Verhalen

Er is iets merkwaardigs aan de hand met de manier waarop mensen doorgaans zichzelf beschouwen. Dat blijkt uit de manier waarop wij over onszelf plegen te denken en te spreken. Het zal u wel net zo gaan als mij: ik heb het dan bijvoorbeeld over “mijn ledematen, mijn organen, mijn lichaam, mijn hersenen”. De vraag is: wat betekent hier “mijn”, wie is…

“Ik vind je lief.” Meer hoefde ik niet te zeggen. Ik dacht nog, zal ik me voorstellen. Zal ik zeggen: “Hallo, ik ben Heleen van Royen, ga je met me mee?” Maar dat zou er wel weer heel dik bovenop liggen. Nee, ik ben gewoon naast hem op een kruk gaan zitten, heb mezelf een wijntje besteld en een peukje opgestoken. Twee tellen heb ik naar hem gekeken,…

In de eeuwen der eeuwen… besluit de Priester zijn gebed en hij zwaait met een kwast over de kist. In de eeuwen der eeuwen! God mag weten waarom zulke gebeden steevast worden afgesloten met zinnen als deze. Er lijkt geen logica in te zitten. Laat staan dat iemand mij kan uitleggen wat je je daar bij zou moeten voorstellen. Het is winderig op het…

God was vast verstrooid toen de aap als een kruimel van tussen zijn vingers glipte. Kijk, hij krabbelt recht en grijpt een liaan en slingert door het lover naar de troon van klei, in het zenuwknooppunt van de jungle waar de leeuw met een grom en een geeuw zijn nieuwe onderdaan begroet. “Ik ben de parel van jouw meester, het juweel van de eeuw’ giechelt…

Er zijn schrijvers die zich in hun schrijven een beperking opleggen, zij het in poëzie of in proza, het geldt voor beide genres. Deze schrijvers beschrijven wat ze ergens van vinden, maar zeggen dan in het kort – te kort – wat het is dat hen dat gevoel van onbehagen bezorgt en zeuren en klagen dan dus verder over iets waarvan de lezer niet de essentie…

Wij gingen altijd samen bridgen, wij, Bert, Peter, Karel en ik. Dorpsgenoten van lang geleden. Stadsmensen nu. Maar onze vriendschap was nooit verloren gegaan, in welke stad wij via onze banen ook terecht kwamen. Jong waren we allang niet meer, maar zo voelden wij ons wel als we samen waren; de bridgewedstrijden bij Bert thuis, lachbuien en vriendschap…

Ik nam de telefoon op. Een charmante jongedame, zo te horen. Of ze mij mocht bijpraten over het dichten van mijn dreigende pensioengat. Ogenblikje, juffrouw, dan kleed ik mij snel even uit. Toen ik kort daarna de hoorn weer ter hand nam, had ze opgehangen. Ik snap er niets van, want in Engeland is dit de nieuwe mode. Naakt bellen. Eén op de drie…

Hij vindt het kaartje, dat hangt aan de rand van de brievenbus. Alsof de postbode het niet de moeite waard vond het kaartje iets door te duwen zodat het op de mat kon belanden waar het hoort. Met lichte tegenzin pakt hij de kaart en leest de boodschap: Beste Dries, Nu je binnenkort de leeftijd van 55 bereikt, kan ik je tot mijn vreugde een reductiekaart…

Dromen doen wij meestal tijdens de REM-slaap. Soms voltrekt zich in een droom een aaneenschakeling van belevingen in een fractie van een seconde. Zo kan het lijken, dat een geluid in de omgeving van de slaper exact samenvalt met een situatie die hij droomt. Hoe zit het dan toch met het dagdromen, waar de meeste mensen zich wel eens aan hebben overgegeven…

Als ze bij de marine net zoveel verstand hebben van zeegevechten als van marketing, dan stellen we als krijgsmacht echt niets meer voor. Ik zag op tv een reclamefilmpje, want onze zeemacht zoekt nieuw personeel. Droevig filmpje: marinemensen turen de hele dag naar beeldschermen en poetsen het landingsgestel van een helikopter. Dat is een fout signaal…

