We zitten te eten. Zoon loopt van tafel om iets anders te doen. Het is niet de eerste keer. Maarten, zeg ik, je bord is nog niet leeg, we zijn nog aan het eten, kom aan tafel. ‘Je bent snel afgeleid, mannetje’, laat ik me ontvallen als hij weer gaat zitten. Ik lijk op een hulphond, zegt zoon. Hij kauwt moeizaam. Een hulphond? vraag ik. Ja, als je…

T. zit achter het computerscherm, hij klikt met zijn muis en muziek vult de kamer. Ik luister. ‘Dit is de achtergrondmuziek bij de spelletjes van Maarten, op de tablet, zegt T. Het klinkt vrolijk. Een lekker ‘niets aan de hand deuntje’, zeg ik. Zoon zit aan tafel. Hij eet ondertussen een cracker met smeerkaas. Hij kauwt gretig, kijkt dromerig voor zich…

Tijdens het omkleden in het badhokje, kletst zoon wat af. ‘Weet je wat leuk is? zegt hij, terwijl hij zijn spijkerbroek uittrekt. ‘We staan op de bowlingbaan. Dan staan we op een rijtje, iedereen laat zijn blote billen zien. Dan gaan we op een rijtje allemaal poepen. We pakken de drol op en gaan er mee bowlen’. Zijn heldere stem klinkt door de ruimte…

Als de dag van gisteren weet ik terug te halen, hoe het was om zwanger van jullie te zijn, als de dag van gisteren, weet ik bijna nog, hoe de negen maanden, negen lange maanden waren. Als de dag van gisteren weet ik nog dat de voorbereidingen voor de komst van jullie heel normaal verliepen. De bezoekjes aan de huisarts, een verloskundige had ik niet…

‘Ik zal jullie eens een poepie laten ruiken’ zeg ik met een bravoure, die ik niet meen. Zoon schatert het uit. We zitten in de auto op weg naar de ijsbaan. Ik heb sinds kort nieuwe schaatsen, verjaardagscadeau van T. Met het huren van schaatsen hield ik nog een slag om de arm. De toon is gezet, nu moet ik wel. Als we even later het gebouw binnenlopen…

‘Ik hoop dat Art en Jan-Jaap morgen weer mee mogen doen, mama’, zegt zoon na afloop van de uitzending. Zijn ogen schitteren. Hij spreekt de namen van de BN’ers vertrouwelijk uit, alsof ze familie van hem zijn. Vanaf dat moment is hij bevangen door koorts. We kijken iedere avond naar ‘de Slimste mens’, het programma met zowel benullige als onbenullige…

Ik lever zoon af bij zijn nieuwe badmeester, die net als de vorige, een hartverwarmend vriendelijke indruk maakt. ‘Wat zijn die jonge badmeesters toch van een ongelooflijk soort, zeg ik tegen T. ‘Ja’, knikt hij: ‘pedagogisch verantwoord, vriendelijk maar niet te klef, optimistisch, enthousiast, motiverend. Totdat je na twee jaar verneemt dat hij ontmaskerd…

Het is midden in de nacht. Slaapdronken ga ik op de tast richting badkamer. Dan krijg ik een enorme dreun tegen mijn hoofd. Alsof ik met mijn rechterslaap tegen een muur aan knal. In een reflex leg ik mijn hand over mijn oog en kreun. ‘Jezus, wat gebeurt er’, brult T. plotseling naast me. ‘Ik heb mijn hoofd tegen de deur gestoten omdat ik niet wist…

Nee, blij hoef je niet te zijn, wanneer de relatie van een van je kinderen stuk loopt, wanneer het over en uit is, wanneer er kinderen in het geding zijn en ook al probeer je het nog zo goed te regelen, al probeer je het kroost er nog zoveel buiten te houden, al doe je nog zo je stinkende best, alle volwassen besognes niet aan de koters mee te geven…

Maarten rent de roltrap op. We volgen bedaard, stappen uit op de tweede etage. Zoon neemt de roltrap weer naar beneden. We kijken hem na. Kom je zo weer terug, gebaar ik naar hem. Hij doet het nog een keer. We wachten. Bovengekomen, schiet hij zigzaggend de winkel door. Zijn energie is benijdenswaardig. Het zou ons goed uitkomen als hij iets minder…

