Het was het meest charmante huis dat wij ons maar konden wensen. Hoog en statig. ‘De makelaar voerde ons er anders wel merkwaardig vlot doorheen,’ zei mijn man sceptisch. ‘Oké, de buitenkant is mooi, maar een wrakke toestand verder. Alle deuren klemmen, om maar iets te noemen.’ ‘Dan duw je maar, is gezond voor je,’ zei ik een beetje kribbig. ‘Je…

Ik baan mij een weg over veelgelopen grond. Fijngestampte stenen schieten onder mijn voeten weg en vallen geruisloos een paar centimeter verder weer neer. Stille momenten laten ons vergeten gedachtes herinneren. Hoe meer ik denk, hoe vaker ik mijzelf erop betrap niet waar te nemen. Normaliter was er zo nu en dan een mooi moment om te filosoferen,…

De lelike kioskjuffrouw heeft het meisje in badkostuum van de printkaart lief. Het meisje in badkostuum van de printkaart is zeer schoon, meent de kioskjuffrouw. Daarom geeft zij haar in hare zesvoudige verschijning een ereplaats achter het schutglas van haar kraam. Daarna brengt zij haar toilet in orde. Zij vergelijkt hare verschijning met deze der…

Mismoedig liep Freek in de vroege ochtend richting de bushalte op twee minuten gaans van zijn woning. Hij trok huiverend zijn kraag iets op en omzeilde handig een grote plas regenwater. Er stond een straffe, gure wind uit het oosten. De straat en het voetpad waren bezaaid met een dikke laag van natte, afgewaaide boombladeren en kleine takjes. Af en…

Op mijn zoektocht naar de betekenis van de slang kwam ik terecht bij de oude mythen en sproken. Een Perzisch sprookje was het eerste dat ik vond. Het ging over goed en kwaad een begrip zo oud als de wereld. Het dualisme. Het gedachtegoed van Zarathoestra en de Avesta, Ahura Mazda. ‘Niet door de toorn wordt de geest van zwaarte verdreven, maar door…

Ze was één en al levenslust. Jong, en ja, ook dat tikkeltje losbandig. Maar, zijn we dat allen niet geweest in een ver verleden. Haar glimlach was zo ontwapenend, dat elke fout haar onmiddellijk werd vergeven. Die onschuldige blik wist iedereen in te palmen, elkeen te bekoren. Het was dan ook niet zo verwonderlijk dat er heel wat jongens gek op haar…

Ik weet het nog goed. Iedereen pestte haar. Mijn vriendinnen haatten haar. Geef haar een kans, dacht ik, ze kan best aardig zijn. Ik wist toen natuurlijk nog niet dat ik het mis had. Vreselijk mis. Ik hielp haar. Mijn vriendinnen begonnen haar te accepteren. Ik werd naast haar gezet door mijn mentor. Eerst viel het mee. Maar ruim een half jaar…

Met die vogelgriep in aantocht wordt alles toch flink op z’n kop gezet. De angst vliegt met de vogels mee, als het ware. Eigenlijk is het een vorm van terrorisme. Het resultaat van die voortdurende dreiging voelt hetzelfde aan. Zelfs mijn kat is nu de dupe. Die mag niet eens meer een vogeltje vangen omdat hij ook vatbaar blijkt te zijn. Nog even…

Opa wil een bijdrage van zijn enige zoon. Ik moet zijn kleinzoons opleiden tot profvoetballer! Hij wil zijn nazaten zien schitteren, op de internationale voetbalvelden. Er zit nog een voordeel aan, hij kan thuisblijven. Ze komen immers voor de buis. Oma begint er ook al in te geloven. Trouwens, ik ben zelf ook aardig gecharmeerd van het idee…

Inschikkelijk was ze altijd geweest, Lena. Jarenlang verpleegde ze haar invalide moeder, geen vrij weekend kon er af; ze moest wel, haar zus paste ervoor. ‘Ik heb m’n gezin,’ zei die strijk en zet, wanneer Lena de weekendkwestie af en toe voorzichtig aankaartte. Met nadruk op “ik”, om Lena goed te laten voelen dat zij, Amelie, een getrouwde vrouw…

