Bij de gevatte lolbroek Jeroen Pauw zat onlangs (20 okt. '15) de spreekbuis van Pegida-Nederland aan zijn democratische gesprekstafel. Zoveel mogelijk met elkaar in gesprek blijven, is inderdaad dé manier om misverstanden uit de weg te ruimen. En daarmee moet je juist de extremisten niet buitensluiten, ook al is dat voor sommigen nog steeds not-done…

Een gigantische kroonluchter waarvan de verschijning al naar gelang iemands gevoelens als huiveringwekkend of heerlijk kan worden geïnterpreteerd, hangt stilzwijgend en majesteitelijk boven de menigte die in de voormalige, verbouwde bioscoop is samengekomen voor het personeelsfeest en zij schijnt eveneens stilzwijgend en zonder enige overtuigingskracht…

Het had niets met 'Puriteinen en Piraten' van Simon Vestdijk te maken en ook niet met kapitein Zwartbaard en zijn kornuiten, maar alles met mijn mislukte poging om DJ bij een piratenzender in Amersfoort te worden. Ik ging de radio wel eens af naar onbekende stations en opeens ontdekte ik de lokale piratenzender, die mij wel aanstond en bovendien vroegen…

Eens zag ik een oude man voortschuifelen door de sneeuw: in de driehoekige uitsparing van zijn jas was een das geknoopt. Was hij het? Was hij degene met wie ik dertig jaar daarvoor onuitgesproken, alleen via mijn opstellen, had gecommuniceerd, alsof wij twee gevangenen waren die slechts via heimelijke briefjes contact hielden? Was hij het: mijn…

Ik had me niet opgemaakt voor de gelegenheid en met mijn kleding kon niet geadverteerd worden in "Elle", "Cosmopolitan" of "Vogue" De korte afstand tussen onze ogen in het helverlichte café moeten hem overduidelijk mijn leeftijd getoond hebben die ruim twintig jaar hoger lag dan de zijne Zijn situatie was minder florissant dan mijn uiterlijk…

Rond die tijd probeerde ik op Nederlands.nl te komen en kreeg ik een 'Oepss!' te verwerken, waardoor ik echt dacht, dat mijn geliefde schrijfsite definitief verdwenen was. Ik was in rep en roer en zeer onthutst over de plotselinge stilte en eenzaamheid om mij heen. Van de weeromstuit belandde ik op Lettertempel, waar ik mijn gevoelens over het verlies…

Soms zit de wereld zo verknipt in elkaar, dat een dag alleen uit zuchten bestaat, zo van, MOET dat nou? Tja blijkbaar wel, gisteravond rinkelt mijn mobiel; burgernet met een oproep: er is een Burger King overvallen door een donkere jonge man, MET een wapen, vanzelf denk ik dan want nog even en in plaats van het veel te dure bestek bij de grutter die…

Kennelijk had de overleden mevrouw een aula vol mensen op de been weten te brengen, mij allen onbekend, die nu als een schijnbaar krachtige achterban solidair zat te zijn met het leed van haar familie en met dat van de zus in het verre Nieuw-Zeeland, die, als een noodlottig en ongelukkig, finaal brevet van onvermogen, slechts op schriftelijke wijze…

Met in mijn achterhoofd dat dit wellicht wel eens mijn laatste hartenkreet kan zijn, reageer ik op het artikel 'Seks voor Christenen' (Trouw, 15 oktober 2015) van Marinde van der Breggen over Marc Angenent. Na een opleiding seksuologie begon hij begin 2012 als 'De Passiecoach Nederland'. Hij coacht stellen op het gebied van intimiteit, erotiek en…

In de Trouw (14 oktober 2015) staat een halve pagina gewijd aan de demonstratie van boze asielzoekers in het tentenkamp bij Nijmegen. Ik heb ze op het acht uur journaal zien lopen. Ze zijn nog maar amper ons land binnen, of ze zetten de hakken al in het zand en ze leveren forse kritiek op hun mindere behuizing dan de meeste Nederlanders. Ik geloof…

