Verhalen over ouders

Het was nodig, heel erg nodig en dus togen dochter, kleindochter en ikzelf naar de begraafplaats! Tja, ik weet dat er andere dingen te bezoeken zijn, maar dit was iets wat moest gebeuren omdat: de laatste plaats waar beiden liggen, ontsierd werd door een heel vieze steen, zo’n steen waarvan je denkt: er ligt een hoop geld maar er kijkt niemand naar…

Ze rijdt door rood zonder te kijken. Een automobilist toetert achter haar. Haar jas staat bol van de wind terwijl ze op de pedalen stampt. Bij het viaduct begint het achterwiel te zwabberen. ‘Nee!’ Ze springt van de fiets en rent een paar passen mee tot ze stilstaan. De band is niet helemaal plat. Ze knijpt erin. Met de fiets op de standaard draait…

De buitendeur slaat dicht. De keukendeur zwaait open. Hij staat in de deuropening, buiten adem. Zijn jas hangt half van zijn schouder, zijn haar nat van zweet. Zijn ogen schieten langs haar over de tafel, de drie borden, de pan. Haar handen om een bord. Hij komt naar haar toe, pakt haar onderarmen vast. ‘Zeker?’ Zij knikt, nauwelijks zichtbaar…

Als ze binnenkomt, staat haar moeder gebogen over een van de kartonnen dozen. ‘Hoi mam.’ Haar stem klinkt hol in de halflege kamer. Haar moeder kijkt schuin over haar schouder. ‘Daar ben je. Kon je niet eerder weg van je werk?’ ‘Het is nog voor twaalven, mam. Zoveel is er niet meer te doen.’ De moeder laat haar blik over…

Het was een zomerse zondagochtend in mei, de vijfde maand van het jaar. Voor het eerst dit jaar kon de vrouw zonder jas haar wandeling maken met haar wolfje. Het werd een lange wandeling langs water en bomen die vriendelijk wuifden door een zachte wind die trouw met de vrouw en het dier meeliep. Langzaam was de afgelopen maanden de mist opgetrokken,…

Ik sta bij de rivier. Een verademing, het water zo dichtbij. Aan de overkant de contouren van de oude vestingsstad. De grote kerk, de pannenkoekenboerderij. Ik zie een clubje koeien in het zand liggen. Paar meter verderop, iets dichter naar het water toe staat een torenhoge boom. Ik herken de soort niet, natuurleek die ik ben, maar het is er een met…

'Jij hebt het ook niet gemakkelijk gehad he jij?' Ik keek hem zwijgend aan. Hij had mij nog nooit eerder op zo'n directe, persoonlijke wijze toegesproken. Ik schrok er gewoon van. Hij was zijn hele leven erg gesloten geweest. Namen hij of ik eens een aanloopje tot een vraag, sprong mijn moeder ertussen en gaf zij antwoord voor ons. Ik denk dat ik…

Een heerlijk contact had ik met haar net als de rest en toen ze wegviel was dat een zwaar, zeg maar heel zwaar gelag. Nou was de laatste tijd van haar leven niet makkelijk, ze dementeerde en raakte besef van de mensen om haar heen kwijt, maar de manier waarop ze leefde voor de ziekte datzelfde leven teisterde was een manier die ons samen nog altijd…

Mijn moeder loopt op dikke sokken met rubberen noppen. De zon schijnt fel in de Brasserie, ondanks de raamwering. De enorme varen lijkt extra groen. Voorzichtig schuift mijn broer haar stoel aan. Ik schuif de lusjes van mijn oren, leg het mondkapje op tafel. Mijn moeder praat er op los. Geen ongemak of pijn. We ontspannen. Daar komt André, een van de…

Als pas getrouwde en volwassen opvoeder dien je te allen tijde een goed voorbeeld proberen te zijn, zelfs wanneer je van je eigen ouders geen gebruiksaanwijzing ‘Opvoeden’ hebt meegekregen. Toen in 1961 ons eerste kind werd geboren begonnen we te beseffen, dat er van ons werd verwacht voorbeeldige ouders te zijn. Je bent echter door zoveel geluk en…

