Soms walsen ze zomaar je leven binnen, als de wind die je onverhoeds een zet in je rug geeft en je de verkeerde kant op blaast. Je ogen gaan er meteen van open! Net als je denkt je evenwicht hervonden te hebben en er geen wolkje aan de lucht is, steekt die wind ineens weer op om zand in je ogen te blazen en terwijl je verblind je omgeving aftast…

In een huisje met kleine kamertjes staan her en der zoveel spulletjes. In een van de kamertjes zit ik te typen: “Hoe zal het verder gaan?” Over een maand of wat komt er een lief kleintje bij. Alles staat in het teken van deze verwachting. We wonen klein, maar ach, we zijn zo blij met elkaar. Zij met haar dikke buik en ik met een buik-je. Happy…

Marktonderzoek, een weg vinden naar wat het leeuwendeel van de bevolking behaagt, dat pad heb ik 30 jaren bewandeld, data gerangschikt, soms naar willekeur omdat dat van mij verwacht werd. Chi-kwadraat en nomogram overboord, want de klant was koning. Een gisse witteboordencrimineel heeft de zaak laten ploffen, doei doei oudere werknemer, sterfhuisconstruerend…

Min-max, 24-32 uur per week, minimum loon, opgebouwd telt niet meer, behalve als je terug keert van een zomerreces als minister, krijg je er zomaar 30 procent bij. Twee weken geleden las ik een advertentie in De Posthoorn, Meavita zat verlegen om huishoudelijke hulpen. Ik had geen inkomen, geen kapitaal en ook geen appeltje voor de dorst, maar wel…

Het is nog vroeg voor de Zaterdag, voor mij althans; waarom ik zo vroeg wakker ben weet ik eigenlijk niet. Ik lieg - als ik eerlijk ben weet ik het wel - ik zit te wachten op een e-mail. Op een mail van een man; ik heb daar contact mee via een site op de computer. We gaan volgend weekend motor rijden: dat heb ik ongeveer 15 jaar niet meer gedaan…

Vriendschap is iets waar ik soms bang van word. Het kijkt je aan en lijkt tandeloos tegen je te grommen dat je uit moet kijken met wat je zegt. En als ik dan besluit te spreken en toch gebeten word, dan blijkt maar weer hoe kwetsbaar het is.…

Treurig kijk ik terug op mijn eerste rookvrije kroegentocht, de ziel is er uit geknepen, betutteld zit ik buiten want ik ben zwart van binnen. Als een omgekeerde neger voel ik mij gediscrimineerd. De Indiaan in mij zegt, die deken heb je niet meer nodig, de signalen worden nooit meer begrepen, begraaf de vredespijp.…

Dat ben ik als ik te diep in een glas heb gekeken, een moslim is het zomaar, een taske thee voldoet. Job verkwanselt de hoofstad van Nederland, tijd voor een andere baan, een wereldstad naar de kloten geholpen, maar wacht eens, daar ligt een uitkering in het verschiet. Wouter verloochent al zijn principes, kaasschaaft de bevolking naar een minimum…

Net als je denkt dat je het weer een beetje aankan, komen er problemen terug. Niet goed wetend wat je nu weer moet doen, vraag je jezelf af: 'waar doe ik het voor?' Ik leer omgaan met mijn emoties en omgaan met de realiteit, je realiserende dat je niet de enige bent die problemen kent. Bij de lessen over emoties wordt je verteld er anders mee…

Mooi woord, geeft aan dat je ergens voor staat. Vol overgave dien je van repliek, tegelijkertijd maakt het zwak, want je laat het achterste van je tong zien. En dat proeft bitter.....…

De gevel is van hout. Zwart geschilderd, witte letters: ”TELEFONIE & TECHNIEK” Achter de toonbank een man van een jaar of zestig. Krijtstreep pak. Gel in z’n haar. Dan ben je zestig en smeer je gel in je haar. ’Ja?,’ vraagt hij. ‘Zou kunnen,’ antwoord ik.’ Maar voor hetzelfde geld is het nee.’ Stilte. Dan: ’kan ik u helpen?’ Geïrriteerd. ‘Zeker…

Klassiek, drinkemans voegt de barman toe dat zijn vrouw hem niet begrijpt. Dat kan niet meer, de kroeg heeft zijn glans verloren, overspelig heeft de overheid de mythe de wereld uitgeholpen, roken en alcohol gingen immer samen. Nu sta ik buiten, binnen is uitgerookt en vraagt om een rietje in de chocomel, het wordt nooit meer spannend. Er is immers…

Ik was heel erg verliefd op haar, Jenny van der Harst, een schone Scheveningse. Nooit geweten of het wederzijds was, ik denk van wel, maar het kon niet, haar dominee predikte iets anders, niet te geloven dat een altaar afstand predikt. Voorbestemd, maar niet voor mij. En dan zingt Johan Verminnen en ik ben alleen.…

De Van der Vaartjes gaan op liefdesvakantie, lees ik in de krant.. Liefdesvakantie! ‘Wat zou het verschil zijn met gewone vakantie,' vraag ik aan mijn huisgoeroe, de vrijeradicaal Ab, die naast mij op het terras in een Donald Duck verdiept is. ‘Simpel,' zegt Ab. Die voetballers mogen het hele seizoen alleen maar voetballen. Neuken doen ze alleen…

Als klein, katholiek, jongetje had ik een favoriet persoon in de bijbelse geschiedenis. Maria Magdalena, ik spreek die naam nog steeds eervol uit. Wat heeft die vrouw te verduren gehad, de goegemeente walste over haar heen en de elite had genoeg geld om haar te nemen. Haar nachten waren gevuld met tranen, niemand wist dat zij echt van de zoon…

'Wa t farre wol moat stoarmen hoedzje'. Dat staat op het tegeltje in het roefke van de boot van Simone. Nu is het nacht, ik slaap niet, slechts een enkele droom. De vogels zingen al om vier uur. Het is het begin van de zomer. Ik heb mijn matrozenshirt aan en denk na over wat het skutsjesyle mij nu geleerd heeft en kom tot de gedachte dat leven…

Elke dag behalve op zondag en maandag komt de postbode langs de deur. Ook al is het beeld wat veranderd maar honden blaffen nog steeds als hij of zij er aan komt. Ik denk dat wij het als gewoon beschouwen, dat er elke dag post wordt gebracht. Daarom ben ik helemaal vergeten dat het best een zwaar beroep is. Het mag stormen en regenen of een zon…

Een moderne Robinson Crusoe aan boord van het skutsje 'het Bruine Leven'. Aye aye maatje daar ga je dan jongen! Foppe stapt aan boord van het honderd jaar oude skutsje 'het Bruine Leven' van de moeder van Simone van dsw pi. We zijn wel met 16 man. De broer en zus van Simone besturen de boot. De boot is van staal en weegt 33 ton en heeft een hanomag…

in het gebrul van de koning der dieren is een jongen diep onder de indruk van het reusachtige leeuwengebergte zijn tred vertolkt het eureka-gevoel dat met elke stap meer en meer naar man toegroeit op doordrenkte aarde herdenkt hij broeders en zusters terwijl een afrikaanse moeder hem nadert met een kind in doeken op haar rug gewikkeld denkt…

Om precies te zijn, 16.00 uur, dan verkoop ik mijn huid duur, ik krijg te horen wat er van mij verwacht wordt. Ik heb al een colbert, gekregen van medelevende medemensen, een riem gekocht om mijn broek op te houden, een overhemd ligt op de strijktafel. Tsja, je moet wat, om te overleven. Daarom zie ik er morgen niet uit, neem mij dat maar eens…