Morgen, ja morgen, na morgen een zondvloed of zo. Morgenochtend sta ik op, wrijf ik de slaap uit mijn ogen en beleef ik wederom een dag. Ik kan zomaar worden gebeld om een wankel persoon bij te staan, de kans is klein dat ik uitslaap. Het werk is hard, het werk is halfzacht, de wekker is hard, elke ochtend weer half acht. Morgenstond heeft goud in…

Hij loopt als een trage gevangene met ouderwetse ketenen aan zijn kromme reigerpoten. Zijn norse blik is zwart als zijn ziel en onder zijn dure kleren verbergt hij een beteugelde lul met voedoe-tatoeages, een lekke, gescalpeerde collectezak. De God in zijn ijzeren kop lijdt aan het hele arsenaal van waanzinnigheden. Zijn pepermunttong zaait leugens…

Ik heb er lang over nagedacht, moet ik nog doorgaan met al die alter ego's van mij. Achteromkijkend denk ik van niet, soms vergat ik de vink aan te klikken dat mijn email adres niet voor anderen (u dus) in beeld mocht verschijnen. De poespas schaf ik bij deze af, u krijgt wat u leest. Ik ben gluiperig, muzikaal blijf ik ontroeren danwel verbijsteren…

Toen ik de afgelopen dagen weer eens verkennend op internet bezig was, ontdekte ik een hedendaags kerstverhaal uit Tirol, dat werd opgetekend door een Oostenrijkse auteur uit Wörgl. Zijn verhaal ontlokte mij spontaan een glimlach en het riep ook iets van herkenning in mij op. Ik besloot daarom het te vertalen, zodat het u, met een denkbeeldig vleugje…

Ik heb misschien geen rooie cent, maar zou rijk zijn als ik jou in mijn armen had!…

Verrek. Voor de zoveelste keer weer verliefd. Dit keer ben ik er totaal niet blij mee. Waarom niet? Omdat tot nu toe elke verliefdheid op een fiasco is uitgelopen. Het meisje is te onbereikbaar voor me. Altijd. en het allervervelendste deze keer is dat ze niet totaal onbereikbaar is. Dit zal ongetwijfeld resulteren in een pijnlijke afwijzing. Waar…

Terloops lopen gaat als volgt. Ik stap in de auto naar het bos in De Bilt, waar T. in ieder geval gaat hardlopen. Als we zijn gearriveerd stap ik uit de auto en zet ik muziek op mijn hoofd. Ik loop richting de rode wandelroute. Al lopend concentreer ik me op het opzwepende pianomuziekje van Frits Mertens, de tune van ´Boeken´ en het eerste…

Ik ga u, nogmaals, lastig vallen met mijn werk, de zorg. Afgelopen week ben ik, onder andere, langs geweest bij hulpbehoevende mannen, toevallig allebei 91 jaren jong. De eerste was dinsdagochtend, na dagen regen een zonovergoten dag, het adres was nogal een beetje uit de richting. Ik ben op tijd, hekel aan te laat komen. Hij is van het gemakkelijke…

Ik schreef vanavond een mooi stukje over de belabberdheid van mijn klanten, zorgwekkend, zorgwerkend. En dan besluit de server er zomaar uit te stappen. Ik ben dus overgeleverd aan de boodschapper. Wat mij betreft, schiet hem maar dood en laat mij leven, opdat ik kan geven aan wie dat maar wil.…

Bevestigen van vooroordelen. Ja, Wilders heeft het vaak bij het rechte eind. Ja, links is een zacht ei. Ja, heeroom vroeg om melkflescapsules en er is godverdegodver niets bereikt in het zwarte werelddeel. Ja, een minaret is een opgestoken religieuze middelvinger richting het eens zo vrije Westen. Toren van Babel, ik heb het niet over de voetballer…

