Deze kelner op leeftijd ontkurkte de wijnfles professioneel, schonk onze glazen in, niet te veel, niet te weinig. Eigenlijk precies de juiste hoeveelheid. Schonk ons tegelijkertijd gepast zijn aandacht terwijl hij vanuit zijn ooghoeken de andere tafeltjes in de gaten hield, liep daarna weer terug naar zijn werktafel aan de bar. Ik bedacht dat hij heel…

Bezuiden Breda stroomt de Mark boordenvol, bijna overstromend, naar de stad toe, straalt onderneming uit. Zijn bochten raken bijna het Mastbos, dat vol koude wind, grauw en kaal, geduldig wacht op de komende lentebloei. De late winter heeft nog geen haast om te gaan.…

De campagnes rondom de verkiezingen nemen weer abstracte vormen aan, zelfs een lid van een ploeg valt blonde Geert aan, dat die zit te wachten op een aanslag, sterker nog: hij zou er op hopen! Hoe walgelijk is dat? Zulke dingen mag je denken, maar nu staat het hele land op stelten, want zoiets zeg je niet. En zo wil Marianne iets meer voor de mens…

Mijn "oude" leraar Nederlands is niet meer te midden van de levenden. Ik vernam dit door enig gedegen, deducerend speurwerk met behulp van het telefoonboek. Ik zou het mijn ex-klasgenoten willen vertellen, die allen uit het zicht zijn verdwenen, en die wellicht, maar ongetwijfeld op andere wijze, eveneens te lijden hebben gehad onder zijn "regime…

Beste Ineke Voor een reactie onder jouw meest recente inzending is deze tekst te lang, dus dan doe ik het maar op een niet gebruikelijke manier onder het tabblad Hartenkreten. Kijk eens aan: na een simpele vraag van jouw kant naar de oorzaak van uit uitblijven van enig respons, komen er voorwaar opeens weer waarderingscijfers op juist deze laatst…

Een kaartje ligt hier op de tafel: tekst: geen mooier woord dan een compliment, dat klopt ook wel, mits je daarvoor ontvankelijk bent. We schrijven heel wat af, hersens maken overuren, denken: oh dat is een pracht onderwerp, maar: doen we dit om een ander te plezieren, of: puur en alleen voor onszelf? Soms een cijfer, soms ( maar minder)…

Geachte mede-scribenten en lezers op www.nederlands.nl Graag zou ik uw reacties vernemen op mijn laatst-ingediende teksten op deze site. Het heeft nooit aan reacties ontbroken, dus waarom nu niet meer? Is het nu beneden de maat wat ik gepresenteerd heb? Daar wil ik ook wel graag van op de hoogte komen! Dus graag zou ik willen dat er wat respons…

Zo zat ik te overdenken dat wanneer je met een rechtszaak te maken hebt, zoals nu elke dag wel meegedeeld wordt op tv, mensen "in cassatie gaan": dat betekent zoveel als "ertegen in beroep gaan", het er niet mee eens zijn. Maar ineens valt dat gedeelte van mijn hersens op het woord incasseringsvermogen, dat toch verdraaid veel lijkt op "in cassatie…

Op een dag struinde ik rond in een buurt die nog onvermoede geheimzinnigheden voor mij verborg en belde ik aan op nummer eenenzeventig. Mevrouw zit aan haar keukentafel in een grauwe, ongezellige flat en begint, zodra ze een menselijk wezen ontwaart in de vorm van mijn persoon met het uitstorten van jammerklachten. De portretten in fotolijstjes…

Ruim tien jaar geleden namen wij Lex in huis, een zwerfkat die we hadden meegenomen van een vakantie. Lex werd getolereerd door Trix, de oudere kat die we al jaren hadden. Heel uitzonderlijk, want Trix haatte alle andere katten en katers in het bijzonder. Thuis probeerden we Lex te laten wennen aan het kattenluikje, maar dat lukte niet. Zelfs als…

