De tegenstelling kan niet groter zijn, het management (interim) zuigt de sector leeg en ik maak mogelijk dat er in ieder geval gestofzuigd wordt. Gekwalificeerd personeel is wegbezuinigd opdat krijtstreeppakken en kokerrokken aan hun trekken komen. Ik hoop dat deze onmensen hun trekken eens thuis krijgen, afhankelijk van dezelfde zorg. Koppen rolden…

Alles in mijn leven zou goed moeten zijn. Ik heb altijd te eten als ik honger heb en heb voor de rest een leven dat veel anderen, denk ik, wel zouden willen hebben. Toch ben ik niet altijd gelukkig. Eigenlijk heel vaak niet. Ik mis personen die me begrijpen. Klinkt vrij stom en zeurderig, maar het is wel een probleem. Ik heb wel veel vrienden,…

Op het ogenblik wordt je dood gegooid op de televisie met reclame over leningen. Volgens deze reclame is is het heel normaal als je iets wilt kopen dat je de aankoop met een lening doet. Noodzaak of niet. Maar als ik dan het programma daarvoor gezien heb (Kassa of Nova) dan hoor ik hoeveel jonge mensen en ook gezinnen in de problemen zitten. Het…

Dit is een voorproef van een later te verwachten verhaal, misstanden zullen aan de kaak worden gesteld, voetstukkend moeten koppen rollen. Een en ander moet ik nog op een rij krijgen, tijd voor vrij maken om duidelijk te maken waarom ik voel wat ik voel, kernwoord daarbij is 'onbehagen'. Het zal gaan over graaiers, zoetzuur en interim-managers,…

Een woord van Waarheid; dit is de titel van de nobelprijsrede van Alexander Solzjenitsyn die hij in 1972 heeft geschreven. Al enige tijd, dit kan inderdaad een ruim begrip zijn, ben ik bezig met iets dat je het best zou kunnen omschrijven als de Ultieme Wraak; de Uiterste Repercussie. 'k Schreef brieven, verhalen en gedichten. Net zoals ik nu recensies…

?:), mijn hoofd gonst want gedichten.nl is de weg kwijt, de top 10/100 staat volledig op z'n kop, (net)gedichten worden terzijde geschoven als oud vuil, er wordt een smerig politiek spelletje gespeeld..... als je goed kijkt, zie je dat poetin lijkt op jp, beiden spelen een vuile oorlog om maar gelijk te krijgen..... de onderdrukkers zijn onder…

Het was december en de regen geselde de daken, terwijl de goedheiligman zijn uiterste best deed alle cadeautjes op tijd te bezorgen. Miss Monday had ook erge haast. Ze viel op omdat ze zo mooi was en goed gekleed. Iedereen keek haar na. Ik ook. Onze woonkamer keek uit over de tuin, waarachter een wandelpad liep. Iedere morgen haastte Miss Monday…

Het is warm, een lichte bries zorgt voor een beetje verkoeling, uitgeteld ligt hij onder tafel. Om hem heen wordt er rustig gegeten, met wat lichte conversatie. Eindelijk rust, of toch niet? Nee he, daar heb je ze weer, de dappere dodo's. De helden besluipen de arme drommel, ieder van een kant, met riem en halsband in de aanslag. Het leidend voorwerp…

De herfst heeft er geen moeite mee, de kleuren vallen voltooid in elkaars verlengde, geven de aarde elk jaar weer meer waarde, een soort grondverf. En dan komt de winterschilder, humust wat rond maar heeft alleen maar alle nuances van wit, op donkere dagen verft hij licht in de duisternis. Want hij weet dat de lente, kortrokkend en een jas uitgetrokken…

Ik kreeg ze via een sms door, inclusief adres en telefoonnummer. Maandag aanstaande begin ik huis te houden bij mensen die dat zelf niet meer kunnen. Opvallend is dat er geen 06-nummers bij zijn, oudere lieden houden blijkbaar vast aan wat eens was. Zelf heb ik twee jaar geleden de vaste telefoon de deur uit gedaan, het scheelde mij handen vol met geld…

