2125 resultaten.
Tasje
verhaal
2.2 met 83 stemmen
7.718 Ik heb dus een beetje verdriet.
Ken je tasje nog?
Je hebt me haar (tasje was beslist een meisje) jaren geleden gegeven. Je had haar zelf gemaakt, van een lichtblauw lapje stof met dunne roze en gele lijntjes. Tasje was afgebiesd met een roze stofje. Het biesje liep door in twee koordjes, die de sluiting van tasje vormden.…
In een uithoek van de stad
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
668 In een uithoek van de stad koestert ze haar kleine universum als was dit afgezonderd, afgescheiden van de werelden van vele andere stadsbewoners en van al het onheil, leed en ongeluk dat overal "Gang und Gebe" is. In het plantsoen bij haar huisje trof ik nietige vergeet-mij-nietjes aan, als herinnerend aan liefdesverdriet, aan een op tragische, onherroepelijke…
Ik heb je zoveel te vertellen
verhaal
5.0 met 2 stemmen
1.061 Maar zij was de revolutionair binnen dat gereformeerde milieu, want zij wist woorden aan het onderdrukte verdriet te geven. Zij dacht dat iedereen boos op haar was, maar wat zij feilloos aanvoelde, was hun boosheid, die niet bij haar thuis hoorde.…
Ik wist toen niet wat marihuana was
verhaal
4.3 met 6 stemmen
611 We zeiden niet veel, maar ik merkte iets verdrietig in haar. Dat voelde ik gewoon, misschien door haar zwijgen. Er moest wat zijn en ik rook een vreemde geur aan haar, geen parfum maar wat anders.
Opeens pakte ze uit haar handtasje een doosje, opende het dekseltje en haalde er een sigaret uit.…
Brief aan mijn dochter
verhaal
4.3 met 9 stemmen
887 Ze waren heel verdrietig, maar ze wilden er toch bij zijn.
Een paar weken geleden waren ze ook hier. Toen vierden we je vijftiende verjaardag. Daar moesten we allemaal aan denken.
We hadden afgesproken om deze avond iets over jou te vertellen, iets wat we met jou hadden meegemaakt.…
Poes
verhaal
4.2 met 9 stemmen
259 Alleen verdriet, intens verdriet. Mannen die komen en gaan, baby's worden jongen, en dan man. Hetzelfde liedje dus.
Ik weet zeker als ik boven kom, als het eindelijk ook mijn tijd is, ik Woemi daar zal zien liggen. Samen met Poes, innig tevreden, onafscheidelijk, voor altijd.…
Gek hè, mam..?
verhaal
4.4 met 19 stemmen
1.084 Ze vertelde dat ze lang wakker had gelegen en dat ze verdrietig was geweest. Ik was verbaasd. Mijn kind was zelden verdrietig en ze sliep altijd als een roos. 's Morgens was ze vaak niet wakker te krijgen.
'Weet je nog,' zei ze, 'dat ik een pakje postzegels mocht kopen?' Ja, dat wist ik nog.…
terug van weggeweest
verhaal
2.4 met 25 stemmen
2.154 Bang om zijn verdriet te tonen, deed hij er verder het zwijgen toe. Het was een prettig idee, aan te nemen dat deze vrouw met hem meeleefde. Dat er iemand was die hem begreep, ook al zei ze geen woord. Het was eigenlijk wel prettig.…
Maria Vasalis: Vahine no te tiare
beschouwing
1.7 met 6 stemmen
2.801 Ze rookte en het lijkt me alsof zij verdriet en woede onderdrukte. Woede die ik in oudere foto's bijna bangmakend vind, alsof haar ogen vuur spuwen. Verdriet op slot houdend door haar lippen als twee gesloten, electrische deuren aaneengeklemd te houden. De electriciteit was ergens voorgoed uitgevallen.…
De wanhoopsdaad
verhaal
5.0 met 1 stemmen
618 Ze is kokend van woede en verdriet, een maand langer, dat redt ze nooit, ze loopt naar de badkamer, waar ze scheermesjes bewaart, luguber, maar waar. 'Dit ga je niet doen, schat, dit pikt niemand!', denkt ze nog, terwijl ze met venijnige uithalen haar polsen doorsnijdt.…
De kamer van mijn jeugd
verhaal
2.8 met 5 stemmen
929 In mijn omgeving zag ik mensen stoeien met het verdriet om het verlies van hun ouders en vaak werd me verzekerd dat het ook voor mij een groot verdriet zou zijn, ondanks alles. In de eerste weken na de diagnose van mijn moeders hersentumor en de deadline die erbij gegeven werd, had ik geen idee wat me te wachten stond.…
hondenliefhebbers: teckels zijn geen honden
column
2.2 met 6 stemmen
1.153 Toen leerde ik het echte verdriet, wanhoop en eenzaamheid kennen en verbaasde me dat ik ooit zo'n drukte om een teckel had gemaakt.
