Als ik ergens een hekel aan heb, is het boodschappen doen op een zaterdagmorgen. Ik vloek mezelf de tering tegen vrouwen die hun belevingen van de week midden in het gangpad staan te verkondigen. Mijn handen gaan jeuken bij het horen van jankende kinderen die buiten zinnen raken, omdat moeders geen Sponge Bob macaroni in de kar wil pleuren. Maar goed…

Ik kwam niet veel buiten de laatste jaren, alleen met mijn man en meestal op weg naar zijn familie. Toen ik ging scheiden veranderde er echt veel in mijn leven. Wat meer ging ik alleen het dorp in en ontmoette mensen. Mensen die bekenden werden en later soms zelfs vrienden. Zo ontmoette ik ook Yvonne. Ze was precies 1 week jonger dan ik en erg…

Een nieuwe dag en een nieuw plan. Wat zal ik vandaag gaan doen. Ik kreeg een goed idee. Ik belde mijn vriendin op om haar uit te nodigen voor een bingomiddag. Die werd eens per jaar gehouden tegenover mijn woning in het sportcomplex. Eigenlijk ben ik daar niet zo een voorstander van, maar als we met zijn twee zouden gaan was het vast en zeker wel…

- Over menselijk gedrag gesproken. Heb je ‘Selfish Gene’ van Dawkins gelezen? Hij omschrijft [plastisch] een oersoep, waarin een soort oergenen met elkaar strijden om het recht van voortbestaan. Tegenwoordig zitten ze verstopt in allerlei machinerie, ver weg van het strijdtoneel waar het gevecht plaatsvindt. Maar voor de zelfzuchtige genen kan altruïstisch…

Voorzichtig loodste hij zijn dochtertje door de hal van het flatgebouw; o, als de huismeester hem maar niet hoorde, of, erger nog, zijn buurvrouw. Behoedzaam plaatste hij zijn klompvoet neer, niets mocht onbezonnen gebeuren, niets mocht onverhoeds geluid maken. Bijna scheelziend van ellende scharrelde hij voort. Maar niets, niets mocht zijn schattige…

En daar stonden ze dan, pas getrouwd. Even weggeglipt van het drukke feestgeruis. Hij: vreemdganger, egoïst en workaholic Zij: panisch, hysterisch en levensgenieter God mag weten hoe dit huwelijk afloopt. Misschien bedriegt hij haar met de secretaresse, zij betrapt hem en vraagt de scheiding aan. Misschien wordt hij gek van haar hysterisch gedrag…

Ik haat het om ouder te worden, de buitenkant rimpelt en groeft, want de binnenkant rookt en drinkt. Ik voel de tand des tijds, ontwortelde mijn jeugd, onontkoombaar meld ik dit mijn kinderen, anders word ik nooit ouder. Deze ochtend wandelde ik in het park, in de herfst van mijn leven vond ik de berkenboleet als zwamproleet grafstenend de zomer…

Schakel na schakel zie je een oud glimmend rottingsproces, het voorstadium van roest in de koperglans. Je vraagt je af of je de ketens zal overleven, of ze eerder zullen breken dan jij, en bedenkt dan dat er meer staal is dan jouw ziel behappen kan. De geest der tijd heeft je allang murw geslagen, en de hoop die je putte uit geestelijke dagtochtjes…

naakt staat ze voor de spiegel bestudeert haar lichaam het zijn niet de vetlaagjes noch de rimpels die haar storen daar leerde ze al lang mee leven doch de vele littekens pijnigen haar ze bewijzen immers dat het verleden waar is…

In café De Tietjes van Tante Toos, dat in werkelijkheid gewoon Tante Toos heette, maar door iedereen zo genoemd werd wegens de dikke tieten van eigenares Tante Toos (waar mannen gerust af en toe aan mochten zitten, want tante Toos had haar verstand niet in haar tieten zitten en maar al te goed in de gaten dat zulke dingen omzetverhogend waren, ze reed…

