Bleke gezichten. Ernstige gezichten. Jonge gezichten. Naar bruin vergeeld zwart-wit. Onleesbaar eigenlijk. De jongens - zijn het jongens? Het lijken meer mannen, voor 16 ouwe zakken zelfs - de jongens staan of zitten stil, voorgoed. Maar eens moeten zij bewogen hebben. Die daar met die verwaande kop, die heb ik nog gekend. Hij zit in een klas met jongens…

Ik schrijf omdat ik niet van televisie houd. Een video zet ik na een half uur uit. Dan boeit het me niet meer. Sporten heb ik geprobeerd. Werd niet echt wat. Heb zelfs even gepuzzled, kruiswoord en jigsaw....Saai... Als een bouwpakket niet lukt, word ik pissig! De tuin is helemaal betegeld, tuinieren vind ik niks! Trouwens, dat tegelen kwam me…

's Avonds achter mijn computer wil ik graag zoveel mogelijk benutten van de mogelijkheden die dit technische hoogstandje biedt. Collega's vertellen me dat de computer, in feite, een stom apparaat is. Als er niet aangegeven wordt wat er moet gebeuren, doet ie NIETS!! Dat klopt natuurlijk. Als onze hersenen een Einstein zijn dan is, in vergelijking…

Niet begrijpend stond ik naast mijn stoel en keek neer op mezelf. De ondraaglijke pijn was abrupt gestopt, en het zeurende verlangen naar het einde gerustgesteld. Hier had ik al jaren naar verlangd. Verlost zijn van de reuma. Nooit meer het krassende bijten van onzichtbare tanden in de scharnieren van mijn lichaam. Niets in me had gevoelens van verlies…

bij het overlijden van de Nederlandse schrijver met mondiale bekendheid Jan de Hartog (1914-2002) een samenvatting van een van zijn meest gelezen boeken: Hollands Glorie uit 1940. Hollands Glorie is de grote, klassieke roman van Jan de Hartog en het levensverhaal van Jan Wandelaar, een man die een bliksemcarrière maakte van matroos tot stuurman…

HET HEEFT IETS verbazingwekkends: zo woedend en polemisch als Andreas Burnier kan uithalen op papier, zo zorgvuldig en omzichtig formuleert zij nu. Geduldig luistert zij naar de vragen, zij denkt even na, buigt voorover en antwoordt weloverwogen, genuanceerd, relativerend zelfs. Beter beschouwd past die ogenschijnlijke gespletenheid naadloos bij…

Als ik mijn onderwijsakte haal en besluit hier te blijven en les te gaan geven, is dat een soort onderduiken. En het zal heus niet leuk zijn om les te geven in een buurt als Notting Hill. Ze zullen me vast naar zo'n soort wijk sturen, en dan zit ik voortdurend in angst dat ik in een samenscholing terechtkom en doodgestoken word, net als Kelso.…

‘Ik heb het koud, maar hoe vaak ik ook douche of warmere kleren aantrek, het vuur in mij wil niet branden. Ik zag het aankomen weetje, ik wist dat het zou komen. Na een lente en een zomer zoals deze, kan je het alleen maar koud krijgen, want de warmte is te snel verbruikt. Er is zoveel gebeurd… van April tot Augustus heb ik constant gevoeld en geleefd…

De deur. Lopend was ik naar de kroeg gegaan, mezelf voorgenomen hebbende dat ik een stevig stuk in mijn armen dan wel in mijn kraag zou hebben bij mijn thuiskomst. Het laatste was als zo vaak weer eens het geval, en er was niks aan de hand geweest, als ik dat stuk met me mee had genomen naar bed, om haar eens stevig uit te slapen. Ik was echter…

Pff, lekker even op de bank neerploffen. Het was weer eens een drukke dag. Kids naar school doen, gaan werken, gaan winkelen... Ach, even een lekker kopje thee. Mijn televisietoestel staat aan, en ik kijk naar een reportage, over iets dat een jaar geleden gebeurd is. Is het alweer een jaar geleden?? Een vreemd gevoel bekruipt me: verleden…