Gracieuze munt het beeld uit in het verbergen van de verboden vrucht en met een mond vol parelende prikkeling bijt ze in haar goddelijkheid ....proeft haar bittere mildheid en verdwijnt in ultieme intimiteit !…

Boodschappen doen, niet echt een favoriete bezigheid maar ja, we moeten eten hè, en dus zal er een gang gemaakt moeten worden naar de goedkoopste winkel....ik maak geen briefjes meer, want die dingen liggen altijd thuis en ik ben, juist ja in de winkel. Maak een woord in mijn hoofd van de dingen die ik echt nodig heb en werk dat woord af. Soms rare…

Hoe je het ook wendt of keert, de onschuldige passagiers van MH17 zijn door een Buk-raket vermoord. Voor zo'n Buk-raket kun je wel bukken, maar dat maakt voor de destructieve impact niets uit. Alle betrokkenen bij deze vuile aanslag wassen hun handen in onschuld en geven anderen de schuld. Niemand neemt serieuze verantwoording, dus gaat iedereen er…

De zon vond nog steeds het hoge blauwe laken. Ik lachte toen ze me een warme zoen gaf. Zomaar, ergens tussen neus en lip. Beetje flirterig voelde het. Ook het strand werd gezoend. Een kleine windvlaag blies tussen schip en wal een korte fluittoon en magisch werd het toen schrompelend geel en stervend rood rollebolden naast diep donkergroen en grijnzend…

In de NRC van 9 oktober 2015 verscheen een samenvatting van de Albert Verwey-lezing, die dit jaar door Tom Lanoye werd gehouden. De titel van het artikel heet 'Allemaal samen nu: (iedereen) 'Lees toneel!'. Hij verdedigt hiermee een soort nostalgie, die nog bij enkelingen leeft, vermoed ik, waar natuurlijk een deel acteurs bij hoort, die antieke stukken…

In die tijd (het moet 1965 geweest zijn) droeg ik zoals toen te doen gebruikelijk mijn dikke bril met de jampotglazen, mijn bloempotkapsel en de onelegante, stijve kleding die we thuis toegestuurd kregen van een nichtje en niet te vergeten de hoge "Forma Natura" orthopedische schoenen waarop ik mij harkerig en stijf voortbewoog. Vermeld moet verder…

Het meisje dat vóór me in de bus heeft plaatsgenomen toont trots en triomfantelijk aan vriend en vreemdeling en aan eenieder die er maar notitie van wenst te nemen haar uitbundige en stralende schoonheid en jeugd. Haar blonde, warrige haar mondt uit in een frivool vlechtje dat op haar schouder danst. De conversatie met haar vriendin rept zich voort…

De Internationale Dag van het Meisje was afgelopen zondag 11 oktober 2015. In de zaterdagkrant van Trouw stond een alarmerend artikel van Sybilla Claus, getiteld 'Veertien miljoen meisjes moeten dit jaar trouwen'. Let op, dat is bijna de hele Nederlandse bevolking. Ik citeer: 'Op initiatiekampen leren meisjes, die voor het eerst ongesteld zijn geweest…

Nog een week nog een week, dreunt het door mijn hoofd, want het zwaard hangt aan het touwtje, een dun, breekbaar touwtje. Zal het stevig genoeg zijn, zal al onze inspanningen van nut zijn, zullen al onze smeekbedes hebben geholpen, zou het? Nog een week, dreunt het door mijn hoofd, ik kan er een liedje over schrijven, zo ben ik bezig geweest…

Een envelop in de bus, brengt me even van stuk, een kaart met een randje nee brengt echt geen geluk. Een envelop in mijn hand, wie mis ik in mijn kring, durf hem bijna niet open te maken en zo sta ik met dat ding.... te peinzen wie er nu weer vertrokken is van deez' aard. Een prachtige kaart van een prachtig mens, die gewoon…