Maar het zou ook zomaar voor Roelof kunnen zijn, ik ben daar nog niet helemaal uit. Jij daagt mij uit jochie, je pretendeert een criticus te zijn knullie, een recensent nog wel broekemans. Wel, je krijgt je kans, vertel hier je verhaal dan maar zonder tot een bedenkelijk niveau te vervallen zoals je in je reacties deed tot nu toe. Sabel mij…

Nee, het was geen prettig vooruitzicht, maar zo ging het ook niet langer. “Het is geen eenvoudige ingreep”, sprak de sympathieke orthopeed. “Maar met een nieuwe knie loopt u weer als een kieviet. Maakt u maar een afspraak bij mijn assistente.” Drie maanden later ging onze vriend onder het mes. Inderdaad, het was een zeer pijnlijke tijd. Zowel in…

als oudere werkloze heb ik niets meer te zoeken in dit veel te lage land, neergeslagen zoek ik mijn gelijk, doch ik vind slechts knuffels in allerlei kleuren behalve de mijne, zelfstandig wonende mongolen met subsidie, kutmarokkanen met een grote -geen respect- bek, getinte criminelen en een oostblok dat het westen voor datzelfde blok zet, graaicultuur…

sinds een paar weken word ik bezocht door een spookcriticus, een man met een mening maar zonder gezicht, katten gaat hem goed af, maar de basis ontbreekt, hij heeft geen verhaal, laat staan iets gedicht....... klaarblijkelijk ben ik zijn randverschijnsel, is hij mijn randdebiel, ach, die moet er ook zijn.....…

Ik vind het leuk om een beetje met de taal, met woorden, te schuiven en (verkeerd) te combineren, of juist niet terwijl het wel klopt dat ik u voor de gek houd. Een uitslaande brand die inslaat als een bom, behoorlijk heftig toch!? Noodweer terwijl ik er niet om gevraagd heb, zonneschijn maar het is wel degelijk zo, wolkbreuk zonder dat je er op rekent…

In mezelf preutelend rijd ik de immens volle parkeerplaats over. Geen plekje vrij. Koopavond, dan is het altijd druk. Nog maar eens proberen. Aan het eind van mijn tweede rondje zie ik een jonge vrouw kwiek naar haar auto lopen. Ha, dat is een plaatsje voor mij. De vrouw draagt een doos boodschappen onder haar arm als is het een Louis Vuitontas. Hooggehakte…

Van huis uit was ik heel erg katholiek, was, maar nu weet ik beter, ik geloof niet meer, geloof klopt van geen kant, voor geen meter. Katholieken elastieken, protestanten olifanten, dit rijmpje deed opgeld (agio) in deze contreien. En nu hebben we er multiculti grensoverschrijdend baardmans wijnverdringend aan de tafel van P&W. Slappe thee, Jeroen…

Neen, dank u, liever niet. Publiek bezit, ik moet er niet aan denken. De kans dat je HET niet wordt is zoveel groter dan dat je HET wel wordt. Wat mij betreft, kansloze missie. Nominatie, oeverloze indoctrinatie, tekstcastratie, woorden in een ballonnetje, opgelaten aanschouw ik die strijd. Draag mij, a.u.b., nimmer voor. Ik ben immers uw gelijke…

'Terrasje?’ Ik heb haar al een paar dagen niet gezien, of gesproken. Het is goed zo, het is beter zo. We maken elkaar niet gelukkig. Die uitbarstingen van haar, die explosies van woede, leuk om over te schrijven, minder leuk om te ondergaan. De laatste keer stormde ze haar huis uit achter me aan, greep mijn fiets, en dwong me te stoppen. En waarom…

Ik lag vanochtend in bed, onrustig onduidelijk ongelukkig. Nu, een aantal tranen verder zit ik achter de computer, met mijn oma-nachthemd aan. Het voelt lekker zacht, dit nachthemd. Om het ook nog een beetje warm te houden in deze soms zo koude wereld, heb ik nog een vest aangetrokken, een knoop ontbreekt, en rode dikke sokken. Sokken van kunstvezel…