Nu ik oud en eenzaam ben dringen mijn vrienden er op aan dat ik weer een teckel neem. Nooit van mijn leven neem ik echter nog een huisdier.…
Dat is mijn zorg, zeker!
hartenkreet
4.6 met 16 stemmen
1.103 Uiteindelijk ben ik zelf weggegaan, zo ziek van verdriet over wat ik er de mensen zag ondergaan aan lijdensweg bovenop de lijdensweg die hen al ten deel was gevallen, dat ik van hulpverlener weer cliënt werd. Het werd een gevecht tegen de bierkaai.…
Pijn...
verhaal
3.5 met 15 stemmen
2.590 Ik voelde me verdrietig, de dag was immers ook niet rooskleurig verlopen. Ik werd overal buiten gesloten op school. Als ze wat gingen doen werd ik zelden of nooit gevraagd. Mijn moeder schold ook al altijd op me, waarom kon ik ook nooit iets goed doen?…
Getraumatiseerde ex-porno-actrice
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
687 Op een recente foto is duidelijk te zien hoe wanhopig en verdrietig Jenna momenteel is. Haar vader zorgt voor haar tweeling en Tito kreeg de voogdij. Blijkbaar ook geen goede zet.
Dit jaar is Jenna gearresteerd, omdat ze haar assistente Britney M. heeft aangevallen met een iPhone in de vorm van een boksbeugel.…
jij en ik
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
646 Ik zie verdriet. Ik wil je troosten maar weet soms niet zo goed hoe. Ik zeg dat het niet jou schuld is maar je voelt het anders. Je bent klein, onschuldig maar ik zie een sterke persoonlijkheid. De muur is hoog maar soms kan ik er overheen. Alleen bij jou. En alleen ik.
Je hebt hier en daar wat verkeerde beslissingen genomen.…
Alweer een topactrice ontdekt
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.108 Ik vind het stoer, liefdevol, krachtdadig, moedig en knap van vrouwen, die er op zo'n manier alleen voor komen te staan om hun gezin draaiende te houden, ondanks hun enorme verdriet en een plotseling loodzware krater van eenzaamheid.
Ik heb veel respect voor vrouwen als Lies, die zonder wrok het leven weer weten te omarmen..…
Welcome to the Hotel St. Elisabeth (vervolg)
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
416 De taxi met stoere chauffeur voert me dus langs het desolate decor van mijn geboortestad en langs de koopboulevard, voor mij eens brandpunt van rouw, verdriet en afscheid. Onheilspellende gedachten aan een eventueel op handen zijnde grote ingreep dwarrelen door mijn brein.....
Ik word verwelkomd op het Chirurgisch Dagcentrum.…
Een praatje..
column
4.2 met 5 stemmen
502 ‘De beelden worden met het jaar scherper, het verdriet groter’ ,zegt hij met een floers over zijn blauwe ogen. Tijd heelt niets. We vallen stil en zien hoe de kerkklok naar 9 uur kruipt.
‘Komt u maar binnen hoor’, klinkt het monter vanuit de zaak.
‘Wie was er eerst?’
‘De jongste’, wijs ik, en volg hem naar binnen.…
Nirvana - Lithium
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
590 Op zijn zevende zijn zijn ouders gescheiden, waardoor hij een teruggetrokken, verdrietig, somber kind werd. Als tiener ontdekte hij rockmuziek, drugs en vandalisme. Hij verliet de school zonder diploma. Hij was chronisch depressief en mentaal instabiel.