Eind 2007 is Martha uit haar lijden verlost. Na jarenlang excessief drankmisbruik is ze uiteindelijk aan uitputting overleden. Een longontsteking gaf de genadeslag. Ik besloot naar haar crematie te gaan en kon meerijden met een vriend van de overledene. Hij kwam mij met z'n Arola ophalen. Ik hees me in zijn brommobiel en als haringen in een ton…

Op 31 juli van dit jaar liep mijn contract bij de zorginstelling af. Een maand daarvoor liet ik, via een e-mail, mijn bezorgheid blijken. Waar was ik aan toe, maar vooral, waar waren mijn klanten aan toe. Immense stilte werd mijn deel, vier keer heb ik hun inbox gerappelleerd, domweg is er nooit gereageerd. Is dat de marktwerking die de politiek voorstaat…

De vloek die mij achtervolgt is schuldgevoel, een grijze mist hangt in m’n brein waar ik dwars doorheen moet varen en die de wereld zijn kleur ontneemt. Voortdurend denk ik aan mijn gedrag dat leidde tot de dood van Uw zoon, die mijn beste vriend was en ik denk steeds dat de enige zin van mijn bestaan sterven is om als helende pleister op Uw wond…

Het jaarcontract liep af, een maand daarvoor liet ik ongerust weten waar mijn klanten rekening mee moesten houden. Geen reactie, marktwerkend lieten zorginstellingen de zwakke medemens in de stront zakken. Hulpbehoevenden weten niet waar ze het zoeken moeten, ik ben een baan kwijt en zij hebben mij niet meer. Op de PC wordt verkeerd geparkeerd, de…

Ik was net de dood van een goede vriendin aan het verwerken toen Martha opbelde vanuit de Jellinek. - Zou je me alsjeblieft even terug willen bellen? Er zijn een paar dingen gebeurd waar ik je dringend over wil spreken maar mijn muntjes voor de telefoon zijn op en ik heb geen geld bij me. Mijn hoofd stond op dit moment helemaal niet naar Martha en…

'Hoe een kind, klein maar verbeten, zich de dood at in het bloed.' ( Ida Gerhardt ) Ik meende, heel even, dat ik Rutger Kopland zag ( het kan toch ) zoals een vadermens zijn verdwaalde kind gaat zoeken. Ik weet niet wat hij deed of wat hij zocht, het leek op een voorwendsel, maar hij was er ontegenzeglijk, want hij vond me tussen de bundels poëzie…

Hoe lang het geleden is, weet ik niet meer. Opening van 'Het Paard' in Den Haag, de vader van Candy trad daar op, een alpenhoorn aan de lippen, het was zo alternatief. Vloeistofdia's, pretsigaret van hand tot hand, een flesje bier kostte 1 vijftig. Grote zaal, vette P.A., rook en licht ondersteunen de band, mijn zoon zingt en bespeelt het publiek…

Meneer Foppe droomde weg bij de ogen van het kassameisje van de Poeisz waar hij de laatste tijd steeds grotere karren boodschappen weghaalde om haar te zien. Die vroege zaterdagochtend was het nog mistig en meneer Foppe was zo verliefd dat hij helemaal dromerig in hogere sferen verkeerde en zei tegen zijn schoonheid “wat zou je doen als je niet hoefde…

Ik denk dat ik dat heb, weet het nog niet zeker, het moet nog groeien, uitzaaien, een plekje vinden in mijn longen of darmen. Het zou zo maar kunnen dat mijn ballen naar de kloten gaan, of misschien de zon die een carcinoom brandt op mijn rug, woekerend warm. Ik heb, tot nu toe, genoten van dit ondermaanse, maar ik besef ook dat dit mij gegeven is…

Twee zwarte alpenkauwtjes vliegen over en langs me heen. Sierlijk zeilen ze op de luchtstroom tussen de bergen mee. In alle richtingen spelend met de mogelijkheden die de ruimte biedt. Hun eigen capaciteiten volop benuttend in deze glijvlucht. Alsof ze me uitnodigen: kom, verlaat je nest, sla je vleugels uit en ga!…