Verhalen

(column van Steef Schinkel) nr. 30 In het jaar 1906, in de maand juni, verzamelden zich meer dan tienduizenden bezoekers voor het Paleis van de Keizer, nu Schiller Theater Place Royale, voor de lustrumfeesten in Utrecht. De gehele binnenstad maar vooral de Minrebroederstraat was tijdens deze lustrumspelen, zowel vanaf de Ganzenmarkt als vanaf het…

België. Het is en blijft een bijzonder land. Gisteren was het Nationale Feestdag. Niet dat je het ergens aan merkt. Totdat je voor een gesloten winkel staat. Dat wordt weer rijst en bonen. Als ik nog genoeg campinggas heb. Had ik nu maar gisteren... In Poperinge is er markt. Toch wat te koop. Ik sla fruit in en een heerlijk geurende kaas. Op de…

Jaren lang verwachtte Barn dat niemand hem ooit te pakken zou kunnen krijgen. Hij was snel als het licht, maar schuw als een vos. Telkens als er weer eens iemand achter hem aanzat dook hij de schaduwen in. Het licht ontwijkend vluchtte hij voor zijn achtervolger. Nog nooit had iemand Barn te pakken gekregen. Nog nooit. Tot nu toe. Deze belager kon…

De schrijver had het van de man overgenomen en de schrijver had al zijn comfortabele dieptes uitgehold. Van een filosofie bleef niets meer over. Hij had de mens in zichzelf uitgeteerd en nu lag hij ziek te wezen in een braakliggend bed. De werkelijkheid van zijn tooiend kledingstuk volledig uitgerafeld. Mensen waren als taarten geworden. Eenmaal…

"En waarom loopt ge met al die blinkende dingen rond?" vroeg Jo aan Alex. Wel zei Alex "moest ik gekleed zoals u, een firmapoort, binnen stappen dan zou er eens flink gelachen worden". Maar nu zei Alex, die een pak aanhad dat gemiddeld drie salarissen waard was, een ketting, een uurwerk waarvoor de modale burger toch minstens een jaar moest voor…

Nadat Birgitta de achterkamer verlaten had om plaats te nemen op het zitje in haar bloementuin, besloot Freek zijn potlood weer op te pakken. Hij moest zich concentreren op zijn tekening, maar zijn gedachten dwaalden af. Het was warm in deze kamer, in de ochtenduren nog heerlijk koel, maar tegen het einde van de ochtend namen de zon en haar hitte…

‘Oh!’ is het enige wat Jaap zegt, maar het liefste zou hij haar direct hebben verteld dat hij vaak aan haar denkt, bij haar wil zijn, haar warme lijf wil voelen. Maar nee, dat kon hij niet doen, dat zou al zijn mannelijkheid aantasten. Hij zou in een watje veranderen en dat was wel het laatste wat hij wilde. Hij was een man, maar dan ook een échte!…

Overdreven aanwezig ijsbeert Jaap door de ontvangstruimte van architectenbureau Holthuis, Haarhuis, Das. Zijn collega Kees-Jan is vandaag afwezig, een maquette presenteren bij een grote potentiële klant. Nieuwe opdrachten zijn meer dan welkom sinds de verhuizing naar het statige herenhuis aan de Keizersgracht. Jaap is ervan overtuigd, dat de investering…

Ik reis graag met de trein. Niet in de spits tussen al die vermoeide mensen die onderweg zijn naar hun werk of andere belangrijk lijkende dingen. Nee, eigenlijk voor mijn plezier, hoewel ook ik gewoon een bestemming of een plek heb waar ik graag heen wil. Ik neem wat te drinken en eten mee en zoek een rustig plekje, liefst bovenin een dubbeldekker.…

Als ik ’s morgens mijn kinderen naar het kinderdagverblijf breng, is het altijd druk. Spitsuur met hangende, jengelende, krioelende kinderen. En dat is lastig en kan vervelend zijn, maar je weet dat je binnen vijf minuten weer weg bent en een ander, die daar gek genoeg zelf voor heeft gekozen, de kinderen weer in het gareel probeert te krijgen.…

