Verhalen over dieren

Mozart had een spreeuw. Hij raakte nogal gehecht aan het beestje, zeker toen hij in staat bleek de melodie van een pianoconcert te fluiten. Niet foutloos, dat niet. Toen hij overleed was Mozart diep bedroefd. Hij organiseerde een heuse begrafenis voor het beestje in zijn tuin, een grafsteen, gewijde liederen die de in het zwart geklede aanwezigen moesten…

Wie telt de spreeuwen nog boven de stenen dorpskerk in duindorp? Het was een zwarte wolk van onbezonnen kinderdromen, daar in het stille oord aan de lijdende duinen. Je herinnert je de witte meeuwen boven het koude water; een bitter besef dat een eenvoudige afkomst moest opboksen tegen een passie die in het donker verlangde. Je wilde het grootser…

Het gefluister begon toen de eerste schaduwen over het water vielen. Florian zat aan de rand van het meer, de plek waar de wereld ophield en de wildernis begon. Over de wilde zwanen wilde hij nadenkend spreken. Het liet hem niet onberoerd hoe het met deze vogels ging, vliegend in den vreemde, hoog boven een aarde die ze allang waren ontgroeid. Boven…

Zijn hoeven sloegen als een verre donder tegen de aarde. De manen wapperden in de wind, wild en vrij, alsof ze de storm probeerden te vangen die al dagen in de lucht hing. Hij galoppeerde door woeste dromen van leegte en oneindigheid. De wereld om hem heen leek te vervagen tot strepen van grijs en goud. Hier, op de grens van de wildernis, tartte het…

De papegaai Klara had zijn hele leven dezelfde monotone woorden geleerd. Korte zinnen die tot de verbeelding spraken van mens en dier. Nu de kooi leeg was en het felle verenpak voorgoed roerloos bleef, hing er een ongewone stilte in de kamer. Jarenlang had de vogel de ruimte gevuld met zijn dagelijkse ritueel van klanken. Het waren geen ingewikkelde…

Het graf was al maanden stil, maar de raaf bleef vliegen. Zijn gitzwarte veren vingen het weinige licht dat door het grijze wolkendek brak. Onder hem lag het landschap er verlaten bij, gehuld in een ijzige nevel. Voor de buitenwereld was hij slechts een vogel. Maar vanbinnen droeg hij een onbegrepen ik. Hij voelde zich een indringer in zijn eigen leven…

Er lag een zilveren stilte over de landerijen aan de rivier. In de vroege ochtend, toen de dauw nog als een ijle deken over het gras hing, stond het rund roerloos in de weide. Zijn volkomen verschijning vormde een scherp contrast met de rest van de wereld — die boze, jachtige wereld die dit dier allang leek te zijn vergeten. Er was geen schepsel dat…

In een klein boomhol woonde een volkje van wilde bijen. De honingzoekstertjes keken uit over een heideveld, omringd door de landduinen van Loon op Zand. Deze vlijtige diertjes kenden geen andere bloemen dan die aan de heidestruikjes. Ja, dat grote veld was voor hun volk genoeg om al het benodigde voedsel te vinden. In de maand September werden de…

De grote koning buigt zijn zware hoofd, het vuur dat in zijn lichte ogen doofde. De aarde wacht, die hem de rust belooft, terwijl hij zacht zijn laatste adem loofde. Zijn sporen blijven in het goudgele blad, zijn kracht leeft voort in kalveren en hindes. De cirkel sluit op het vertrouwde pad, gedragen door de adem van de winden. Geen strijd…

Het was een van die dagen waarop alles zwaar voelde. Sinds de verhuizing leek de wereld buiten haar vertrouwde cirkel te snel te draaien. Sanne trok de kraag van haar jas omhoog tegen de gure wind en liep met zware stappen het modderige pad op naar de wei. Niemand op school merkte echt hoe eenzaam ze was. Voor de buitenwereld hield ze haar rug recht…

