Wie een hart voor Nederlands heeft, zeg ik: KOM BIJ DE CLUB. Wie ik ook spreek of tegenkom krijgt steevast te horen: Kom bij de club Wie ik ook benader of waar ik mee koffiedrink zeg ik: Kom bij de club. Promoten zit me in 't bloed, dus ik promoot Kom bij de club Reclame maken gaat me goed af dus: Kom bij de club. Schroom niet, stap…

Bij Christie's is het schilderij Liggend naakt (1917) van Modigliani verkocht aan een Chinees voor het schappelijke prijsje van € 160 miljoen. Graag deze hartenkreet voor het kabinet Rutte IV in het algemeen en minister Edith Schippers in het bijzonder om voortaan mee te bieden: een unieke kans om ook als land te laten zien dat cultuur ons lief is…

Plotseling zag ik haar in de bus; mijn oude naailerares; in niets veranderd na 30 jaar en even plotseling was ik weer op het kleine, betimmerde zoldertje als vijftienjarig meisje te midden van de andere, oudere en jongere dames, die allen ijverig in de weer waren met papier en potlood, krijt, stof, naalden, spelden of de centimeter of schaar. In die…

Vanmorgen had ik dat gevoel aan de zee ... Het schelpenstrand, het water dat zijn weemoed achter laat, dood uitspuwt in verloren opeengestapelde, lege, gekleurde schelpen ... maar in zijn voortdurende veranderlijke beweging van eb en vloed zijn levendige zichzelf blijft, geworteld in zijn vloeibare authenticiteit !…

Als toegift en extraatje na de massage plaatste de therapeut nog even de klankschaal op het middenrif van de cliënte die willoos en kwetsbaar lag uitgestrekt op de massagetafel. Wie weet immers welke tot nu toe verborgen gebleven, interessante en mysterieuze (jeugd-)sentimenten en gevoelens op zouden wellen uit het diepste innerlijk van de gedupeerde…

Met de handen, met de eens zo kleine, ongeschonden, tedere meisjeshanden, met de handen waarmee zij geschrobd en gedweild heeft, gestoft en gepoetst, met de handen waarmee zij meestal streelde en soms sloeg, met de oude handen waarop het patroon van de opgezwollen aderen zich aftekende als blauwachtig marmer op een renaissancistisch schilderij: met…

Zeshonderdduizend mensen zonder werk, ruim een miljoen vrijwilligers, tienduizenden migranten hopend op gezinshereniging. Dat het kwartje niet meer valt komt omdat wij dat afgeschaft hebben.…

Het boertje van Delfts blauw aardewerk, dat met zo'n kwetsbare en argeloze uitdrukking op het gezicht de wereld scheen in te kijken vanonder zijn pet van kobaltblauw glimmend glazuur, scheen met kennelijke noodzakelijkheid bestemd te zijn voor mijn Engelse correspondentievriendin, toen ik het aantrof te midden van andere spulletjes op een drukbezochte…

Zoals hij nu naast me zit. Zo zorgeloos en ontspannen. Na een intense werkdag om voor zijn gezin te kunnen zorgen, zit hij nu toch met een voldaan en volmaakt gevoel naast me. Mijn hartje barst van tevredenheid. Zoals hij naar me kijkt en dat ik hem gelukkig maak. Na alles wat we hebben meegemaakt, maak ik hem nog steeds gelukkig. Mijn hartje…

Naar wij allen weten zitten de schurkachtige piraten van IS vooral in en rondom Syrië en niet zozeer in de Sinaï woestijn. Toch beweren die van Allah losgelaten onverlaten dat zij het Russische passagierstoestel hebben neergeschoten. Zeker met een gekaapte Buk-raket of zoiets. Onmensen die vrouwen verkrachten en mannen onthoofden, zijn niet serieus…

Een paar jaar na de zusjes werd het broertje geboren. Het ontving de naam Matthias, naar de lang overleden grootvader. Zijn moeder had de sterren en de maan voor hem van de hemel willen plukken en zijn vader zag hem in zijn dromen als sterke en wijze grote broer zijn zussen verdedigen en voor hen door het vuur gaan.... Maar het zoontje werd de teleurstelling…

In Kollum woonden wij in een vrij moderne pastorie met een ruime achtertuin, die grensde aan de imposante, gereformeerde kerk. Er stonden drie appelbomen, een kleine, een wat grotere en een grote. Als middelste broer was de middelste grote boom voor mij, de andere bomen waren voor mijn oudste en jongste broer, Addy en Gustaaf. Op een dag kreeg ik de…

In de Fatimastraat rijgen zich de voormalige fabriekspanden aaneen, dichtgetimmerd met bruin, generfd hout, als oude Koningsgraven, die hun geheim niet prijsgeven. Maar eens, in vroeger jaren, kon je nog vagelijk achter de hoge, brede ramen de ijverige meisjes zien, in de weer met de bonte, pluizige dekens. Een zwartgevlekte kat sluipt omzichtig…

Zoals een klein, grijs lokje aan de slapen de oude dag aankondigt van overigens nog jonge en lieftallige personen, zo was te zien aan enkele geel en bruin verkleurende bladeren aan de bomen dat de herfst inzette. En zo trad de winterkou in bij je terugkomst.... Je warrige, grijze haar overdekte je schedel nu in een krans In de kamer van onze langjarige…

Ik heb mijn hele leven aan de literatuur gewijd, omdat ik daar de meest diepzinnige levenszaken in gevonden heb. Niet zo direct als in de filosofie, maar wel met meer romantische beeldspraak en meeslepende filmscènes. Ik heb heel wat uren in volgestouwde boekhandels rondgedoold, waar ik vaak met unieke kleinoden de deur uit ging. Ik werd vaak high…

Had zij de armband gedragen om haar slanke pols toen alles nog schittering en schoonheid was in haar leven? Ik kan alleen fantaseren over de armband die visioenen oproept van de balzaal, van Bouquetreeks-achtige jongemannen in een gesoigneerd kostuum die met elegante gebaren de vrouwen meevoeren in een werveling van danspassen, begeleid door bovenaardse…

Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik ben inmiddels overvoed door de dagelijkse informatie over vluchtelingen, die Europa en dan met name Duitsland binnen komen. Ik kan er geen enkele actuele informatie meer bij hebben, daar ik overbelast ben. Het loopt bij mij de spuigaten uit. Blijkbaar ben ik niet stressbestendig genoeg om al die shots van…

"Armoede en eenzaamheid","Eenzaamheid en armoede"; de woorden liggen op je lippen, je spreekt ze hardop en in gedachten uit, je zendt ze in de ijle, luchtledige ruimte die ze niet weerkaatst of beantwoordt, je proeft ze en savoureert ze als een tot nu toe onbekend buitenlands gerecht, dat opgediend wordt in een ver, vreemd restaurant in een vakantieland…

Zo vol in 't leven, van alle markten thuis, kon naaien als de allerbeste, kon tekenen als Rembrandt kon kantklossen als een ware kampioen en kon breien, dat heb ik op die manier werkelijk weinig mensen zien doen! Maar ze werd ouder. Het tekenen werd minder, omdat zo zei ze: het niet meer zo goed zag, een poosje later ging het borduren…

Daar, aan de Hoflaan, geeft een imposante plaquette, bevestigd aan het traliehek, met trotse letters aan: "Gemeente Tilburg, Centrale Begraafplaats Hoflaan" alsof zij, die voorgoed het leven ingewisseld hebben voor de dood, zij die voorgoed de drempel zijn overgegaan, zij die voor altijd het mysterieuze rijk achter de horizon betreden hebben, eveneens…