Op 3 oktober 1951 moest ik opkomen in militaire dienst. Toen was er nog dienstplicht. Met een treinkaartje van Defensie en een pakje brood belegd met speculaas koekjes nam ik afscheid van mijn ouders en ging ik met de tram naar het Centraalstation van Amsterdam. Op perron 4 stond een lange trein, die bijna vol zat met jongens van mijn leeftijd. We…

Als Charlotte me het verhaal vertelt is ze al jaren dood. Mijn Woemi, haar Woemi. We drinken thee aan de grote tafel die bezaaid ligt met kranten, post, reclameblaadjes. Dezelfde tafel waar ze vroeger op Woemi en de rest van haar kroost zat te wachten. Met thee, een overjarig kaakje en een halve, vaak al uitgedroogde sinaasappel. Klaar om te luisteren…

In oktober 1951 moest ik in militaire dienst, allemaal jongens van ongeveer 20 jaar. Tegenwoordig zie je ook vrouwelijke soldaten tussen de mannen rondlopen. We waren allemaal dienstplichtig en opgekomen in Bergen op Zoom. Op het kazerneterrein werden we al bedreigd met de krijgstucht. We maakten veel lawaai en toen een Indische kapitein naderde schreeuwde…

Welke benaming je er ook aan geeft, het NU is niet meer het NU van toen, dat kan natuurlijk ook niet want er zit een wereld van verschil in de tijd van NU, niet alleen qua tijd maar ook van een aantal decennia. Waren onze ouders slecht af? Waren wij slecht af? Misschien wanneer je nu terugkijkt had het toen allemaal mooier, beter en geweldiger gemogen…

''Man, eet nou eens beschaafd, dat gesmak van jou is niet om aan te horen.'' Hij keek Mien met zijn trouwe hondenogen aan, dat onnozele manneke. ''Ja, kijk maar niet zo onschuldig, je weet best wat ik bedoel. Ik heb je veel nette manieren geleerd Wouter, maar je vervalt steeds weer in je oude gewoonten.'' ''Neem me niet kwalijk darling,…

Rinus was veertien jaar en woonde bij zijn ouders in een achterbuurt. Zijn ouders waren aan lager wal geraakt, ze dronken teveel. Zijn vader, die ook Rinus heette, zag er niet uit zeg in zijn veel te wijde manchester broek met bretels. Hij pruimde tabak met de vier tanden die hij nog bezat. Hij had brede schouders en flinke knuisten. Hoe hij aan geld…

Toen ik negentien was deed ik na mijn werk overdag ook avonds nog een paar uur schoonmaakwerkzaamheden in een groot kantoor. Daar leerde ik een jonge vrouw kennen, die hetzelfde werk deed. Ze heette Petra. Ze zag er leuk uit en we spraken af op een zaterdagavond naar de bioscoop te gaan. Toen de film begon en dus het licht uit was, pakte ze mijn hand…

‘Udeldjoho! Udeldjoho!’ Een groenachtig gele vogel met grijze vleugels zat lekker te zingen boven in een grote eikeboom in de Haarlemmerhout. Een heldergele vogel, met zwarte vleugels, streek naast hem neer. ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’, zong hij geduldig voor. ‘Het is bijna goed, beste jongen, alleen het is: ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’ en niet ‘Udeldjoho…

De huisarts staat in de deuropening van de wachtruimte en spreekt nadrukkelijk zijn naam uit met een rollende r. Ik grijp snel mijn spullen bij elkaar en pers er een: ‘dat zijn wij’ uit. Maarten kijkt even op en het lijkt erop dat hij eerst het krukje van de peuterleestafel even terug wil zetten. Samen kijken we hoe Maarten behendig met het krukje…

"Mam! Kimberly heeft m’n roze nagellak weer gejat!” Een boze tiener van hoogstens zestien met lichtblond haar en een half opgemaakt gezicht stormde kwaad de trap af met een schreeuwend meisje achter zich aan. “Niet waar, iemand heeft hem op mijn nachtkastje gezet,” gilde het meisje met de bruine krullen dat achter de tiener aanliep. “Ik wed dat…

