De jury heeft beslist en het is Klara Smeets geworden, één van de twee vrouwen die meestreden om het stadsdichterschap van Gouda. Ik vond haar bij de oppervlakkige, clichématige helft horen, maar blijkbaar heeft een onrustige stad als Gouda wat sussende, ophemelende, standaardwoorden nodig om weer in het gareel te komen. Lekker voorzichtig, zo'…

Problemen, problemen, problemen. Ach de mensen zijn alleen maar gevormd door problemen en probleemstellingen. Ons dagelijks opflikkerend bewustzijn is het grootste probleem. En een niets aan en niets bijzonder man met enkel een piemel is het allergrootste probleem. En we gaan van het ene probleem over tot in het andere probleem. En toen kwamen…

Helaas, Jolande Sap heeft mij zwaar teleurgesteld, ik denk dat Femke Halsema minder bang geweest zou zijn dan zij om die dwaze Afghanistan-missie te verlengen. Ze is door overmacht overstag gegaan. Mijn stem op Groen Links is weggepoetst. Ik ga terug naar de SP. Mijn hartenkreet kunnen jullie als ongeschreven beschouwen. Ze is bezweken door politieke…

Ik zit inderdaad thuis achter mijn computer weer wat te pielen met woorden en dat blijf ik de rest van de avond dan ook doen, alsof er helemaal geen stadsdichteruitslag plaats vindt. Eerlijk gezegd voel ik me te teneergeslagen om naar een poëziefeest te gaan of mensen te ontmoeten. Als ik het word, dan merk ik dat vanzelf of anders schuiven ze maar…

Ik ben na fan van Femke Halsema nu evengrote fan van Jolande Sap, die haar principiële poot stijf houdt inzake de Afghanistan-problematiek. Een gevechtsmissie is niet te tolereren en politietraining is een undercoveractie, die de ware motieven verduistert. Laten de heren politici zelf maar gaan oorlog voeren als ze dat durven, in plaats van sympathieke…

Ik zat gisteravond al niet goed in mijn vel, voorvoelde de ellende van deze dag, die men heeft gedoopt tot nationale en wie weet wel internationale gedichtendag. In België doen ze er ook aan mee, weet ik, verder misschien, maar het is volgens mij vooral een Nederlandstalige vondst om de poëzie één keer per jaar extra in het zonnetje te zetten. Ik…

Nog niet zo lang geleden stond ik voor een vrij moeilijke beslissing. Aan de ene zijde gaat het over de tegenwoordige maatschappij en de andere zijde hoe je daar dan tegenover moet staan en in hoever je eigen gedrag acceptabel is. Veel makkelijker gezegd: ik voel mij niet meer thuis in de tegenwoordige maatschappij en weet niet goed hoe ik mij…

Een koningin verlaat haar 'werk'paleis en gaat naar thuis ten bosch, nog even een koppie kleien. We worden genaaid en zij kost ons handenvol pecunia. Wij zijn haar oranjeklanten.…

Door de reactie van een dichteres op mijn mail, besefte ik opeens dat ik inderdaad sterk autistisch ben, in die zin dat ik op een geestelijk eiland leef en nauwelijks met anderen kan communiceren, enkel gecompliceerd en omslachtig via woorden als een woordneuroot, woorden zien als echt menselijk contact, terwijl ze op de keper beschouwd zo leeg zijn…

Ik heb er niet voor gekozen, dit leven is mij opgedrongen, ooit zaaide een man mij in een vrouw. Het duurde best wel lang eer ik besefte dat ik een spel moest meespelen. En nu dans ik macaber, steek ik in ruggen en lach u uit, midden in uw gezicht. Uiteenrijtend trek ik mijn zwaard terug, houten kerststalfiguren zwijgen stil de jaren vijftig, ik ben…

Na mijn zwaar uitputtende liefdesaffaire met beeldend kunstenares Mirjam Bruijn aas ik nu op het stadsdichterschap, alleen al om haar te bewijzen dat ik toch niet de minste ben en heel wat in mijn poëtische mars heb. Mijn optreden ging gesmeerd en als de vorige stadsdichter zegt dat hij zo zijn sterke voorkeur heeft, zou hij dan mij bedoelen of…

Ik begrijp Fred heel goed, soms heb ik zo mijn twijfels, maar waarom zou je jezelf haten als je jezelf ook kan uitlachen ?…

Wat voor straf zou er moeten staan voor zo'n immelijke daad, laf- en laaghartig. Zo iemand moet dood, hangen moet ie of de spuit er in, trek het hart uit dat lijf en vloek hem, vervolgens, volkomen stijf. Wat voor beloning zou er moeten staan voor het wegcijferen van je eigen ik, dat lijf dat maar in de weg staat. Je kunt er niets mee, dus weg er…

Ondanks de zielsdiepe pijn, die je me hebt nagelaten, sinds je vertrek naar Italië, wat je altijd van plan was, ook al werden wij op de valreep smoorverliefd op elkaar en hebben we de toppen van liefdesvereniging ervaren, in de laatste spanningen voor je echte vertrek kwam alles wel erg ongelukkig op zijn pootjes terecht, braken we beiden onze benen…

Ze werd geboren in de bloei van zijn hand, met fluweel geschilderd als een geslepen diamant. In het hart van de bloemenweide is zij onverbloemd elegant in gedachten verzonken tekent zij de wand. Ze zit daar, zo maar, zonder opgaaf van reden en ze rijgt een ketting van de bloemen van Eden. Ingelijst geeft zij de lente een thuis. De zon schijnt, bloemen…

Vreemde geluiden kwamen uit de kast in de slaapkamer. Aarzelend besloot ze toch maar te gaan kijken. Van alles ging er door haar hoofd. Herinneringen aan boemannen uit haar jeugd. Verrassingen die hard “boe” riepen als je de deur opende, wat dan later haar broer bleek te zijn. Eigenlijk was ze helemaal niet zo dapper. Maar de logica won het…

Die benen, of eigenlijk dat béén. De hele dag zwaait dat been al door mijn hoofd. Van wie? Van ZSA ZSA..! Het been van Zsa Zsa Gabor, dat nu geamputeerd in een Amerikaans ziekenhuis ligt. Of al door de versnipperaar..hè nee! Gruwelijk maar waar. En Zsa Zsa weet het nog geeneens, haar man( de 8e ), een onechte Duitse prins durft het haar niet te vertellen…

Ik heb natuurlijk tijd nodig om mijn wonden te likken, een gewond dier trekt zich ook terug op anonieme plekken om te helen van gevechten of psychische kwetsuren. Een stervend dier doet hetzelfde. Ik vind mezelf bij beetjes weer terug temidden van de chaos aan tedere beelden, die ik samen met mijn speed-geliefde van drie weken deelde. Alsof ik de evolutie…

Opzij, opzij! Voor jou geen tijd. Haar goudomrande bolide brult wanneer zij alweer weg rijdt. Zonnebril op, een wegwuivend gebaar, zij moet naar de fitness, dat akelige mens met dat geblondeerde haar. Achter haar slechts de schimmige sporen van een onwelriekende geluid....…

Ik zwoeg me door de menigte heen waar ik zo juist in ben beland. Al duwend kom ik dan eindelijk dichter in de buurt. Ik heb nog maar weinig tijd maar als ik de hoek om kom weet ik zeker dat ik niet op tijd kom, dan niet, het is niet mijn schuld. Dichter benader ik mijn eindbestemming terwijl iedereen door de menigte heen probeert te beuken alsof het…