Misschien was er iets in het verlangen dat gevleugeld door zijn heimwee was vergeten diep in de door het vuur bedreigde wildernis van zijn zelfgeschapen groene loofbomenwoud en er waren ook andere duistervogels dan hij die hetzelfde dachten over zijn naderende dood. De laatste uren duurden langer dan voorheen het geval was onhoorbaar…

Ik ga vroeg de deur uit, niet alleen omdat het heel erg warm wordt maar ook omdat er weer even bloed geprikt moet worden en zo stap ik in de vroegte op de scoot! Het is zelfs fris te noemen maar een klein ritje moet kunnen. Het is zelfs redelijk rustig op de weg totdat ik op het fietspad een enorme groep ganzen zie staan… Zachtjes rij ik erheen, druk…

Ja dat ding bestaat toch echt hoor, ik heb hem gezien en ben dus niet de enige want is het geval? Wel dat ga ik even haarfijn uitleggen! We gaan met z’n viertjes op pad, zoals veel van onze landgenoten trouwens om in Duitsland goedkope boodschappen te gaan doen en er een leuk dagje van te maken! We vertrekken bijtijds ( oké iets later dan bijtijds dan…

De brandende zon hangt als een koperen plaat boven de droge Afrikaanse savanne. Jula, de ervaren matriarch, heft haar zware hoofd. De aarde is dor en gebarsten. Haar kudde slentert lijf aan lijf achter haar aan, hun flanken schuren zachtjes tegen elkaar in de verzengende hitte. Onder hun zware poten danst het gewicht van de aarde, maar de tijd dringt…

In oktober hangt er dauw op de varens. De grond veert licht onder zijn poten. Kraks staat stil en kijkt hoe een esdoornzaadje om zijn as draait. Het landt zacht in het mos. Verderop vindt hij een kastanje. Hij begraaft haar bij de beuk, dicht bij het water. Hij drukt de koele aarde aan met zijn neus. Als hij opkijkt, zweeft er een veer tussen…

De juf geeft een les over het nabootsen van dierengeluiden. ‘Wie kan het geluid van een koe nadoen?’ vraagt ze. Alle leerlingen steken hun vinger op om te laten zien dat ze dat weten. ‘Wimpie, zeg het maar.’ ‘Boe', loeit Wimpie. ‘En het geluid van een hond?’ ‘Woef, woef' blaft een andere leerling ‘En het geluid van een kat?’ ‘Miauw, miauw.’…

Ze kijken je aan met die wrede kraalogen alsof ze willen zeggen “Wat doe je hier!” Ze laten zich niet zomaar verjagen. Ze hebben er schijt aan dat jij jouw balkon schoon wilt houden. De gevleugelde schooiers, ze laten zich geen oor aan naaien. Ze leggen eieren op ongewenste plekken. Ondertussen stel jij je voor hoe jouw jonge vrouw door de Action…

Ze lopen zwijgend langs de sloot, de kijkers tegen hun borst. Het gras is nat, de modder zuigt aan hun schoenen. Iemand niest. Voor hen buigt het water af, een onopvallende kromming in het landschap. Hier zou hij moeten zitten. Dat hadden ze gelezen. Dat was gisteren gemeld. De oudste blijft staan; een man met een verweerde nek en een jas die te…

De vrachtwagen schudt over de weg. Licht lekt door de kieren en vlekt over ruggen en flanken. De lucht is warm en vochtig van adem. Rompen drukken tegen elkaar aan, hoeven glijden over hout. Kekke staat in het midden. Zwartbont. Breed. Een kalf duwt zijn natte snuit tegen haar flank. De knieën van het jonge dier knikken. Hij maakt een hoog, dun geluid…

Ik doe open. Er staat een man voor me in een wit pak, van top tot teen bedekt. Alleen zijn ogen kijken me aan, koel en helder, vanachter het gaas van een rooster. Een fractie van een seconde denk ik aan sciencefiction. Even ben ik van mijn stuk gebracht. "Dit is dus mijn beschermpak," zegt Stefan. Ik stap opzij en hij loopt via de keuken naar de…

