sommige catastrofale situaties vragen om duidelijkheid, komen in een fractie van een seconde tot uitbarsting: je slaat met je hand door een vensterruitje en dan ligt alles vol bloed en roodbesmeurde glasscherven; je valt uit een raam en breekt hier en daar wat botten, schaaft hier en daar wat vel. Hechtingen, gips, pleisters en jodium kalmeren…

Tijger loopt door het bos. Een zachte wind brengt de geur van het voorjaar met zich mee, en fluistert zacht door zijn vacht. Zijn grote poten lopen geruisloos door een dikke laag mos. Zijn ogen glanzen en lijken een licht te verspreiden dat van binnenin lijkt te komen. Zijn staart zwaait loom achter hem aan. Hij spitst zijn oren als er ver naast hem…

Alphons Becker stond in de stad bekend als een gevaarte dat geen strobreed in de weg gelegd mocht worden. Zijn verschijning deed dat niet in eerste instantie vermoeden, hij had dunne benen, een licht gespierde torso en een zachtmoedig rond gezicht. Bij sociaal ontij richtte hij zich hij op om zijn longen als draagtassen met lucht te vullen. Het vullen…

Varamihira, de beroemde astroloog liep op een avond door het park achter zijn huis. Hij wandelde langs de gesloten lotusbloemen, staarde in de hemeltrans en struikelde toen over een kikker. De kikker kwaakte klagelijk en Varamihira verontschuldigde zich: "Och, kikker. Het spijt me. Ik zal in het vervolg beter uitkijken" en wees daarbij op de hemel…

Het was ongeveer in 1965, ik was 14 of 15 jaar, toen een leraar op de technische school voor de klas de volgende woorden sprak, die ik nooit vergeten ben: ‘Als iemand mij 30 jaar geleden had gezegd: "over 30 jaar kun je in je huiskamer naar een voetbalwedstrijd kijken, die in Rusland gespeeld wordt", dan had ik die persoon voor gek verklaard.’ En…

Als ik stop, zal het allemaal veel beter gaan, zei hij. Maar waarom stop je dan niet, vroeg een stem. Een tweede stem, met duidelijk meer impact dan de eerste zei dat het maar eens gedaan moest zijn met al die zever. Stoppen kon iedereen, gestopt blijven bleek de kunst. Velen hervallen in ouwe koeien. Doorgaan is dynamisch, stoppen is een punt achter…

Zondagavond, half twaalf. Ik wacht. Een beetje gespannen, benieuwd naar hun verhalen. Frisdranken en hapjes staan klaar… Dat zal er wel ingaan na zo’n avond. De sleutel in het slot. Daar zijn ze! Wat luidruchtig stappen ze binnen: vier zonen, twee schoondochters en mijn man. Schorre stemmen laten mij weten dat het fantastisch was, te gek. ‘En we hebben…

Sietse Ligthart had in zijn 49-jarige leven nooit veel geluk gekend. Weliswaar was hij nog redelijk goed gezond en daarvoor moest hij blij en dankbaar zijn (dat had dominee Wiggersma kort geleden zelf nog tegen hem gezegd) maar het viel niet te ontkennen –waarom doekjes erom winden?- : Sietse was mislukt in zijn werk en ook in de liefde was het nooit…

Het grootste deel van mijn leven speelt zich thuis af en dan met name in de woonkamer. Ik ga zelden uit en nooit op vakantie. Ik kan mij goed vinden in een uitspraak van Gerard Reve: "Ik ben geen man voor reizen. Ik blijf liever thuis waar het mij veilig voorkomt en ik met rust gelaten word." Zo bezien, is mijn huis dus heel belangrijk voor mij…

“Willemien, heb je die geweldige stunt gezien, die Paul Witteman heeft uitgehaald? Hij somt in een column de leden van het nieuwe kabinet op, herhaalt de namen tot in het oneindige van het stukje en zet er ‘Charisma’ boven. Dat is toch geniaal. Dat is toch stof, waar je nooit meer van kan slapen. Dan weet je voor altijd en immer wie er in het nieuwe…

