Beste Hildebrand! Ik verneem met een zeker genoegen, dat er van tijd tot tijd iets van u gedrukt wordt; met een zeker genoegen, zeg ik; want wij hebben nog samen school gegaan. Ik heb toen altijd wel gedacht dat er wat in u zat, maar ik wist niet of er ooit wat uit u komen zou. Mijn vader zegt evenwel dat hij dat altijd voorspeld heeft, ofschoon…

Daar zat ze dan, ons Tante Jans. Haar gezicht leek het meest op een stralend zonnetje met twee ogen als twinkelende sterretjes. Klein en breekbaar leek ze. Vijftig jaar zat ze nu in het klooster. Alhoewel er van zitten niet veel sprake was geweest. Het grootste gedeelte van haar leven bracht ze door in Nieuw Guinea tussen de Papoea's. Oh ja, natuurlijk…

Het was een zonnige dag, niet de warm, niet te koud, en de reiziger liep over een laan die aan weerszijden met platanen afgezoomd was. De zon speelde een duizelingwekkend lichtspel met de grote bladeren van de vele bomen. Aan het einde van de laan zag hij drie wijzen staan rond iets dat op een wit beeld leek. Hij ging er naartoe en groette de drie wijzen…

Met verbazing heb ik maandagavond naar het programma van de KRO zitten kijken over de top-100 van de grootste Nederlanders. Wat een klinkklare onzin! Zelfs al zou men één categorie willen vergelijken, dan geldt dat men kwaliteiten nauwelijks redelijk kan kwantificeren. Natuurlijk kan men een poging doen: - wiens werk trekt de meeste kijkers…

Er wervelen jankende stemmen rond. We smelten onder zwetend linnen. Je dringt zonder kloppen, zonder kuchen, maar toch beleefd, mijn schedel binnen. Een stolp viel aan scherven. Een glassplinter kleeft aan jouw haar. Zwaailicht wierp een akelig blauw naar binnen. Dus dook ik snel in jouw iris, nipte van jouw klieren. Een opgefokte slee stoof…

Ze was één en al levenslust. Jong, en ja, ook dat tikkeltje losbandig. Maar, zijn we dat allen niet geweest in een ver verleden. Haar glimlach was zo ontwapenend, dat elke fout haar onmiddellijk werd vergeven. Die onschuldige blik wist iedereen in te palmen, elkeen te bekoren. Het was dan ook niet zo verwonderlijk dat er heel wat jongens gek op haar…

Piet Mondriaan: “De schoonheid is voor ons het enige middel dat zuiver de universele kracht die in alle dingen is, manifesteert. Zij is identiek aan hetgeen in het verleden onder de naam van het ‘goddelijke’ gesluierd geopenbaard is en hetgeen ons, arme stervelingen, onontbeerlijk is om te leven en het evenwicht te vinden. Want de dingen op zichzelf…

Wie zegt dat planten naar het licht groeien heeft het misschien wel mis. Wellicht groeien ze er tegenin, omdat ze het licht willen bestrijden. Hebben ze wel besef van wat licht voor hen betekent en doet? Ze willen toch niet uitdrogen? Daarom groeien ze ertegen in en creëren ze schaduw voor henzelf en andere planten en bomen. Met elke nieuwe tak, elk…

Een vis probeerde in zichzelf te geloven, maar hij wist niet dat hij een vis was. Dus kon hij er ook niet in geloven. En met dit hiaat belandde hij in dit verhaal. Hoe kan ik nou weten wat ik ben? dacht de vis. En hij dacht verder. Ik kan pas weten wat ik ben, als ik weet wat er om mij heen is. Hoe kan ik het nu weten? Door het te ervaren. Hoe…

Stel, een willekeurig huis met rondom een tuin Met binnen vele kamers Waar in één van de kamers iemand zit te typen en begint met ‘Stel, een willekeurig huis’ Zou ik die iemand kunnen zijn? Of jij? Of iemand anders? Iemand typt verder, haalt zijn eerste zin weer weg. Een willekeurig huis, dat is zijn leven. Hij komt er thuis en hij gaat…

