Terwijl ik een slok neem van mijn nog veel te warme koffie, kijk ik naar haar over de rand van mijn kopje. Met een frons tussen haar wenkbrauwen roert ze in gedachten de suiker door haar thee. Wat is die frons mooi! Eigenlijk is hij er altijd, alsof ze voortdurend bezig is antwoorden op Alle Grote Vragen te vinden. Ze slaat haar lange, zwarte wimpers…

Zij leerde hem kennen op een moment in haar leven dat zij besloten had om niets meer overhoop te halen, en zeker niet in haar gevoelswereld. Daarvoor was er al teveel schade aangericht, met name door haarzelf. Naief als ze was, dacht ze altijd maar dat ze lief moest zijn, vooral heel lief. Het was nu tijd om een streep onder het verleden te zetten.…

Er wervelen jankende stemmen rond. We smelten onder zwetend linnen. Je dringt zonder kloppen, zonder kuchen, maar toch beleefd, mijn schedel binnen. Een stolp viel aan scherven. Een glassplinter kleeft aan jouw haar. Zwaailicht wierp een akelig blauw naar binnen. Dus dook ik snel in jouw iris, nipte van jouw klieren. Een opgefokte slee stoof…

Onwezenlijk leek het wel, ze merkte niet eens de schoonheid van de ondergaande zon in haar streling met de golven, langzaam verdwijnend in die betoverende gloed van een feeëriek kleurenpallet. Zelfs het geluid van krijsende meeuwen, als groet aan de invallende nacht, drong niet eens tot haar door. Zo verward en hulpeloos koos zij de weg naar het…

Hij zag haar wel, maar hij poogde zijn negeerfrons aan te wenden. Vorige week, zelfde café, wilde hij haar zijn liefde tonen en kreeg hij nul op het rekest. "Ik zal je krijgen", dacht hij. Hij merkte dat haar arm langs zijn rug gleedt en moest een rilling onderdrukken. Dit beloofde een spannende avond te worden. Elke week ging hij naar La Columbina…

Ik droom elke nacht van je. Zelfs in mijn dromen droom ik dat ik van je droom. Soms denk ik dat er celdeling in mij heeft plaats- gevonden en jij de nieuwe cel bent, die razendsnel zich duizend maal duizend maal duizend vermenigvuldigt en mijn ik verovert op een wijze zoals ik nooit anders zou willen. Als ik aan je denk -wanneer is dat niet ?-…

Ik zag hem voor het eerst op de ijsbaan en was, van het een op het andere moment, stapel verliefd. Hij was lang en had blond haar. Mijn knieën begaven het bijna toen hij vroeg of ik met hem wilde schaatsen. Ik kon alleen maar knikken. Mijn stem had het begeven. Ondanks de handschoenen voelde ik de warmte van zijn handen toen hij de mijne greep.…

‘De rotschoft’, fluisterde ze, en schrok van haar reactie. Ze hoopte dat de jonge man aan het tafeltje naast haar het niet had gehoord. Gelukkig, ze zag dat hij onverstoorbaar zijn Volkskrant las. Dorothea hield het mobieltje stijf omklemd in haar zwetende hand. Op het schermpje keek de SMS-boodschap haar hatelijk aan. ‘Smerige schoft’, ze zei het…

Terwijl zij zich van haar laatste kledingstukken bevrijdt voor het nemen van een welverdiende douche na een dag hard werken, in een volledig van airconditioning voorzien mooi pand met uitzicht op het park, gaat de bel. Deze echoot in de met plavuizen betegelde hal voorzien van mooie gemarmerde muren. Ze grist haar zijden badjas van de hanger in de douche…

Vandaag heb ik de hele dag aan jou kunnen denken, ik heb je dan ook de hele dag gemist. Liefde bestaat niet alleen uit houden van, maar bovenal uit vriendschap, vertrouwen, respect, genegenheid, passie en ook het delen van dit alles. Soms is er, hoe vreemd het misschien klinkt, geen plaats voor liefde, maar wel behoefte aan, en plaats voor vriendschap…

augustus 2001 Lieve Verboden Vrucht, Ik kan je niet schrijven, niet lang naar je kijken, niet vaak zien of bellen, en je zelden aanraken. Toch geef ik om je op een heel fijne manier, en geniet ik iedere keer weer opnieuw van de "toevallige momenten" dat we elkaar zien, of aanraken…

Kennen jullie ook dat gevoel? Kniehoog door een grasveld lopen dat bezaaid is met rode papavers. Een zonnetje dat juist genoeg warmte geeft om jou net niet in het zweet uit te laten barsten. Zintuigen op scherp, bemerken iets verder een dartel duootje, dansend naar gene bloem. ” Koningsvlinders,” hoor ik mijzelf denken. Een grasveld dat langzaam…

Twee bleke ogen keken staarden me levenloos aan. Ik wendde mijn hoofd af van de spiegel, afgeschrikt door mijn eigen gelaat. Hoe harder ik mijn best deed om de tranen in bedwang te houden, hoe sneller ze naar beneden stroomden. Ik had gehuild, dag na dag, week na week…maar er leek geen eind te komen aan mijn waterval. In elke flits die door mijn hoofd…

Een kus, wat een zoet woord! Waarom aarzel je het uit te spreken? Als zelfs het woord al op je lippen schroeit, wat vermag de daad dan wel niet? Wees niet zo terughoudend, je hebt je gekscherende toon al laten varen en bent geleidelijk op drift geraakt; van de lacht naar de zucht en van de zucht naar de traan. Sta jezelf toe nog wat verder op drift…

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft} Ik herinner me de belofte die ik jou met nieuwjaar maakte. Tot vandaag blijf ik het je schuldig die belofte tot waarheid te toveren. Jammer genoeg…

Als een vrouw, lopend over straat slechts gekleed in een lange jas, een man tegenkomt en dan die jas opengooit en hem haar naakte lichaam toont, dan weet die man niet wat hem overkomt. Hij kan zijn geluk niet op en hij heeft de dag van zijn leven. Als een man hetzelfde doet, dan rent de vrouw gillend weg en belt de politie. Als een vrouw in een nachtclub…

Het is een dood normale dinsdag. Ik zit op mijn werk. Er is weinig te doen, maar toch zit ik starend voor mijn beeldscherm alsof ik de meest drukke persoon van de wereld ben. Mijn hersenen werken harder dan wanneer er een flinke stapel werk op me ligt te wachten. Een collega zit tegen me te praten, maar zijn woorden komen niet binnen. Het enige wat…

Ik voel me zoals ik me in geen jaren heb gevoeld. Ik ben zo vreselijk verliefd. Verkeerde uitdrukking, want is verliefd zijn vreselijk? Niet bepaald! Het is heerlijk, overweldigend, moe makend en energie gevend tegelijk. Jammer dat er zo nu en dan weer een oude slechte eigenschap de kop opsteekt; jaloezie. Ik probeer het te onderdrukken, probeer…

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft} Je kleeft aan me zoals niemand dat ooit deed. Al te erg vind ik dat niet. En dat is vreemd. Het is mijn gewoonte om panisch om me heen te slaan…

Met haar lichte doorschijnende –bijna doorzichtige- bloeze om haar slanke torso viel ze onmiddellijk en opvallend op, voor iedereen. Al bewoog ze zich op lange benen voort, het “stoorde” zeker de bewonderaar (bewonderaarster?) niet. Integendeel. Ze schoof met kleine stappetjes langs de vele mensen in de inkomsthal van het station heen, verontschuldigde…