Europa 50 jaar, probeer dan nog maar eens aan een baan te komen, Brussel ruist en Den Haag bruist, de man in de straat is al lang uitgelachen. Een koningin en een minister-president, vergezeld van zelfbenoemde notabelen, vergapen zich aan ruisende kleding die over de catwalk walst. Veertig compensatiewijken telt Nederland, heeft een minister heel…

De invoering van een rookverbod in cafés heeft onverwachte gevolgen. Bij voorbeeld voor Stewart Laidlow. Hij mag zijn stamcafé in het Schotse dorp Dunfirmline niet meer in. En hij rookte niet eens. Nooit gedaan ook. Als het in het café blauw staat van de rook, leidt dat tot visuele complicaties. Wanneer je met je prooi van de avond het etablissement…

Vrouwen schamen zich dood wanneer zij zichzelf op jeugdfoto’s terugzien met leggings, hoogwaterbroeken, beenwarmers en kroespermanenten, lees ik in de krant. Gelukkig ben ik dus niet de enige. Toevallig zag ik foto’s van mezelf die vorig jaar genomen zijn. Nachtmerries, ja! Trauma’s! Niet te verwerken leed. Blijk ik niet de enige te zijn, dus bel ik…

ik knuppel graag in het hoenderhok, ik schop af en toe tegen schenen, ik vloek in de kerk en ik huil met de wolven in het bos, het liefst naar de maan. en dan kan ik zo maar stil vallen, prachtschubwortel en bosanemoon benemen mij de adem, bosgeelster zet mij op m'n plaats, poezenkind vraagt mij om haar onder handen te nemen. ik heb nergens om…

De gangen doorlopend met nog het gevoel van “jezus…ik wil nu” onderin mijn buik, wat het korte bezoekje aan de kroeg met hem, onder het genot van die zalige twee witte wijntjes teweeg had gebracht, met zijn knie soms licht tegen mij aanvoelend, en zo heel nu en dan een zacht aftastend kusje, wat wederom mijn string zeiknat maakte, maar wat onderdrukt…

nieuw beleid, vingertje omhoog, na drie vieren gaat men aan de schandpaal, billen bloot, wie ben jij dan wel !? de schandaalmeesters blinken uit in ontwijken, 2 keer 4 is acht en 5 erbij is dertien, opgeteld wederom 4, voor de derde keer zonder represailles, want het was toch geen echte vier ?! het maakt mij niet uit, ik ver8 u 2 keer, en dat…

Het weer is zo vreemd, zo wisselend, zo onvoorspelbaar. Je zult maar bij de weersvoorspellingen werken. Nu kun je natuurlijk voorspellen dat het zal regenen, hagelen en dat de zon zal gaan schijnen. Dan heb je altijd een goede kans dat de weersvoorspellingen kloppen. Vanmiddag heb ik al 2 hagelbuien voorbij zien komen, die gevolgd werden door een…

op een boekenbal kom je boekenballen tegen, aanwezig omdat ze er moeten zijn, per ongeluk de hemel ontdekt, een aanslag gepleegd omdat het oorlog was, autobio geschreven omdat er niets anders was, ludiek gelucebert (daar kreeg je menigeen je bed mee in), en dan werd je wakker, vroeg je je af: "Warum weinst du, kleine Tamara"?…

Vastgelopen. “Het gaat vaak al om de eerste zin, het eerste woord al”, zegt Woemi me. Is het zo? Voordat ze de kans krijgt me met bijzondere eerste zinnen om het hoofd te slaan gris ik de novelle van tafel waar ze zich niet doorheen weet te worstelen en lees haar de eerste zin: “ Gustav Aschenbach of Von Aschenbach, zoals sinds zijn vijftigste verjaardag…

Heb je het al gehoord? Dat was wel even schrikken. Ik bedoel: ik ben blij dat ik het weet. Ik heb alvast een aantekening in m’n agenda gemaakt. Wat? Weet je het nog niet? Nou, Izaan M., je weet wel, M., die komt waarschijnlijk binnen een maand naar Nederland! Ja, daar kijk je van op, hè? Als ik zoiets op het NOS-journaal hoor, dan denk ik: wat moet…