Achter de schuur had hij hem gevonden. Zijn hond. De keel was weg. De bladeren kraken onder zijn laarzen. Geel, bruin, nat. In het bos ruikt het naar rot en schimmel. Bij de beek staat hij. Breed in de borst, de vacht vaal en ruig. Hij knielt. Het richtkruis rust tussen de gele ogen. De wolf beweegt niet. Hij houdt zijn adem in. Wijsvinger aan…

Ze staart naar het schaaltje met brokjes op het blauwe dienblad met tropische vissen. Het staat nog op de vloer tussen afwasmachine en prullenbak. Door het raam ziet ze de dikke, rode kater van de overbuurman nuffig snuffelend in hun tuin rondwandelen. Daar is die andere rooie ook. Ze heeft dezelfde vachtkleur, maar is een kilo of drie lichter…

’s Ochtends, even na achten, staat de man bij het raam. De tijd dat de hond van de buren gewoonlijk langskomt. Hij loopt dan het grindpad op, snuffelt bij de struiken, plast tegen de regenpijp, kijkt een paar seconden naar het raam, en verdwijnt weer. Maar nu verschijnt hij niet. De man blijft een tijdje staan. Dan zet hij koffie. De krant ligt op…

Het is lekker wandelweer. Veel blauw tussen witte wolkenformaties, zon en wat wind. Ik ben in het park met mijn hond. Bij de sloot staat een zilvermeeuw. In het gras voor hem spartelt iets. Een vis, denk ik. Dan zie ik iets van een vacht. Misschien een muis. Vind ik erger dan een vis. Maar dan tilt de meeuw zijn prooi aan het nekje op. Twee lange…

(sprookje) De Eekhoorn voelde zich vandaag zo zwaar. Hij keek in de spiegel en zag dat hij inderdaad een beetje zwaar was. Hij vroeg de Das of hij dat ook vond. ‘Ach man, wat zit je te zeuren. Ik vind je juist zo licht’. Hij vroeg het de Vos, die zei dat hij geen zwaargewicht is, anders had hij hem allang een keertje te grazen genomen. Hij vroeg…

Poes Mickey was door onze zoon van zijn troon gestoten. Dat zat er dik in. Hij had het zwaar te verduren sinds er een mens van zijn grootte door de kamer scharrelde. De kamer, tot dan toe zijn domein, werd overgenomen door een mannetje dat zo hard gilde dat poes van schrik wegsprong. Soms reed hij hem zomaar van de sokken, dribbelend achter zijn formule…

"Björn is een beetje mijn paard," zegt ze met trots. Mijn vriendinnetje Sandra en ik zijn op weg naar de manege. Ik heb me laten overhalen om er eens een kijkje te nemen. "Hij is donkerbruin en heeft zwarte manen." De manege ligt op tien minuten lopen van ons huis, vlakbij de grote waterplas waar we in de zomer zwemmen en in de winter schaatsen.…

Een vleeskuiken blijft in zijn korte leven scharrelen op gemiddeld dezelfde vierkante meter waar hij destijds door de kippenmester uit het krat geschud is, zeven korte dagen nadat hij uit het ei gekropen is. Dat hij een hij is, weten we omdat de afstand tussen zijn aars en zijn geslachtsorgaan groter is dan bij een hen. Iets wat door getrainde middelbare…

Ik wil een verhaal delen uit mijn zenuwslopend, tragikomische leven. Alhoewel, het is eigenlijk meer tragisch dan komisch. Ik heb deze week niet bepaald een geweldige week gehad. Het begon ermee dat ik 2000 euro won en het de volgende dag, met mijn stomme kop, allemaal weer verloor. Misschien zegt de term 'najagen' iets voor de kenners onder jullie…

Een opmerking van Jootje bracht me eventjes terug in de caravan-tijd, een tijd dat je als het ware twee huishoudens had, immers ging je van vrijdag tot zondag naar de camping na een werkweek en had je in de vakantieperiode geen malheur als het om “boeken van vakantie“ gedoe. Natuurlijk had je geen rustig bij-kom-weekend, immers vroeg dat tweede onderkomen…