Faun is een Duitse band uit Gräfelfing, nabij München. Ze spelen pagan folk, darkwave en middeleeuwse muziek. Faun is afgeleid van de herdersgod Faunus of Pan. De groep is in 2002 opgericht door: Oliver Pade, Fiona Rüggeberg, Elisabeth Pawelke en Birgit Muggenthaler. Fiona Rüggeberg studeerde aan de Universiteit van Istanbul/Munich de kunst van de…

We schreven 1976. Het kabbelende, grijze water van een Zeeuws meer omringde met haar golfjes de boot met de vlaggenstok aan de achtersteven die het rood-wit-blauw droeg. We waren daar op vakantie in dat lang-vergeten jaar waarin het niet ophield met regenen en we de weiden doorkruisten en de wegen volgden die zich daar uitstrekten onder de altijd…

Qntal is een gothic medieval band uit Duitsland. De band is opgericht in 1991 door de componist/multi-instrumentalist Michael Popp en Ernst Horn. Ze gebruiken een mix van instrumenten uit de middeleeuwse muziek en elektronische muziek. De zangeres is Sigrid Hausen, een mezzo-sopraan, die het pseudoniem Syrah hanteert. Ik vermoed naar de druifsoort…

Het hoogste duin, in helm verwikkeld, ziet de zee en de laatste zon. Ondergang, je hoort water koken, de illusie van wat ginds de einder is. Kolkend sluiten golven af wat ooit is begonnen.…

In de stille kerstnacht afgelopen december, verliet Jos de aarde om als ster zich bij het firmament te voegen, volkomen onverwacht, in die stille niet doorbroken kerstnacht. Jos, voor velen bekend, bij velen geliefd bij nog meer mensen een man op de achtergrond, want als Jos eenmaal op de voorgrond was, was hij er ook! In die nacht, dat mensen…

Als een schrijver met de pen in zijn hand sterft, roep ik altijd: goverdomme, jammer, ik niet. Maar toen ik hoorde dat Jos in zijn slaap was overleden, dankte ik God. Want er staat geschreven dat Hij zijn dierbaren in de slaap tot zich neemt. Dus moet Jos, gelovig of niet, wel een dierbare Gods zijn geweest.... denk ik dan. Nou ben ik bepaald…

Jos had er geen woorden meer voor. Jos is uitgeluld. Aan het einde van zijn Latijn mocht hij niet meer bij ons zijn. Ik hoop dat hij de nachtmis niet gemist heeft. Dag Jos, jij was iets eerder dan wij de klos...…

Ik lag zondagavond j.l. languit op de bank voor de buis met het ergste van een griepvirus weer achter mij. Ter compensatie van mijn hooggespannen intellect vind ik het heerlijk om naar een simpel en relaxed programma als 'Boer zoekt vrouw' te kijken, zij het natuurlijk met de nodige spot en cynisme. Het goede feetje Yvon Jaspers tufte weer met haar…

Als we te weinig naar onze zin hebben, laat ons dan naar het weinige kijken dat we hebben. Misschien dat we dat beetje dan des te meer zullen gaan waarderen en daar tenslotte meer, ja, misschien zeer veel, aan zullen hebben.…

Sinds het jaar 2005, waarin ik de eerste ongeoefende schrijfpogingen op deze site mocht plaatsen, leeft er in mij een nog altijd onvervulde wens om ooit de vaardigheid te bezitten om een column te kunnen schrijven. Wetende, dat ik daarvoor de juiste instelling mis en bovendien de vaardigheid om uit het dagelijkse nieuws een of meerdere items te selecteren…

Eivor Pálsdóttir is geboren op 21 juli 1983 in Syorugota, op het Deense eiland Eysturoy. Zodra ik haar hoorde zingen, werd ik verliefd op haar zielsdiepe zangstem, waarin ik meteen de sjamanistische, helende trance-stem in herkende. Ze raakt direct mijn hart en ziel, met elke klank, die zij weet uit te stoten. Zij is een sirene, die weet te verheffen…

Eens kocht zij het bambihertje voor haar zoontje. Ze was gelukkig, want het kind scheen bij uitzondering te willen spelen met het opblaasbare plastic bruine hertje met de witte stippen, terwijl het al het andere speelgoed dat zij hem zo zielsgraag gaf achteloos, onverschillig en nauwelijks aangeraakt in een hoek smeet.... Nu had zij het kind blij…

De ouders en de zusjes wachtten tevergeefs in het ouderlijk huis, altijd wachtten zij en dachten aan hem. Het rauwe verdriet scheurde hun harten open, altijd bloedden zij uit open wonden, altijd was hun innerlijk aangebeten als het rozerode hart van een stervende vogel.... De rijke schat van overstelpende liefde lag klaar voor het broertje; wagonladingen…

Wegennetten die op elkaar aansluiten, grenzen die vervagen, een groot Europa met alleen maar blije mensen in huizen en autootjes gelijk elke wens. Die wens is uitgekomen, helaas voor hem draait een en ander niet om Berlijn, Brussel regenteert absurde komkommerregels met een uitstapje naar Straatsburg. Europa wemelt inmiddels van de neefjes en nichtjes…

De oude man strekte zijn armen uit en prevelde zijn gebed richting de zon. Het stof waaide door mijn haren terwijl ik hem bewonderend bekeek. Ook ik bad en prevelde. De woestijn in de verte vervormde door de hitte. Ashani greep mij gebiologeerd om mijn middel en zuchtte hard. Ze was vervuld van emotie net zoals ik. De oude man stak zijn hand in de lucht…

Het meisje op de foto heeft aarzelende borstjes en op de achtergrond is het huis zichtbaar. Het meisje ben ikzelf op 13-jarige leeftijd en het huis is mijn ouderlijk huis uit die tijd. Veertig jaar later zag ik het arbeidershuisje terug, op een oktoberdag, toen storm en regen de ramen geselden zoals eens mama's harde handen waren neergekomen op mijn…

Zo zie ik de mens, ooit claimde een of andere idioot dat ie een schepping had verricht. Helaas zonder garantie, die lul de behanger gaf een eigen wil mee maar terug sturen was geen optie. We zullen het zelf moeten doen. Voorbij de pijn, de pijn voorbij. Godverdomme, schepsel.…

Per toeval belandde ik op de site over de Belgische plaats Oudenaarde en ik vergaapte mij aan het gotische stadhuis en de imposante bibliotheek. In gedachten zag ik de grootste Belgische dichter Jotie T'Hooft bij die bibliotheekdeuren in en uit lopen met tassen vol stripboeken en boeken over paranormaliteit en magische dingen als de I Tjing, Rozenkruisers…

Acht van gasten van een jaar of vijftien met hun smartphone in de aanslag bevolken mijn huis vanavond. Eerst friet en frikadellen, daarna een toernooitje op de Playstation. Wat chips en cola. En wij zijn verbannen naar de zolder. Vanavond is de woonkamer hun domein. Mijn oudste zoon is dus vijftien geworden, vandaag. En wij zijn trots. Natuurlijk!…

Johanna Charlotte Wessels is geboren op 13 mei 1987 in Zwolle. Op haar veertiende zong ze het lied 'Embrace the Night' van haar nicht Dagmar Otto, een hardcore-dj uit Doetinchem. Ze was de zangeres van de band To Elysium en ze zong in de rockopera 'Infernorama' van Manny van Oosten. Ze was nog maar net achttien toen ze Martijn Westerholt ontmoette…