Het is bijna niet voor te stellen, maar rond 1960 was het een realiteit voor mijn moeder, vader en hun veertien kinderen; ze hadden geen koelkast. Hoe moesten de levensmiddelen dan bewaard worden? Ik hoorde als kind wel eens van grote koele kelders in grote huizen van rijke mensen. In mijn kinderlijke fantasie liepen die kelders helemaal door onder…

Ik zie mijn vader. Hij heeft een wit overhemd aan. Hij heeft nog geen baard. Hij is ongeveer net zo oud als ik nu. Jonger nog. Hij stapt in de auto en gaat weg, of hij komt net thuis en stapt uit de auto. Hij brengt vrolijkheid en luidruchtigheid met zich mee - en rust en vertrouwen. Hij is degene aan wie ik mijn verhalen vertel, over wat ik op school…

Het is al lang geleden, maar ik heb geen foto nodig om het beeld voor me te zien: we zitten aan tafel op zondag tussen de middag. We eten aardappels, sperzieboontjes en een karbonaadje, zoals we dat bijna elke zondag eten. Mijn vader heeft een wit overhemd aan en vermoedelijk een stropdas, die dan een beetje los zit. Z'n haar zit netjes. Hij heeft…

Oorspronkelijk was het een veemarkt, maar nu staan er alleen maar heilige koeien, zij het heel oude, want het is de Vehikel Oldtimer Beurs in Utrecht. Een ideale gelegenheid om oude liefdes weer eens op te poetsen. Als ik aan kom rijden zie ik buiten al de nodige koopjes staan: een grijze Eend, een Volvo Amazon uit 1964 en een diepzwarte Peugeot 404…

De geboorte van het achtste kind verliep voorspoedig en de dokter was die morgen net op tijd in de Grote Kerk voor de intree van de nieuwe dominee. Aan deze zonnige 26ste augustus van 1945 was veel vooraf gegaan en er zou veel volgen. Omstreeks haar 45ste verjaardag, in het vroege voorjaar, was het Wilhelmina wel duidelijk dat ze zwanger was. Ze durfde…

We waren thuis met zeven kinderen. Ik was de oudste van de jongste drie. Eén van mijn mooiste herinneringen heb ik aan het Sinterklaasfeest. Ik weet nog dat we op blote voeten, ‘s morgens heel vroeg, de trap afgingen. Buiten nog hartstikke donker. Heel zachtjes de kamerdeur open... en dan rook je het al. Pepernoten, taai-taai terwijl de hele kamer vol…

Een kind wordt geboren in een ver land. Het kind wordt puber. In een ver land. Waar de voornaamste opdracht is: kinderen maken. Het kind wordt puber. Hij geniet van het seks beleven met zijn vrienden. De vrienden worden puber. De vrienden krijgen vriendinnen. Waar hij niks bij voelt. De aanblik van een vrouwenlichaam doet hem niks. In zijn dromen…

Ik lag vroeg in de morgen te draaien in mijn bed. Ik zag een kleine vrouw met een doorleefd gezicht en vriendelijke ogen. Ze was nog lang niet zo oud als ze er uit zag, de dubbele jaren hadden haar rug gegeseld. En het was zo vertrouwd dat ik niet kon spreken. Ze zei me dat het goed was en dat ik vertrouwen moest hebben. En dat ik vooral in mezelf…

Vandaag heb ik in een impulsieve bui een parfum gekocht: het favoriete geurtje van mijn moeder. Eerst belde ik mijn vader om te vragen welke dat ook al weer was. Dat wist hij wel; het was zelfs vóór hun trouwen dat hij het voor haar op schiphol kocht. “Toch bijzonder hè dat het nu nog bestaat”, zei hij enthousiast. Hij noemde het merk en de naam en…

Een aardige mevrouw, altijd lachen en van die prachtige pretoogjes. Ik verpleegde haar al drie jaar, we hadden samen een bijzondere band. Ze was tweeëntachtig jaar, weduwe en had vijf kinderen. Er kwam de laatste tijd geen bezoek meer. De kinderen konden de geestelijke achteruitgang niet aanzien. Moeder was veranderd, kende hen niet meer!…