“Fuck you, agent!” Dat mag je tegenwoordig best zeggen van de rechter in Lelystad. Die uitdrukking is weliswaar niet aardig, maar hij is niet zo grof dat een veroordeling gerechtvaardigd is, vindt de magistraat. Ik ben verbaasd over deze uitspraak, maar zie toch een voordeel. Tweetaligheid houdt de hersenen jong, en gaat daarom geestelijke aftakeling…

Er bestaat een verhaal waarin verklaard wordt hoe het roodborstje aan zijn rode kleur kwam. Daarin wordt verteld dat het roodborstje, bewogen door medelijden bij het zien van het lijden van Jezus aan het kruis, een doorn uit de hoofdhuid trok, waarbij een druppel bloed op zijn borst viel, die daar sindsdien bleef zitten. Ergens in de jaren negentig…

In de tijd waarin we nu leven, met veel ongemakken, ergernis, stress, tegenslagen, ziekte met een soms lange lijdensweg van onze dierbaren, is de dood misschien het meest ingrijpend. Niets nieuws onder de zon, want dat laatste doet zich als natuurwet al sinds mensenheugenis voor. Zo heeft een ieder van ons vermoedelijk soms de neiging om voor zichzelf…

Ik sta op de dijk, langs de kant van het fietspad. Daar op het hoekje van de dijk, waar het ingepolderde, het nu ogenschijnlijk uitgestorven vakantiedorp ligt. Het bankje, nat van de regen, nodigt niet uit om erop te gaan zitten. Het weer is druilerig. De miezerige regen sijpelt langs mijn regenjas naar beneden op mijn schoenen, die al iets doorweekt…

Het is zaterdagavond. Bij de deur van café Berlage staat een bodyguard. Hij glimlacht als Jaap naar binnen loopt. Kees-Jan volgt hem. Door al het gedoe met Annemarie is het alweer een tijdje geleden dat ze samen op stap zijn geweest. Binnen heerst er een ontspannen sfeer. Het is gezellig druk. Meegezogen door de harde muziek beweegt Jaap zich zelfverzekerd…

Ze drinken. Als ze drinkt durft ze meer. Ze weet dat ze iets moet doen om hem. Ze voelt dat ze.. Ze nemen nog een glas. Eerst praten ze over het werk, daarna over vakantie, dan vertelt ze hem over haar relatie. Hoe het fout is gegaan. Hoeveel tijd het geduurd heeft voordat ze weer een beetje is gaan leven. Dat ze daarna nog wel eens iets heeft gehad…

Vol verwachting stapte ik monter uit bed. Want ik was ervan overtuigd. Het televisieprogramma van Harry Mens komt vandaag vanaf de apenrots in de dierentuin van Berlijn. Maar nee, dat dacht ik maar. Want tot mijn verbijstering was het programma gewoon opgenomen in dat lelijke Hotel van Oranje in Noordwijk. En ik zag geen apen. Hoewel, al die beursmannetjes…

Ze waren laf. Angst om de magere overschot die hen nog restte te verliezen. Krampachtig levend op een boom met daaraan slechts een tak. Geen bloesem om mee te pronken, geen vrucht om te proeven. Zelfs geen enkel blad nog om te beschermen. Laf van angst wachten ze er. Tot de tak zou breken. Decibels ruzieden in de keuken. Grootste slachtoffer bij…

Het zweet stond in mijn handen. Daar zat ik dan, te wachten tot hij me op kwam halen. Heel de nacht had ik er van wakker gelegen, niks gegeten die ochtend. Man wat was ik zenuwachtig en wat gaat de tijd toch langzaam als je moet wachten. Vorig jaar had ik ook al eens een afspraak met hem gemaakt, maar twee dagen van tevoren heb ik afgebeld. Ik durfde…

Mijn muurtje waar ik mee bezig was, is niet zo mooi geworden, vanwege de oorspronkelijke bouwstaat, die verstopt was onder diverse lagen behang. Dapper heb ik alle behang verwijderd en het muurtje toch een kleurtje gegeven, maar helaas! Er moet iets anders gebeuren. Nu ben ik dus met laminaat bezig. Vreemd mens ben ik af en toe! Dit komt allemaal…

