Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Over ongewenste literatuur.

Er zijn schrijvers die zich in hun schrijven een beperking opleggen, zij het in poëzie of in proza, het geldt voor beide genres.
Deze schrijvers beschrijven wat ze ergens van vinden, maar zeggen dan in het kort – te kort – wat het is dat hen dat gevoel van onbehagen bezorgt en zeuren en klagen dan dus verder over iets waarvan de lezer niet de essentie heeft doorgekregen. Deze schrijvers zijn dus in wezen verkeerd bezig omdat ze zichzelf een onnodige beperking opleggen, een beperking die een destructief effect heeft op het literaire werk dat ontstaat. Een schrijver moet niet gewoon een beetje hier en daar over gevoelens praten, maar waar mogelijk uitwijden, anders is het resultaat een onsamenhangend geheel van bijeengeraapt gebazel, en daar zit geen enkele zich als lezer serieus nemende lezer op te wachten.

Schrijver: V.Timber, 28 mrt. 2006


Geplaatst in de categorie: literatuur

2,8 met 4 stemmen 665



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
M. van Egmond
Datum:
7 sep. 2006
Email:
Een serieus nemende lezer en schrijver zou zich ervan bewust zijn dat een beknopte omschrijving bijdraagt aan een duidelijk en overzichtelijk verhaal. Men wil geen pagina vol lezen over één emotie. Kan dat de reden misschien zijn waarom schrijvers zichzelf een beperking opleggen?
Naam:
jos zuijderwijk
Datum:
13 mei. 2006
Wat bent u kort door de bocht, zo kort ziet men zelden. Misschien is er iemand in uw omgeving die u de zeer verschillende ingangen voor en van respectievelijk proza en poëzie kan verduidelijken. Ik vrees met groten vreezen dat het beter is daar niet aan te beginnen. Misschien kunt u zich beter beperken tot het telefoonboek.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)