Schrijvers, dichters en vertellers, die wijd en zijd naam gemaakt hebben, worden zo graag gelezen en gehoord. Men moedigt deze mensen aan om steeds meer van hun werk op de markt te brengen. Dat hun boeken nog lange tijd mogen verschijnen. Want al die verschillende zienswijzen en verbeelding geven zo'n rijkdom van denkbeelden. Maar stel je voor dat…

.....en zo hield Moriaantje, het zwarte knuffeldier van mevrouw, altijd de wacht in haar kleine kamer en zo trof ik hem bij mijn eerste bezoek aan. Mevrouw hield immers zo van dieren en Moriaantje had ze gewonnen in een loterij. Men zegt:"Hoe groter geest, hoe groter beest" en men zegt ook:"l'important c'est la rose" Voor die laatste uitspraak zou…

Wanneer een dierbare vriendin ziek is of een ongelukje heeft gehad, denk ik, weet je wat: ik stuur een kaartje want dat is zoveel leuker als een appje of een mailtje, nog los van het feit dat de post steeds minder te doen heeft vind ik dit een hele leuke actie van mezelf! Toch? Inmiddels blijf ik van haar toestand op de hoogte, heb vrijwel elke…

Het enorme drama van de dambreuk in het verre buitenland levert nu al dermate grote problemen op dat niet alleen de natuur, de omgeving maar ook het water er mee vervuild is. Met chemische middelen die alles wegvreten, alles aantasten, alles naar zijn grootje helpen! Door de mens. Grote branden, telkens weer met vervuilende rook, die…

Het boek bevatte excerpten van de placide, oosterse en eeuwenoude boeddhistische leer die mij soms niet kan inspireren en ik had de verkoper in de Bruna-zaak al eerder in een onderonsje willen paaien om het te mogen ruilen en hij scheen aanvankelijk welwillend maar kwam bij mijn herhaalde bezoek op zijn goedgunstigheid terug. Nu ging hij muggenziften…

Kort nadat mijn bundel "Relicten van een leeg bestaan" was verschenen, heb ik een mailtje gestuurd aan iemand die zo'n twintig jaar geleden een collega van me was. Ik heb haar in die tijd wat gedichten laten lezen en ze heeft daar toen heel hartelijk op gereageerd. Het leek mij dus een aardig idee haar te vragen of ze een exemplaar van mijn bundel…

De sneeuw lag hoog opgetast op de straten. Ik vervolgde mijn weg naar het ziekenhuis en neuriede een zacht, melancholiek, sentimenteel lied zoals het eens gezongen werd door mijn allerliefste oma, met de tekst: "Goedenavond, speelman, mijn vader laat vragen of je 't-avond spelen kan voor de kleine Poppedijne en de grote Bim-Bam" en mijn gedachten gingen…

Een enkellang donkerblauw scherm omhult sinds korte tijd de zwarte, betonnen blokkendoos waarin de ambtenaren cum suis van de Gemeente Tilburg lange tijd gehuisvest waren. Een forse verbouwing en reconstructie is op handen. Binnen in dit gebouw, lange tijd het domicilie van de Gemeente, treft men een labyrint van gangen, zalen en trappenhuizen aan,…

Het appartementencomplex is nu verbouwd en extra beveiligd. De gangen bieden uitzicht op een binnenplaats met frutsels en fratsels die kennelijk bedoeld zijn om een gezellige sfeer te scheppen. Eens vloeiden hier mijn onstuitbare tranen om het naderende afscheid van de allderliefsten. Het flatje van mijn nieuwe vriendin toont dezelfde indeling als…

.....en dan dansten we de "Hanky-Panky" in het patronaatsgebouw dat sinds lange tijd afgebroken is ("Come-on baby, dance the Hanky-Panky!"). We droegen witte kniekousen en mini-rokjes en waren veertien jaar oud. Mijn vriendin Lucia moest ik verliezen. De reden daarvan bleef onduidelijk. Haar moeder bracht lange dagen door achter de naaimachine en…