Hij had wat broodkruimels weten uit te sparen. Hij opende de zware schuifdeur die de grote zaal begrensde, waardoor een windvlaag over de broze gestalten van zijn mede-bejaarden streek en een cognackleurig gordijn baldadig naar binnen woei en hij strooide het brood verwachtingsvol op de grijze tegels van de binnenplaats waarop nog klonters sneeuw getuigden…

Vaak hoor je: ik wilde maar dat er een knoppie zat, daar aan de zijkant van m'n hoofd. Het liefste zou 'k dat knoppie 's avonds op "uit" zetten, zodat ik gerust en ongestoord, kon slapen. Zonder wakker te liggen van de zorgen, van vandaag- of die van morgen. Ook ik heb wel eens gedacht aan zo'n knoppie, waar het zou moeten zitten, daar heb ik me…

De Korvelseweg slingert zich als een bont en veelkleurig lint door Tilburg en ik kan niet ontkennen dat ik er weleens "wunschlos glücklich" geweest ben..... Echter voor de armoedzaaiers, de lelijken en de gebrekkigen is er weinig gereserveerd in deze wereld en zal dat ooit veranderen? Zij schuifelen rond in de "Ruilwinkel", kennelijk eveneens…

Sommige veranderingen voltrekken zich meestal subtiel en bijna ongemerkt. Na verloop van een bepaalde tijd blijken deze dan ook zonder slag of stoot door een ieder te zijn aanvaard. Dat is alleen maar positief te noemen en ook ik besef, dat er zonder veranderingen geen vernieuwingen plaatsvinden en wij in alles als het ware ‘vastroesten’. Ook in de…

Ik wilde de kobaltblauwe vazen met de leuke, parmantige leeuwtjes op hun dekseltjes wegbrengen, ik wilde ze verkwanselen, maar het was niet zonder tranen dat ik probeerde dit besluit te nemen, omdat de vazen het blauw droegen van de ogen van mijn liefste, overleden oma, van wie ze een erfstuk vormden. Ik was aanvankelijk vastbesloten de gang naar het…

Die machtige sneeuwhoofden en -ruggen van het hooggebergte dagen met hun trotsheid de mensen uit tot vermakelijk spelen met gevaar. Al glimmend of schitterend beelden ze de zege, die behaald wordt na zware inspanning vol vermoeienis. Hun zuiver wit en steile rotsen herbergen onnoemelijk veel leven, onzichtbaar, microscopisch klein: de nietigste dwergen…

Op een middag dacht ik een kop koffie te gaan drinken in een restaurant, genaamd "Panache" aan de Westermarkt in Tilburg. Plotseling keek ik daar in het verouderde gezicht van mijn vroegere collega bij de Wijkkrant, de fotograaf die mij om een flauwiteit, een futiliteit, om een werkelijk onbetekenend incident had afgedankt en die zich nu vijandig…

Beste mensen, er moet me zo zoetjesaan wat van het hart en wel het volgende: we zitten (echtgenoot en ik) beiden bij de menzis en ik weet zo langzaamaan ook wel dat de goeie tijden voorbij zijn. Met goeie tijden neem ik een sprong in de tijd, door te zeggen dat: toen ik nog bij mijn ouders woonde de ziekenfondsman op vrijdagavond langs kwam om zijn…

Tot op een gegeven moment was ik het Zorgcentrum, gelegen aan de straat met de onheilsoellende maar wellicht toepasselijke naam ("Kwaadeindstraat") altijd achteloos gepasseerd, te voet of met de bus, maar pas toen ik er mijn werkkring zou gaan vinden, keek ik eens met belangstelling naar de appartementen, gegroepeerd rond een tuin met een soort kiosk…

In het restaurant wachtte ik de gebeurtenissen van die avond af bij een kop koffie verkeerd, gezeten aan het raam, dat uitzicht bood op de Spoorlaan die voor mijn ogen uitgestrekt lag als een boulevard waarop passanten hun weg zochten onder de vallende avond die zich al indigoblauw aftekende. We zouden naar een lezing gaan over de planeet Pluto in…