Een rare gewoonte. Maar wel typisch voor mijn aangetrouwde familie. Voornamelijk Brabanders. Gezellige mensen. Vooral mijn vrouw. Altijd in voor een feestje en een drankje. Niks mis mee. Maar… als het gaat om cadeautjes bij een verjaardag, dan heeft men een òngezellige afwijking. Zoals zo vaak, weet de jarige zelden een cadeau te bedenken. "Doe…

De gemeentesecretaris had hem nog zo gewaarschuwd. Doe het niet, Thom. Je krijgt er spijt van. Praatjes in de stad, geruchten in de gemeenteraad, vervelende stukjes in de krant. Want Nijmegen is de eerste stad in Nederland waar het aan je te zien is als je het bed hebt gedeeld met een lekker studentje. Want na een wilde nacht vol beweging kun je de…

Ik word wakker. Het eerste waar mijn oogspieren heen willen is de gevulde plek naast mij. Ik kijk, ik voel iets in m'n buik. Een drukkend gevoel, onaangenaam… Mijn hersenen ontvangen te weinig zuurstof erdoor, en ik zucht diep om de ontbrekende hoeveelheid aan te vullen. Ik draai me op m'n zij. Je hebt je ogen dicht. Je glimlacht. Slaap je of niet…

Toen militaire dienstplicht nog bestond, werd ook ik opgeroepen voor de keuring. Militaire dienst. Daar had ik zin in. Lekker toeren in zo’n grote legertruck. Dat leek mij wel wat. Op dus naar de kazerne. Een gezellige boel. Jongens van een jaar of achttien. Allemaal met een héle grote mond. Sommigen (zoals ik) van nature. Anderen van de zenuwen…

Het is zover. Ik kan er niet meer onderuit. Als ik nog een beetje serieus genomen wil worden zet ik een zootje muziek op een MP3 speler en jas ik de bijbehorende oordoppen in mijn oren. Het overkomt mij namelijk steeds vaker dat ik wezenloos word aangestaard door mijn medemens. Telkens als ik lopend of fietsend ergens heen ga kom ik ze tegen, de…

Haar ogen dwalen af. Op straat fietst een meisje voorbij. Anna zit op de bank bij het raam. Op haar schoot ligt de Volkskrant. Drie dagen oud, ongelezen. De klok aan de muur slaat zes keer. Uit gewoonte loopt Anna naar de keuken. Honger heeft ze niet. Een paar overgebleven eieren slaat ze los in de pan. In een bord legt ze wat oud brood. Het laatste…

ik kijk hem aan, mijn ogen vol passie vertellen hun diepste geheimen, verraden verlangens, die bij elke stap steeds verder naar boven drijven en zwijgzaam meedeinen op het ritme van mijn wellustige lichaam waar parels van zweet in schaduw schitteren woorden verstommen, als muziek plotseling stopt voel ik zijn hand in de mijne, ik zwijg, geef me over…

Het interesseert me momenteel werkelijk geen zier, dat de rest van de wereld zich druk lijkt te maken om de ophanging van Saddam of hoeveel vuurwerkslachtoffers er dit jaar weer zijn gevallen. Vriendinnen in crisis moeten nog een weekje wachten op troostende woorden en advies en Sonja Bakker heb ik even achter slot en grendel gezet. Het is Wendy-time…

"BEKEN", brulde een man mij toe. "Wat bedoelt u?" vroeg ik bedeesd. "Uw druggebruik", verduidelijkte de man. Hij leek weggelopen uit een Frans detective verhaal. Dikke pens, bretellen en zweet op het voorhoofd. De gezondheidsbrigade. De man had mijn zweem van glimlach bemerkt en reageerde alsof hij persoonlijk beledigd werd. "Verf, lang zul…

Het brein dient te worden mishandeld, dacht de obsessionele piekeraar. Het moet grondig verkracht en genomen worden, want in het lichaam is alleen maar ziekte. Het lichaam kauwt zichzelf en spuwt overbodige ziekte. De ziekte is die van de zelfvernietiging. De zelfvernietiging is het ornament van het lichaam. De enige ware bestemming van het zijn, want…