De vuurzee deint naar de zomen van de stad, het schoolplein is ontruimd. Brandweermannen houden de rubberslang in toom. De schroef van het blusvliegtuig snort boven het laaiend dak, het knetterend woud. De wind en de droogte klinken op hun zege. De dreiging drijft over, als een lome sluier. De zon bloedt achter een rookgordijn. Het sneeuwt asvlokken…

Voor mannen is sinds kort een nieuwe dimensie in het leven opengegaan. Of het sinds kort is weet ik eigenlijk niet want ik houd dat soort dingen niet zo bij.Het kan dus best al langer bestaan.Hoe dan ook, Cosmeticabedrijf L’OREAL heeft besloten een nieuwe behoefte te creëren voor mannen in de vorm van een anti-rimpel product. Voor vrouwen bestaat…

Ellen probeerde zo vriendelijk mogelijk te kijken, wat duidelijk met veel moeite gepaard ging. Ze kon haar ogen niet geloven, wat ze zag was een afzichtelijke man in een prachtig kostuum van een beroemd ontwerper.Maarten zag, hoe de man die zojuist de deur had geopend nadat ze twee keer hadden aangebeld, naar Ellen keek. Bijna net zo als hij altijd…

Er liep een zwarte kat langs het raam, op een geheimzinnige manier, alsof hij iemand aan het besluipen was, misschien dat hij een muis op het spoor was, of ergens een smakelijke kanarie had zien zitten. Achter het raam waar hij langs kwam werd die morgen iemand wakker in een roes van wodka en sigaretten. Het eerste wat hij deed, was het raam open zetten…

…voor de wind met die grote koffer op haar rug was als vliegen over het fietspad. Ze was er dol op. Binnen een kwartier van de muziekschool tot haar huis. En weer lukte het haar. In de koffer huist haar cello. Vanaf haar zevende volgt ze al lessen. Al honderden malen heeft ze deze rit afgelegd. Ook een keer met een contrabas en haar cello, toen ze thuiskwam…

'Je kijkt iemand aan en je valt: liefde' Eigenlijk was hij niet eens knap. Met zijn grote oren die wonderlijk ver van zijn hoofd stonden leek hij steeds maar te vragen waarom? Maar ik hield van hem en probeerde dat ondeelbare ogenblik voort te zetten in de tijd. En tot mijn grote verwondering lukte dat. Zijn spitse intelligentie was het enige waaraan…

De gemiddelde tbs-er kost de gemeenschap zo'n 400 euro per dag, wat of hij/zij dan ook gedaan heeft, het maakt niet uit. Vierhonderd euro, per dag! Onvrijwillig ben ik met verlof gestuurd, na bijna 31 jaar gewerkt te hebben en niemand lastig gevallen hebbende de WW ingekankerd; de tbs-er is niet veranderd, maar ik wel. Ik kost u slechts 34 euro…

Sommige Friezinnen kunnen buitengewoon lekker zoenen. Dat geldt overigens ook voor bij voorbeeld Brabanders, junioren, senioren, bleekneusjes, Aziaten en negers (m/v). Daarom is er volgens mij niets mis met de naam van een stukje patisserie dat bestaat uit een wafeltje aan de onderzijde, een vulling van schuim, en een omhulsel van chocolade. De negerzoen…

Het was geen leugen toen ik je vertelde dat ik van je hield. Ik meende het, en geloofde er nog in ook, hoe naïef ik ooit toch was. Ik hield van je, maar de waarheid was, dat jij het niet zag. Of niet kon zien, het is maar net hoe je het bekijkt. Mijn schuld was het wel, dat wist ik. Je ogen spraken boekdelen over het cliché houden van, dat je zag…

Van der Waardsteker zit achter zijn bureau. Even weg uit het feestgewoel. Dat het feest ter ere van hem wordt gegeven, deert hem niet. Niemand die hem zal missen. Mijmerend kijkt hij door het openstaande raam naar buiten. Eind september en nog 23 graden, dat is wel eens anders geweest, denkt hij. Wiegend op een zwoel briesje wuiven de gordijnen hem…