"Hallo, ik ben Hans..." "...Ik ben Els van Halsteren de Blaauw..." "Zullen we gaan zitten?..." "O.k." "Je ziet er leuk uit..." "Dank je, jij ook wel..." "Wat ga jij bestellen...?" "Ik weet niet....". "De ikan pedis schijnt hier heel lekker te zijn" "Wat is dat dan?..." "Makreel, wel pittig..." "Ik houd niet van vis,…

De stille straten voedden haar gevoel van paniek en eenzaamheid. Al uren slenterde ze door de nachtelijk verlaten stad. Benen wilden niet meer, haar hele lijf deed pijn en haar maag protesteerde misselijk... Voor een winkelruit bleef ze moedeloos staan. De bleke maan weerspiegelde haar witte gezicht. De donkere wallen onder de uitgebluste ogen vielen…

De trein dendert langzaam door het grijze landschap dat door een laaghangende sluier van mist in tweeën wordt verdeeld. Zittend tegen de opengeschoven laaddeur van de trein kijk ik uit op de benevelde jungle. Naarmate het daglicht het overneemt van de lange nacht die ik doorgebracht heb in de trein naar Jakarta verandert de eindeloze grijze begroeiing…

Ze dronk gin, rookte, en was van Indiase afkomst. Jachtseizoen geopend. Maar zij sprak mij aan. Zo gaat dat, soms. “Just for two days.” “You?” “One night.” Je verslikt je net niet in je wiskey. Je denkt. Mooie tijdsbepaling. De plaats van handeling, een hotelkamer. Maar dat zeg je niet. Ze vraagt je naar je…

Ik heb een favoriet café, daar aan de grote markt. Het is een beetje klein, maar ik ga er vaak heen, ’s middags om een tosti te eten tussen het schoolbezoek door, of ’s avonds als ik met mijn vrienden uit ben. Maar het liefst dinsdagmiddag, het liefst ga ik er dan heen. Want het heeft namelijk een heel mooi uitzicht, over de grote markt, en op dinsdag…

Voor het begint Ergens, diep verscholen in het bos, leeft een heel bijzonder wezentje. Niemand, maar dan ook echt niemand, heeft het wezentje ooit gezien. Één keertje, slechts één keertje, heeft iemand hem gehoord. Heel zacht. Zo zacht dat die iemand dacht: "Da’s niks" en door is gelopen. Dit verhaal gaat over dat bijzondere wezentje. Je…

Toen het moment van tederheid vervlogen was en zakelijkheid zich over de dingen om hen heen verbreidde, zei Ilma: 'Vind je het allemaal niet absurd?' 'Wat allemaal?' Ilma haalde haar schouders op, wat eerder een vrouwelijk 'ach, ik weet het niet' was dan een teken van ongeduld, namelijk 'met jou kun je ook nergens over praten'. 'Natuurlijk…

Er was eens een meisje, een lief meisje. Er was iemand op deze wereld die zij ook heel erg lief vond. Hij maakte haar in gedachten soms helemaal wild, hij speelde met haar, ze wist het wel. Ze wilde dat hij met haar speelde. Ze speelde met hem, met woorden, met dromen...... Ze vond hem bijzonder, ze vond hem zo bijzonder dat ze het maar…

Ik weet het, ik weet het. Er zijn mensen die het veel naarder hebben dan ik. Ik heb het zelfs goed. Ik ben nog kind, ziet u. Nederlands, en wel opgevoed. Mijn vader is een dierenarts, een brave man. Lief, en begrijpend. Tenminste, soms, net als mama. Ze doen hun best, maar kleine dingetjes, kleine dingetjes, zoals vlinders in je buik, begrijpen…

Het begon allemaal toen ik nog een klein meisje was. Op school moesten er opstellen geschreven worden. Ik weet nog wel dat ik dan altijd erg blij was, want ik vond bijna niks leuker dan verhalen verzinnen. In mijn rapporten stonden dan ook vaak opmerkingen als: "We moesten zo lachen om je verhaaltjes" en "Je verhalen lees ik altijd met een glimlach…