te pitten,’ vraag ik. ‘U bedoelt?‘ Hautain! Arrogant! ‘Ik bedoel; roes uitgeslapen? Want aan jouw rode gezwollen oogjes te zien is jouw happy hour vanmorgen vroeg al begonnen. Zonder hierop te reageren, gaat hij achter zijn bureau zitten. Geen humor. Dat is duidelijk…

'Ik weet dat niets mij toebehoort, dan de gedachte' Die kille voorjaarsmiddag van 1827 haastte Charlotte zich opnieuw naar haar zieke vriend. Het viel haar op dat zijn donkere ogen diep verzonken waren, of de 78-jarige oneindig moe was van het leven. Maar dat kon niet waar zijn: de bejaarde dichter was opnieuw…