Oh nee hè, hij huilt weer. Ik kijk op mijn wekker. Het is 3 uur ‘s nachts. Ik hobbel mijn bed uit en ga de slaapkamer van mijn zoon binnen. “Het is verdorie midden in de nacht, ga slapen!” Hij lijkt me niet te snappen of doet alsof. Hij blijft huilen. Bang dat mijn dochter wakker wordt van ons onderonsje en ik de poppen helemaal aan het dansen heb,…

een lied van Violeta Parra Om je te vergeten bewerk ik de aarde en in haar vind ik de troost voor mijn verdriet Voor mijn verdriet een blauw viooltje voor mijn passie een rode anjer om te weten wat mij toekomt pluk ik de blaadjes van een witte kamille uit 'weerzien met Chili' van Aafke Steenhuis en Jan Joos Teunissen…

De bibliotheek is de plaats waar ik het liefst mijn tijd doorbreng. Niet speciaal voor de boeken maar voor de serene rust die er doorgaans heerst. Doorgaans ja, want je moet er natuurlijk niet op woensdagmiddag komen want dan zijn de scholen vrij en kan er zomaar een kudde gremlins tussen de boeken worden losgelaten. Meestal ga ik zo maar aan een…

Enkele maanden geleden verscheen de mammouth weer en dit wel in Midden-Europa. Deze mammouth is, wel in tegenstelling met zijn vaâr uit de ijstijd, een huisdier en, zoals de leeuw, is hij buitengewoon tam en goedaardig. Hij leeft tans zoals de muurhagedis tegen muren, namelik tegen huizegevels. Waar de muurhagedis echter op het land leeft, is het met…

Het was Adriaan die hem vond, hij kwam langs om Sebastiaan op te halen, want die dag zouden ze met Joachim gaan eten bij een restaurant in de stad. Adriaan belde meteen de politie en ging daarna naar de plek waar hij met Joachim had afgesproken. Daarna vertelde hij Joachim wat er gebeurd was, die kon het nauwelijks geloven. Adriaan was er zelf ook nog…

Adriaan was zich nu actief gaan bezighouden met optredens bij festivals en was ook gaan meedoen met literaire wedsrtijden, waar hij soms wat won. Joachim hield zich nu wat meer afzijdig van het publieke optreden, hij vestigde zijn naam echter op een andere manier. Op internet was een website waar een groep studenten recensies van recent uitgekomen boeken…

Wat gaan we toch op een rare manier om met leven en dood… We beëindigen het leven van ongeborenen, die zelf hun mening niet kenbaar konden maken. Dat noemen we geen moord, maar abortus. Maar voor het geval dat we zélf het loodje leggen nemen we allerlei maatregelen om te pogen de dood te slim af te zijn. Dat noemen we invriezen. God, Allah en hun…

Vanochtend hoorde ik op het vroege nieuws dat de overheid overweegt om belasting te heffen op koeienscheten....daar zit methaan in en dat is mede verantwoordelijk voor de milieuvervuilende ring van doffe ellende om onze aardbol... De opbrengst zal gaan naar wat men noemt “het milieu”...dat deden de scheten ook al dus dat is niet een echte verandering…

Blauwe lippen verkrampen, als het grind knarst onder zolen. Ik ril voor de hamer die trilt in de zwetende vuist, onder neonlampen. Je hoort hoe hij een knie verbrijzelt, botsplinters in weefsel. Zijn adem jaagt onder koud neon en houdt me gegijzeld. De tang wringt de gouden kies uit mijn kaak, de bel van bloed spat open, een gorgel in de haard…

Ik stond naast het sterfbed van mijn opa. Zijn klamme warme handen lagen op het laken. Ik keek ernaar. Ik hoopte op een wonder, maar wist dat dit er niet zou komen. Opa zou sterven. Zijn ademhaling ging steeds sneller en onregelmatiger. Een traan gleed over mijn wang, en drupte op het laken. Opa keek mij aan. ‘Kind…ik hou van je’. Het kwam er heel moeizaam…