Men zegt: "Het is een rollercoaster" en men zegt: "Het is heftig" en "Het doet pijn". Zijn dit niet de kenmerken van het zogenaamde "Huilproza"? Kan men "zijn Moers taal" niet beter en meer genuanceerd gebruiken? De clichés ontkrachten mijns inziens de zeggingskracht. Zou men ook kunnen zeggen: "In de carrousel van het leven draait eenieder…

Zo wordt de Tour dit jaar op een andere wijze gereden, tenminste: natuurlijk op de fiets, natuurlijk door prachtige gebieden en natuurlijk met een grote hoeveelheid renners, daar is niks aan veranderd gelukkig. Manlief is dolblij, ziet elke trap van de pedalen, hoort elke zucht die valt en ziet elke renner ter aarde storten als er weer een valpartij…

De kaalslag in de Dillenburglaan evenaart de verwoesting van mijn innerlijk. Breed en weelderig waaierden eens de takken van de bomen die haar flankeren uit en ze ontmoetten elkaar boven de straat maar de bomen zijn "gekandelaberd" zoals dat heet en nu siert een vreemdsoortig, grillig gewas de naakte stammen alsof dit alle vroegere bloei en schoonheid…

"Opa!" schreeuwde de man die met een daartoe speciaal uitgerust karretje koffie rondbracht op de Tilburgse markt. En nogmaals schreeuwde hij: "Opa, wilde gij koffie?" in de richting van een man, die portemonnees verkocht in een stalletje, even verderop op het Stadhuisplein. "Dè hoeft toch nie iederèèn te weten!" schreeuwde de verkoper terug.…

In die jaren van mijn vroegste jeugd bezocht ik de kleuterschool aan de Betuwestraat in de wijk "Jeruzalem" en moest daartoe met mijn vriendinnetje Gabie over de Koningshoeve en over de lage draaibrug over het Wilhelminakanaal. En zo wilde het geval dat we op een onheilspellende dag het zwartgeblakerde huis van Gori, de fritesspecialist, moesten passeren…

Met zekerheid durf ik het niet te zeggen maar ik meende dat het mevrouw Merkel was die de Russen om opheldering ging vragen over het hoe en wat omtrent de vergiftiging van de oppositieleider Aleksej Navalny. Terecht het is een smerig zootje daar in Rusland. Met zekerheid durf ik het niet te zeggen. Misschien heb ik het even gemist; maar volgens…

"Kan hij praten?" vroeg men mij. "Nee", moest ik antwoorden. "Hij kan niet praten, hij stoot klanken uit". De gave van de bevrijdende taal, van zozeer allesoverheersende betekenis voor de mens, de heilzame gave van het formuleren, van de eventueel poëtisch of literair getinte uitingen; ze zijn mijn arme, totaal gedepriveerde broer niet gegeven…

De grote hitte is verdwenen, overgedreven en meer gematigde temperaturen kondigen aan dat september op handen is; ondanks alles mijn meest geliefde maand.... Vroeger slepen wij de potloden als de school weer begon en dan legde de zuster de handwerkspullen klaar op de ouderwetse banken; de lappen en het kleurige garen en voor ieder meisje een naald…

Mijn mobiel geeft een seintje, appje komt binnen: mamma? Mijn mobiel is gevallen dit is mijn nieuwe nummer....boing! Ineens ben ik ook 1 van die mensen, ik bel dochter en vraag: waar is jouw mobiel gevallen dan! Nee zegt ze, die is niet gevallen, kreeg je een berichtje? Jazeker en we besluiten samen de persoon in kwestie even aan de lijn te houden,…

In die tijd van mijn onschuld, die tijd van mijn kinderjaren, toen de volwassenheid mij nog niet overweldigd had, toen ik "Tacitus en Wolkers nog niet kende" zette mijn moeder mijn geliefde poppen in een kring in de fauteuil en ze kregen allemaal een kleurige strik om... En zo treden mij de vage en vluchtige herinneringen aan mijn dierbare speelgoed…