Eindelijk mag Miriam mee. Papa blijft thuis met Alma en kleine Dirk. Maar zij, Miriam, is nu groot. Het is niet ver lopen. De straat uit en dan linksaf. Ze houdt het boek stevig in haar hand. Haar eerste boek, helemaal van haarzelf. Ze heeft het nog niet ingekeken, maar expres tot vandaag bewaard. Mama heeft een lange zwarte jas aan. Er zitten…

“Meneer, ik houd u staande. U fietst op de stoep. Daar krijgt u van mij een bekeuring voor. Mag ik uw legitimatie?” “Nee, agent, u bent dik, u draagt een oorring en uw haar zit in de war. U bent niet gerechtigd mij te verbaliseren. Waar is trouwens uw pet?” Als ik de Amsterdamse hoofdcommissaris Bernard Welten goed begrijp, hoort dit soort conversaties…

Met een hulpeloze blik in mijn ogen keek ik naar de man naast mij. Deze had gelijk door dat er iets goed mis was. Met zijn vlotte babbel loog hij een goede smoes bij elkaar. Zijn smoes werd mijn redding. Hij vertelde dat mijn nieuwe paspoort in Nederland lag. De vrouw twijfelde en bleef met haar priemende ogen mij aankijken. Ik begon me steeds ongemakkelijker…

Jij zilveren maagdelijke. Er komt geen einde aan je dagelijks toilet. Je gewassen huid glinstert en je trekt je ogen tot spleetjes als de zonnestralen je soepele lichaam opnieuw verwarmen. Je lichaamstemperatuur is in de jaren gedaald en deed je sneeuwwitte flanken vervagen in een krijttekening waarbij lichte en donkere tinten op subtiele wijze in elkaar…

In deze wintersporttijd zijn er echte en hoogwaardigeliefhebbers die zich achtergesteld voelen. Bovendien, velen met mij krijgen zin in lente, een bloemgevoel. Zij worden HIER en NU op hun wenken bediend. In mijn grote interactieve bloemen-struiken-planten-bomen-show. Daar zijn ze dan: de fragmenten uit gedichten, zo beroemd maar zeker zo aansprekend…

Alle ogen waren op mij gericht. Mijn handen voelden zweterig aan. Een rode blos gleed over mijn gezicht. Oef…wat had ik het warm. Een lange jongen met een grote mond nam het woord. ‘Welkom op onze studentenvereniging! Zoals je al wel gehoord hebt, moet iedereen hier die nieuw is een soort van een opdrachtje uitvoeren’. Het sarcasme in zijn woorden…

Buiten is het mistig in de vroege voormiddag. Het grijze monotone van het trottoir en het straatbeton slaan nat en glibberig uit. De radio speelt zachtjes “Dis-moi pourquoi”. Een stationwagon met lege aanhangwagen stopt voor het huis. Een oud mannetje sloft zich naar de voordeur en belt aan. “Of ik niet weet waar de B…straat zich bevindt?” In…

Van huis uit ben ik katholiek opgevoed, tot op het roomse af. Mijn moeder, vijf broers en drie zussen, volgens de overlevering waren wij allen in den Heere gevaren. Behalve mijn vader, overtuigd heiden, en een broertje, onnozel een paar dagen na zijn geboorte overleden. Elke zondag kerkgang, martelgang, Hoogmis en Lof, jongens en meisjes apart in…

Moslims die protesteren, een straatbeeld waar ze in Denemarken nu al zo'n beetje aan aan het wennen zijn en de andere landen hun "fout" beginnen te beseffen. Maar wie gaat hier nu eigenlijk de fout in? Vuur valt niet met vuur te bestrijden, en op deze manier wakkert de vlam alleen maar aan. Door mensen tegen je in het harnas te jagen, krijg je…

‘Weet je wel dat ik het altijd heb gewaardeerd dat je elke zaterdag een bosje bloemen voor me mee nam? En dat ik het heel lief vond als je de afwas voor me deed, terwijl je heel de dag hard gewerkt had?’ Je had een vreselijke hekel aan winkelen, en toch deed je het. Geduldig ging je de ene winkel in en de andere winkel uit. Ik liet het niet merken,…