Achter het scherm, een vrolijke lach van een zelfverzekerd lijkende jongedame. Prachtig, spontaan, lief grappig en talentvol. Haar wereld draait om haar telefoon waar heel haar leven schijnt in te zitten. Hier heeft ze vrienden en bewonderaars in overvloed, denkt ze haar geheimen veilig kwijt te kunnen, vertrouwt ze te vaak en teveel. Het fysieke…

In de avond werd er aangebeld; ze kwamen mij een boeket brengen; een schitterend boeket met twee zomerrozen: een roze en een rode; "darling roses of summer" in een winter die als zelden voorheen mijn gevoelens gedood, vermoord had. Mijn ex-collega's hadden aan mij gedacht en mij nog kansen willen geven, hoewel ik had afgezegd en ik huilde om mijn…

Je vroeg me: te zeggen hoe het is, maar ik weet het niet, je vroeg me antwoord, maar ik bleef het antwoord schuldig, want ik weet het niet! Ik kan je niet vertellen, hoe het is, hoe het was, hoe het zou moeten zijn, want ik weet het niet! Je vroeg me: hoe een jeugd verlopen zou en ik heb wel een idee, maar kan je niet zeggen, hoe het is!…

Een mens die in zijn zwijgen blijft volharden. Zo’n mens ben ik. Het komt er niet uit. Maar het zit er wel in. Simpele taal, eenvoudige constructies die met een gemak van heb ik jouw daar een waarheid aan het licht brengen die niet meer omzeild mag worden omwille van de liefde voor het leven zelf. De hoge mate van zelfkennis verbied mij dat. Er is al…

De Tilburgse architectuur verdient geen schoonheidsprijs en voor wie zich erin waagt ligt de neerslachtigheid op de loer, zeker in een seizoen dat getekend wordt door grauwheid, verval en somberheid. En zo hobbelde lijn zeven voort door die gribus, toen ineens achter de huizen een regenboog verscheen; een schitterend natuurverschijnsel als uit een…

De sfeer in Tilburg is duister, desolaat en druilerig, maar in januari kun je niet anders verwachten.... Restaurant "De Katterug" verwelkomt je steeds hartelijk en ook Wijkcentrum "De Nieuwe Stede" waar je je in een eveneens duister en ongezellig lokaal waant alsof je bent teruggekeerd in je lagere school-klas te midden van dames die mozaïeksteentjes…

Achteraf gezien was het al fietsende een bijzondere gewaarwording deze ochtend toen aan de Grintenbosweg ter hoogte van de Geukerdijk een buizerd opdook die evenwijdig met me meevloog en een prooi in zijn klauwen meedroeg. Een klein vogeltje met een groene staart, naar bleek toen het plots op zo’n vijf meter hoogte loskwam en, als een zelfsturend projectiel…

Ik probeer het gevoel te begrijpen, van hoe je bij me kwam en toch weer wegging. Met mijn beperkte wijsheid, het inzicht door mijn vakgebied en toch het ging weer mis. Ik probeer te beredeneren wat het verschil is tussen cultiveren en sublimeren, tussen herhalen en opnieuw beginnen. Niet steeds dezelfde klucht van heldendom en leedvermaak. Eentonige…

Mijn voorvaderen waren smeden: mijn beide opa's stonden boven het vuur en boven de dampen die hen dodelijke ziekten zouden bezorgen. Ik bewaar weinig voorwerpen uit mijn ouderlijk huis in mijn woning van oudere vrijgezellin; een klein, koperen asbakje met ronde, gewelfde randen vormt daarop een uitzondering en het is een laatste reminiscentie. En…

Een lichte regen slaat me in het gezicht als ik op weg ben naar het De Pont Museum. De stalen deuren openen zich voor mij zoals ze zich eens openden voor mij en mijn metgezel. De video-presentaties van Ann Veronica Janssens hebben een desolaat, haast demonisch effect. Symboliseren zij de wereld van een krankzinnige, de totale verlatenheid, de Godverlatenheid…