Een vriendin van mij heeft MS. Ze kan nog best een beetje uit de voeten, maar uitgebreid winkelen of een fikse wandeling maken is er niet meer bij. Ze ziet ertegen op als tegen een berg, toch ontkomt ze er niet aan: de rolstoel doet zijn intrede. In de weekeinden gaat ze met haar man op pad. En soms duwt haar zoon haar voort. Maar rondneuzen in modezaakjes…

Mijn lichaam golft door de stralende tunnel. Een helderheid doorschijnt alles en na het openen van mijn ogen blijk ik in een roeiboot te liggen. De oude man kijkt me geïnteresseerd aan. Ineens begint hij te praten. Zijn stem klinkt vertrouwd. "Nog nooit meegemaakt dat een zelf bij de eerste helft van de tocht al tot helderheid komt." Een zelf?…

Ooit scharrelden er vier dreumesen door het huis. Dat was de tijd dat ik ogen van voren en van achteren moest hebben; één paar handen was maar aan de krappe kant. Uitslapen? Ho maar. Daar kregen we de kans niet voor. En toch, 's avonds om zeven uur, konden we tegen elkaar zeggen: ‘Hè, hé’ en dan hadden we de hele, lange avond voor ons zelf. Maar geleidelijk…

Het is nog vroeg, er schijnt nog geen zon en het is nog koud. De zon zal zo gaan schijnen, maar nog even rust, geen zon, donkerheid. Ze kan niets zien, ze kan niet kijken. Ze klapt, de lamp gaat aan. Hij straalt, hij schijnt, op mijn hoofd, op mijn gezicht. Ze kijkt naar buiten, twee stralen komen boven de huizen uit. Het wordt al licht. Ze hoort gerommel…

Niemand is perfect, dat kan en hoeft ook niet, maar je kunt wel rekening houden met elkaar en met elkaars gevoelens. Tuurlijk is dat soms moeilijk en waar het om gaat is ’t volgende... Ook ik ben eerder getrouwd geweest en heb uit dat huwelijk drie kinderen. Een echtscheiding volgde na 10 jaar, mijn huidige man en ik kenden elkaar toen nog niet…

Ineens was je er weer, ik keek in jouw ogen en liet me verdrinken, meeslepen in een gevaarlijk avontuur... Wat doe je nu weer bij mij... wat doen jouw handen op mijn heupen... jouw mond op die van mij... Wat doen mijn handen in jouw haar en over jouw lijf... Wat doe jij met mij? Wat? Ik kijk je aan en we weten het allebei alweer... je daagt me uit…

Ik hou zo veel van jou, jou alleen, hoe dom en naief het ook is ik hou van je en ik kan er niks aan doen... Kon ik het gevoel maar tegen houden of in ieder geval bedwingen, zelfs dat kan ik niet, ik laat me gaan, wat ben ik dom. Dom omdat ik van jou hou? Omdat ik me laat gebruiken door jou. Ik weet wel hoe het zit bij jou, je geeft me steun, maar…

Ik hou een foto in mijn hand. Mijn ogen glijden over de kleuren, de vormen, tasten het papier af met hun gretige blik. Mijn handen laten hun vingertoppen over de lijnen gaan, snel, vluchtig, ik heb mezelf net op tijd in de hand om te verhinderen dat mijn lippen het spelletje meespelen. De man, jongen, persoon op de foto kijkt naar een verte, in zichzelf…

Loom zit ik onderuit gezakt op de bank. Een flesje ijswater in mijn ene hand, de afstandsbediening van de stereo in de andere. Het is een warme dag voor Nederland in deze periode. Buiten spelen kinderen op straat, fietsen, stepjes, waterpistolen… ik hoor het gelach en geschreeuw en dat doet me ergens aan denken, ik weet alleen even niet aan wat. De…

Dit gebeurde ruim tien jaar geleden: Vragend kijken mijn twee jongste zonen elkaar aan. ‘En wat doen wij?’ Blijven we hier nog even of rijden we vast mee? Dan kunnen we thuis nog even met vrienden op stap’. Is het een beschermengeltje dat hen doet besluiten niet bij hun oudere broer in de auto te stappen…? Uitbundig zijn we net 1993 ingeknald. De…