Jos had er geen woorden meer voor. Jos is uitgeluld. Aan het einde van zijn Latijn mocht hij niet meer bij ons zijn. Ik hoop dat hij de nachtmis niet gemist heeft. Dag Jos, jij was iets eerder dan wij de klos...…

Ik lag zondagavond j.l. languit op de bank voor de buis met het ergste van een griepvirus weer achter mij. Ter compensatie van mijn hooggespannen intellect vind ik het heerlijk om naar een simpel en relaxed programma als 'Boer zoekt vrouw' te kijken, zij het natuurlijk met de nodige spot en cynisme. Het goede feetje Yvon Jaspers tufte weer met haar…

Als we te weinig naar onze zin hebben, laat ons dan naar het weinige kijken dat we hebben. Misschien dat we dat beetje dan des te meer zullen gaan waarderen en daar tenslotte meer, ja, misschien zeer veel, aan zullen hebben.…

Sinds het jaar 2005, waarin ik de eerste ongeoefende schrijfpogingen op deze site mocht plaatsen, leeft er in mij een nog altijd onvervulde wens om ooit de vaardigheid te bezitten om een column te kunnen schrijven. Wetende, dat ik daarvoor de juiste instelling mis en bovendien de vaardigheid om uit het dagelijkse nieuws een of meerdere items te selecteren…

Eivor Pálsdóttir is geboren op 21 juli 1983 in Syorugota, op het Deense eiland Eysturoy. Zodra ik haar hoorde zingen, werd ik verliefd op haar zielsdiepe zangstem, waarin ik meteen de sjamanistische, helende trance-stem in herkende. Ze raakt direct mijn hart en ziel, met elke klank, die zij weet uit te stoten. Zij is een sirene, die weet te verheffen…

Eens kocht zij het bambihertje voor haar zoontje. Ze was gelukkig, want het kind scheen bij uitzondering te willen spelen met het opblaasbare plastic bruine hertje met de witte stippen, terwijl het al het andere speelgoed dat zij hem zo zielsgraag gaf achteloos, onverschillig en nauwelijks aangeraakt in een hoek smeet.... Nu had zij het kind blij…

De ouders en de zusjes wachtten tevergeefs in het ouderlijk huis, altijd wachtten zij en dachten aan hem. Het rauwe verdriet scheurde hun harten open, altijd bloedden zij uit open wonden, altijd was hun innerlijk aangebeten als het rozerode hart van een stervende vogel.... De rijke schat van overstelpende liefde lag klaar voor het broertje; wagonladingen…

Wegennetten die op elkaar aansluiten, grenzen die vervagen, een groot Europa met alleen maar blije mensen in huizen en autootjes gelijk elke wens. Die wens is uitgekomen, helaas voor hem draait een en ander niet om Berlijn, Brussel regenteert absurde komkommerregels met een uitstapje naar Straatsburg. Europa wemelt inmiddels van de neefjes en nichtjes…

De oude man strekte zijn armen uit en prevelde zijn gebed richting de zon. Het stof waaide door mijn haren terwijl ik hem bewonderend bekeek. Ook ik bad en prevelde. De woestijn in de verte vervormde door de hitte. Ashani greep mij gebiologeerd om mijn middel en zuchtte hard. Ze was vervuld van emotie net zoals ik. De oude man stak zijn hand in de lucht…

Het meisje op de foto heeft aarzelende borstjes en op de achtergrond is het huis zichtbaar. Het meisje ben ikzelf op 13-jarige leeftijd en het huis is mijn ouderlijk huis uit die tijd. Veertig jaar later zag ik het arbeidershuisje terug, op een oktoberdag, toen storm en regen de ramen geselden zoals eens mama's harde handen waren neergekomen op mijn…

Zo zie ik de mens, ooit claimde een of andere idioot dat ie een schepping had verricht. Helaas zonder garantie, die lul de behanger gaf een eigen wil mee maar terug sturen was geen optie. We zullen het zelf moeten doen. Voorbij de pijn, de pijn voorbij. Godverdomme, schepsel.…

Per toeval belandde ik op de site over de Belgische plaats Oudenaarde en ik vergaapte mij aan het gotische stadhuis en de imposante bibliotheek. In gedachten zag ik de grootste Belgische dichter Jotie T'Hooft bij die bibliotheekdeuren in en uit lopen met tassen vol stripboeken en boeken over paranormaliteit en magische dingen als de I Tjing, Rozenkruisers…

Acht van gasten van een jaar of vijftien met hun smartphone in de aanslag bevolken mijn huis vanavond. Eerst friet en frikadellen, daarna een toernooitje op de Playstation. Wat chips en cola. En wij zijn verbannen naar de zolder. Vanavond is de woonkamer hun domein. Mijn oudste zoon is dus vijftien geworden, vandaag. En wij zijn trots. Natuurlijk!…

Johanna Charlotte Wessels is geboren op 13 mei 1987 in Zwolle. Op haar veertiende zong ze het lied 'Embrace the Night' van haar nicht Dagmar Otto, een hardcore-dj uit Doetinchem. Ze was de zangeres van de band To Elysium en ze zong in de rockopera 'Infernorama' van Manny van Oosten. Ze was nog maar net achttien toen ze Martijn Westerholt ontmoette…

Mutsumi Fujisaki, beter bekend als Miyu Uehara, is geboren op 2 mei 1987 op het eiland Tanegashima, Miyu's ouders zijn Hisao en Ichiko. Ze was de jongste van tien kinderen en ze is in armoede opgegroeid. Ze ging naar de middelbare school in Kagoshima, het Napels van het Oosten genoemd, op het eiland Kyushu. Op haar zeventiende ging ze naar…

Wees lief voor jezelf en voor de jouwen. Schep nieuwe kerstherinneringen en laat je omarmen door alles wat je dierbaar is. Alle goeds voor 2015.…

De fotograaf koos waarschijnlijk een turquoise achtergrond om een en ander nog wat op te vijzelen. De foto die het resultaat is van zijn inspanningen toont mijn verouderde gezicht met haar kwetsbare uitdrukking en de schijnbaar ernstige of chagrijnige, maar onopgesmukte trekken die weergeven dat het hier om een "open boek" gaat waarin alles te lezen…

Ik kwam aan de hemelpoort en Jezus deed zelf open. Hij vroeg: “Jan, wat rijmt er op leven?” Ik dacht: ´zeg gezegende humor?´, maar antwoordde “Geven!” “Vind je dat je dat genoeg hebt gedaan in je leven”, vervolgde Jezus. Ik antwoordde: “Jezus zullen we ophouden met die onzin, U gaf uw leven, ik diende het uit”. Jezus glimlachte en vroeg: “Zal…

De menselijke kleinzieligheid van zelfgenoegzame aard heeft steeds geloof en godsdienst van de mensen geregeerd. Dit gaf steeds wrijvingen en onaangename toestanden. Ja, tot groot misnoegen van God zelf.…

Ach oma, hoe zorgelijk en ouwelijk sta je op die foto uit 1955 in je zwarte kledij! Je was toen al ziek en met mijn vroegste intuïtie besefte ik dat die geheimzinnige ziekte je sloopte en dat je daarom altijd op die sofa lag in die verduisterde kamer in dat oude, bouwvallige huis. Ach oma, hoe graag had ik je gekend! Hoe graag had ik je getuige gemaakt…