Ik ben de tel kwijtgeraakt. De som van het duren. De ellenlange seconden die mij van het razen der tijd ontbonden. Geen moment ben jij uit mijn ervaren, daar vlaag je rond als geest in kracht. Hoeveel stilte is het nu al geleden dat mijn sterven van het jouwe gescheiden is gebleven? Ik had je lief. Nee dat zeg ik verkeerd. Ik heb je lief, met heel…

Elke dag leer je bij is de slogan van het ministerie om potentiële leerkrachten te werven voor het onderwijs. Als 20 jaar sta ik inmiddels voor de klas, en ik heb zeker al een hoop geleerd. Deze week heb ik zelfs heel veel geleerd. De moeder van Erik is al 3 jaar ziek. Ze heeft kanker al vanaf dat Erik in groep 5 zat. Nu zit hij bij mij in groep…

De boer wiens weiland we gekocht hebben noemen we nog steeds ‘onze boer’. ‘Onze boer’ is geen echte boer in de letterlijke zin van het woord. Ik bedoel maar: hij heeft geen diploma van boer. Hij werkte in de stad. Hij had een paar schapen, kippen en konijnen, en ook wat land dat hij samen met zijn vrouw bewerkte. Veertig jaar lang heeft hij alle grond…

Ze keek hem nog even in de blauwgrijze ogen aan en ontspande de riem meteen aan zijn rechterbovenarm. "'t Zal even pijn doen," zei de verpleegster zachtjes en prikte hem de dikke infuusnaald in de ader. "Mooie aders hebt u, Meneer, vind ik persoonlijk toch. Niet iedereen heeft er zulke, Meneer." De "meneer" wist nu niet direct wat hij denken…

De afgelopen jaren, tot een decennium terug in de vorige eeuw, ben ik mij meer en meer gaan realiseren dat zaken en gebeurtenissen die jouw levenspad doorkruisen, zowel in positieve- als zeker ook in negatieve zin, worden bedacht en gecreëerd door een macht. Niet een zelfverzonnen, maar duidelijk te definiëren kracht. Deze zou zich tussen de mensen…

De vijftien discipelen hadden zich in een halve kring rond de meester verzameld en zaten in afwachtende opwinding te wachten op diens woorden. ‘Ik wil’, begon hij, ‘dat ieder van jullie me zegt waarom je hier bent en wat je wil bereiken. Ik zal ieder van jullie apart ontvangen.’ De meester trok zich terug en reeds na een kwartier werd de eerste discipel…

Eenmaal op de Bredase singels drukte Bo Coenen het gas stevig in. Aan zijn rechterkant lichtte een bord op met de tekst: ‘U Rijdt Te Snel.’ Bo negeerde het bord. Pas als je geen tijd hebt om de tekst op het bord te lezen, dan rijd je te snel, zo vond hij. Op de snelweg zette hij de airconditioning aan. “Mag die uit?” vroeg Hildebrand. Bo Coenen…

We stappen de donkere kamer in. De ruimte is onherkenbaar..de eens zo keurig opgeruimde kamer is verdwenen. De open haard, schilderijen, witte tapijten en donkere tweezitbanken hebben plaats gemaakt voor een rokerige ruimte vol mensen. Aan de ene kant zitten mensen, totaal van de wereld en weggezakt in diepe, zachte, donkergroene banken, een drukke…

Sommige mensen worden er depri van. Van de herfst, bedoel ik. Ook ik, een beetje althans. De herfst heeft op mij namelijk het effect van een soort inleidende blik met uitkijk op de komende jaarwisseling. Zoiets als: ‘Another year over, and what have we done.’ Het is als een derde kwartaalbalans van een jaar waarin je terugblikt en aankoppelend een voorzichtige…

De onuitputtelijke drang tot de ontleding van grote dingen om afzonderlijke deeltjes te vinden, kent soms geen grenzen. Maar wat levert het op? In de fysica zijn steeds kleinere deeltjes gevonden, die vervolgens weer zijn samengebracht. Ze werden bij elkaar in een elementaire theorie van de materie gestopt. Het is een dans van familieleden geworden,…