Ik schrijf opeens voor alles wat me vrouwelijk maakt, wat me doorschakelt naar een besef van puur, onbaatzuchtig en oprecht verlangen. Ik wil boven een stedeloos landschap hangen en mijn eigen tempel op aarde neerkwakken. Een tempel waar iedere ziel naar binnen loopt en als ander mens naar buiten komt. Een soort Lourdes, maar dan zonder overtuiging,…

Elk verleden vervolledigt zich in haar toekomst. Het blijft achtervolgen, maar zolang dit niet overheersen gaat, staat het garant voor tijden waarin je vooruitblikt en dromen blijft nastreven. Het moet een waakvlammetje blijven dat flakkert op een héél laag pitje. Aan jou of mij om ervoor te zorgen dat het geen of nauwelijks voeding krijgt. Voorkómen…

Zo denkt een mens dat het een stille saaie dag wordt en het volgende moment komen er achter elkaar 2 vriendinnen op visite. Eerst de ene en natuurlijk direct thee gezet. Gelukkig er waren nog 2 stroopwafels, dan staat het iets royaler he, ook al weet ik dat ze daarvoor niet komt. Mijn koekje heb ik nog niet helemaal op toen de bel weer ging. Oh…

Heeft u dat nu ook wel eens. Alles lijkt van een leien dakje te gaan. Iedereen kan dan meegenieten van die bijzondere dag. Op straat word je herkend en zelfs nageroepen. “He ben je doof, of zie je me niet?”” Ik geniet van die dagen. Een mens weet dan dat hij leeft en erbij hoort. Niet gemist kan worden zelfs. Iets mooiers kan er toch niet bestaan…

Ja, ik was ingestort. Logisch, want ik snapte niets meer van de wereld. Mijn eigen broer die zijn ziel had verkocht aan de duivel. Zijn innerlijk duivel, die gedreven door hebzucht en gewetenloosheid hem tot de meest ernstige daden had bewogen. Want moord is een ernstig delict, maar meewerken aan drugshandel is op een bepaalde manier jezelf medeplichtig…

De queeste naar het atheletisch lichaam brengt mij in de Bakemastraat. Ik jog aan de dure kant, maar mijn blikken zijn gevestigd op de rijtjeswoningen. Mijn gang wordt al trager. Een afro-hollandse man is bezig kinderfietsjes naar openstaande garagedeur te slepen. De rijwielen zijn duidelijk op slot. De wielspaken rammelen tegen de sloten. Iets te…

Volgens de Bijbel heeft God de wereld geschapen in zes dagen. Genesis spreekt over de tuin van Eden als ware het een wereld die God creëerde voor zijn magnum opus: de mens. En nadat hij de mens gemaakt had, maakte hij de dieren om deze mensvormen gezelschap te houden. Het is snel zo gelezen. En de mens, overtuigd van zijn eigen waarde, heeft het ook…

Het was koud die avond maar de kilte van de intredende schemer was vast te verwaarlozen bij de kilte die binnen in de lucht hing. De tafel was leeggeruimd en de kaarsen die hij daarop had geplaatst knisperden alsof ze vochtig waren geweest. Het lont als in tranen gedrenkt. Deze avond was in meerdere opzichten eindig. Als morgen de zon weer opkwam werden…

… Negentien… twintig… één -…- Theo telde automatisch de treden maar bleef nu hijgend staan. Het was heet, snikheet, 33 graden Celsius in de schaduw en windstil. Zijn grijze hoofd telde bijna 81 jaar. Met zijn gerimpelde, magere handen omklemde hij de ijzeren leuning van de trap, die naar de bovenkant van de dijk voerde. ,,Moeders, ik mot effe bijkomen…

Ik voelde dat er aan mijn arm werd gerukt. ‘Wat?….Wie?…’, stamelde ik slaperig. Ik deed mij ogen open en staarde in het gezicht van Yusuf. ‘Er is telefoon voor je. Ik weet niet wie het is. Maar ik ga dit zaakje grondig uitzoeken Kyra’. Nu zat ik helemaal rechtovereind in me bed. ‘Wie dan?’. ‘Ene Jorrit’. Mijn gedachten gingen razendsnel. Dat is…