De lange, lange jaren zijn voorbijgegaan, voorbijgegleden en wederwaardigheden, ziekten, ongelukken en rampspoed zijn over ons gekomen maar Hij was er altijd, geruisloos, stilzwijgend, op de achtergrond; in de inrichting; onze broer Matthias.... En nog gisteren greep hij mijn hand; nog gisteren bracht ik hem zijn chocolade; nog gisteren kleurde hij…

Het woord "vriend", een "edel" woord dat bedoeld schijnt te zijn om een zuivere, hoogstaande doelstelling te omschrijven, mag niet meer gebruikt worden om de praktijken van de "Vriendendienst Tilburg" aan te duiden. Aan de toch al arme en gedepraveerde psychiatrische "cliënten" worden "onechte vrienden" aangeboden die het predikaat "vriend…

De hitte die is als een kwelling van lichaam en geest striemde en geselde de wereld tot het weldadige, verlossende onweer koelte en bevrijding bracht... Niettemin had mijn trouwe ventilator met zijn wentelwiek voortdurend koelte in mijn richting geblazen.... Tenslotte echter bogen de takken van het geboomte aan mijn venster zich lijdzaam en gewillig…

Ik heb mevrouw weergezien toen de zomerdag weldadig, als een gave van een onbekende, de wereld verwende en we ontmoetten elkaar bij "Villa Pastorie" waar witte ganzen zich amuseerden in het zwarte water van het Wilhelminakanaal en waar de stoere, sterke brugwachter. Een "he-man" van formaat, het niet moe werd telkens weer de oude draaibrug die de…

Vanuit de wachtkamer van de "Polikliniek Chirurgie" heeft men onbeperkt uitzicht op openschuivende deuren die toegang bieden tot de zaal waarin de patiënten zijn ondergebracht. Het wachten duurde lang en ik wierp mijn blikken op een mevrouw naast mij, gekleed in een zomerjurk met panter-print, ongetwijfeld door de zon gebruinde benen en in de slippers…

Mijn beste vriendin droeg een luchtige, frivole zomerpantalon en samen wandelden we naar het terrasje. Ik zag na alle consternatie mijn dierbare Tilburg weer: kringloopwinkel "Portagora", brandpunt van mijn vele voorgaande bezoeken en de zaak waar in de etalage geadverteerd wordt met Tilburgse wijnen; tevens het gigantische gebouw van ons stadhuis…

Haiku Een zucht treft de hei; licht zoemend en geurend deint het honingpurper. Prozatekst Onder een bewolkte hemel ligt het heideveld, dat licht beroerd wordt door een zwakke wind. De donkerpaarse struikjes wiegen zacht heen en weer. Daardoor zullen de honing zoekende bijen hun verlangde buit des te sterker ruiken. Aangenaam klinkt dat…

Altijd had mevrouw me, kennelijk omhuld door stilzwijgende melancholische sentimenten, aan zitten staren tijdens de vergaderingen, maar nooit en te nimmer had ik de diepte van de beerput waarin zij gezonken was, het onmenselijke panorama van haar geestes- en gevoelsleven kunnen beseffen of peilen tot het bericht kwam dat zij niet meer te midden van…

Vroeger zegt eega, toen had ik van die spierbundels, van die stoere armen en ik knik jazeker dat klopt! Het was een gespierde kerel echt eentje waar je beter kersen mee kon eten dan ruzie zoeken want de kracht in zijn handen en armen logen er niet om, vroeger dus...inmiddels zijn we een aantal decennia verder en natuurlijk ook ouder. Als hij…

Zo bewegen zij zich voor mijn ogen: als onherkenbare dansers, als figuranten in een spookvoorstelling: mijn beschermelingen. Wat er omgaat in de diepe, geheimzinnige krochten van hun innerlijk blijft mij voorgoed onbekend. In de onpeilbare diepten van het geestes- en gemoedsleven van mijn medemensen hengel ik als een onbekwame, ondeskundige visser…