Een hotelkamer als zoveel andere, maar op de een of andere manier toch niet vergelijkbaar. Rechts twee keurig opgemaakte bedden met twee leeslampjes erboven, waarvan er één het direct af laat weten. Links een bureau waarop een kolossale televisie prijkt, die we uit pure balorigheid toch even uitproberen. Geen beeld, wel knoppen die spontaan loslaten…

Na dat mijn dochter eens bij mij thuis geweest was en verteld had dat zij nog foto`s in haar bezit had, was zij zo vriendelijk om er een aantal bij te laten maken voor mij. Helaas was ik die kwijt geraakt nadat iemand van een stichting die had gehaald en de belofte om ze terug te sturen niet was nagekomen. Gisteren kwam zij ze brengen samen met…

We gaan allemaal dood. Dat is realiteit, wen er maar aan. Onwezenlijk idee, dat wel, want je huppelt toch onbekommerd rond op die wereldbol. Aantrekkingskracht houdt je overeind, maar uiteindelijk houden je lemen voeten geen stand, val je om, en zo hoort het ook. Maak er wat van, verwen jezelf eens, gun een ander z'n leefruimte, verschuil je vooral…

Soms kan het gebeuren dat je helemaal niemand een strobreed in de weg hebt gelegd en je enkel en alleen maar met je eigen zaken zit te bemoeien, niks meer en niks minder. Je zit geen slimme plannetjes te bedenken om mensen voor je karretje te spannen en je bent al helemaal niet bezig anderen onderuit te halen. Sterker nog, helemaal niemand kan last…

Gisteren was onverwachts een bijzondere dag voor mij. Ik opende mijn post op mijn computer en ineens stond daar een brief van een voor mij onbekend persoon. Nieuwsgierig zoals ik ben opende ik meteen deze brief geschreven in doc. Terwijl ik de brief begin te lezen begint mijn mond steeds verder open te zakken door de lieve en leuke dingen die er…

Het lijkt of ik geboren ben om als tankstation te fungeren. Een faciliteit waar mensen bij gelegenheid stoppen om zich te laven met troost, aandacht en begrip. Het is niet erg vind ik, dat mensen dat van me vragen. Zeker niet als het vrienden zijn. Ik heb graag vrienden om me heen, ze zijn belangrijk voor me. Soms laat het leven mij ook met vragen…

Links van het bed, een salontafeltje, overgenomen door opzichtige asbakken en zweetkringen. Zieke zenuwen achter mijn oren knarsen mijn tanden kapot. Ze zou er vandaag zijn, om drie uur spraken we af. Ik kan mij nooit vergist hebben. Vanaf de seconde dat ze instemde ben ik gaan aftellen. Nu sta ik hier al dertig minuten, wachtend.. Voorbijgangers…

Ik sta aan de wieg van mijn graf, drie decades werkte ik aan mijn oude dag. Zorgenloos, dacht ik, als het eenmaal zover is dat ik niet meer werk, niets meer werkt, dan is er nog iets om op terug te vallen. Minimum lijden, de alom door krijtstrepenpakken bewierookte marktwerking zadelt senior op met een karig salaris, z'n eerste en laatste loonstrookje…

Het begon heel onschuldig. Koken met sterren. André van Duin hielp Cas Spijkers in de keuken. Om te gillen was dat. Als ik had geweten wat daarachter weg zou komen had ik daar niet zo om gelachen. Sindsdien hebben we het ene na het andere programma met sterren op tv. Dansen, schaatsen, wie van de drie, Babbelonie, en nog veel meer spelletjes. Zoals…

Is mij dat even lachen,dat was iets wat ik nu op deze regenachtige zondag toch zeker niet verwacht had. Mijn weekendje motorrijden is voor even uitgesteld vanwege het Nederlandse weer dat nu eenmaal niet te voorspellen is. Niet dat ik daar nu mee i zit,want dat is iets wat ons altijd kan gebeuren. Maar dat is wel de reden dat deze dag een beetje…