In 1992 trouwde hij met Courtney Michelle Harrison, in zijn pyjama op het strand van Hawaï.…
Bij Pauw 2
column
4.0 met 6 stemmen
519 'Beeldvorming meneer, het is ook wat om op je oude dag in die situatie verzeild te raken, veel emotie, verdriet, drama dat vertroebelt de blik van de klagers. En ach 30 miljoen reserve dat hebben meer huizen hoor.'
Een bizarre vertoning die nog lang op het netvlies blijft branden.
Gelukkig laat de oude klokkenluider zich de mond niet snoeren.…
Weer een jaar...
column
4.0 met 2 stemmen
508 Je moet vreugde kennen, maar ook verdriet. Je moet gelukkig zijn, maar ook weten wat ongeluk is. Nou dat weten we zo langzaamaan wel.
je denkt aan de vliegrampen, aan misbruik, aan al die rottige dingen die ons leven zo beïnvloeden dat ze ons uit de slaap houden, tot de geboorte van een kindje, kerngezond en alles erop en eraan.…
Een jeugdherinnering komt tot leven........
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
492 in de grauwe, parallel aangelegde straten, in het lage schoolgebouw van Zweeds hout dat haar elkaar overlappende glanzend gelakte planken als de schubben van een vis droeg, en in het kleine, pittoreske kerkje in serene, Romaanse stijl gebouwd met de grijswitte pilaren, vergezeld hadden en getuige waren geweest van het drama en het feest, van het verdriet…
autobiografie
4.9 met 9 stemmen
921 Een vreemd en verdrietig gevoel dat juist hij, die zo begaan was met mensen die met taal bezig waren, zo heftig door een depressie werd getroffen dat hij geen uitweg meer zag.
Wim bedankt, je hebt veel mensen via radio en televisie met boeken en poëzie weten te boeien.…
Angst, kou en verveling in de Dongevallei
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
416 Als we de terugreis aanvaarden, babbelen en keuvelen mijn reisgenoten, twee meer dan middelbare dames, die na hun pensionering pas werkelijk toe zijn aan de geneugten van het leven, opgewekt met elkaar en ik zit erbij op de achterbank als een getekende, met een rugzak van angst, pijn en verdriet......…
Een geheimzinnige ontmoeting
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
465 Ze leek me getekend door verdriet en neerslachtigheid. De grijsblauwe ogen, diep in de kassen, spraken een niet mis te verstaan verhaal. Het landschap van het om onbekende redenen verwoeste gezicht kon niet meer in vroegere glorie hersteld worden door de dikke laag make-up en de felroze lippenstift.…
PENNENSTREEK
verhaal
3.0 met 1 stemmen
456 Wat ik al wel niet aan levenslust en verdriet en zakelijke beslommeringen door me heen heb voelen stromen. Zijn onvervulde dromen, z’n bekommeringen over zaken, over vrouw, kind, en z’n vriendin. Het stroomt allemaal via mijn lichaamssap: letters, cijfers, woorden, zinnen, ja soms zelfs vele gedichten verschijnen op papier.…
Vriendschap ten einde toe......
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
522 Ik vrees met grote vrees dat al te spoedig het definitieve afscheid mij in een peilloze afgrond zal storten van verdriet, wanhoop en vertwijfeling en nog hecht ik mij tevergeefs als met wankele, ondeugdelijke en weinig betrouwbare spijkers aan het, figuurlijk gesproken, fragiele en nietige hout van onze vriendschap die mij zo dierbaar is en die door…
Herinnering aan de zomer van het jaar 2013
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
570 In de koele, schaduwrijke binnenruimte van het restaurant hadden we plaatsgenomen op zwarte, leren stoelen tegenover elkaar: twee oudere, overjarige, overtuigde vrijgezellen die elkaar ontmoet hadden op de valreep van de dood, beiden gepokt en gemazeld door de troebelen en woelingen, door geluk en verdriet van een lang, voorbij leven dat wij beiden…
Blauwe pakken mannen over dood en verderf
column
4.0 met 39 stemmen
1.300 En dan met name het verdriet, dat zij zelf meehelpen veroorzaken. Het is allemaal al eens vaker zo genoteerd. Het helpt uiteraard niets. Want: ‘De meeste mensen deugen’ lijkt inmiddels een cynische titel van een boek. Wie empathie toont, is immers een watje. Leidinggeven mag tegenwoordig intimiderend zijn. De boel stoer ‘opschudden’.…