Ik haal mijn zoon op van de bso. ‘Papa is er niet’, zeg ik, ‘die eet samen met zijn collega’s, in de stad’. ‘Maar ik wil hem vertellen over het vrachtschip wat ik heb gemaakt van K’nex, samen met Michael’, zegt hij sip. ‘Misschien kun je dat morgenochtend doen bij het ontbijt’, opper ik. ‘Slaapt papa wel thuis?’ vraagt hij. ‘Natuurlijk’, zeg ik kordaat…

Ik had even geen werk. Iets nuttigs doen en mijn interesse in andere culturen vonden elkaar toen ik een oproep zag voor vrijwilligerswerk. Meehelpen aan de kindervakantieweken in een asielzoekerscentrum. Ik ben welkom op woensdagmiddag omdat de jongens en meisjes dan geen school hebben. Ik geef de Iraanse begeleider een hand. Ja, hij heeft een blonde…

Direct uit mijn werk haal ik mijn zoon op van de BSO. We reizen dit keer met het openbaar vervoer. Bij de laatste halte stappen we de tram uit. Eigenlijk wilde Maarten met de bus naar huis. Met bus 77 om precies te zijn. Bus 77 rijdt echter om het half uur en was net vertrokken. Bus 74 was ook een optie, maar niet vandaag, vond mijn vijfjarige. Hem…

Zal ik er even langs rijden? Bij het volgende kruispunt naar rechts, daar is het scoutingkamp. Zal ik? Ik ben zo dichtbij en kan hem bijna aanraken! Zal hij wel geslapen hebben, heeft hij goed gegeten en nog belangrijker: heeft hij het naar zijn zin? Hij is nu al twee nachten weg en wordt gemist. In elk geval door mij, zijn moeder. Mijn eindbestemming…

Jij moet achteraan sluiten. In de rij!’ Ik ben haastig en met een hoofd vol doedingen en nutteloze gedachten de snackbar binnengestapt en nu verplaatst een hoog stemmetje me met een schok in het hier en nu. Even zie ik niet waar het geluid vandaan komt, maar dan ontwaar ik het jongetje beneden me dat met een verhit en verontwaardigd gezicht naar me…

Met veel bombarie wordt elke pedofiel uit de samenleving gestoten. Terwijl de meesten gewoon van kinderen houden. Ze denken er niet over om de kleintjes kwaad te doen. De ophef die er over gemaakt wordt brengt meer schade aan de kinderen toe dan het misdrijf zelf. Helaas er zijn ook een paar lustmoordenaars. Er zijn echter meer ouders die hun kinderen…

Hoe is het toch mogelijk dat de kinderbescherming de ene blunder na de andere stommiteit kan begaan? Onder hun toezicht werden kinderen door hun ouders vermoord. Nu hebben ze het weer bijzonder bont gemaakt. Een Moslim kind twee Lesbische dames als pleegmoeder geven brengt deze vrouwen in ernstig gevaar. Mohammedanen verdedigen hun geloof en standpunten…

Niet te geloven! Nieuwjaar lijkt nog maar "gisteren" en toch staat Pasen al voor de deur! Ik herinner mij ineens een voorval van vorig jaar. Die ochtend ging ik naar de H. Barbarakerk te Breskens en woonde er de Palmzondag bij. Echt ontroerend. Wat wist ik er trouwens van af? Niet veel meer dan dat op die ene zondag in het jaar gewijde palmtakjes…

‘We zijn nog op tijd hoor Maarten, dit was de eerste bel pas’, zeg ik, terwijl ik mijn zoon vanaf zijn fietsstoeltje met een zwaai op de grond zet. ‘Nee, dit was de tweede bel mama’. Hij hangt zijn rugzakje over een schouder, draait zich om en loopt snel het schoolplein op, richting de ingang. Hijgend volg ik hem. 'Mm disloesjes’, zei hij gisteren…

Het zal wel niet kloppen, maar in mijn herinnering waren de zomers in de jaren vijftig altijd zonnig. Nu weet je zo langzamerhand niet meer welk seizoen het is. Vroeger hadden wij ook minder mogelijkheden om ons tegen kou en warmte te beschermen. Als het zondag was moest je in je beste kleren gaan wandelen. Als je er weer eens uitgegroeid was moest…