De eerste keer dat ik ze zie, sta ik te wachten bij de deur van lokaal B14: huidkleurig met dunne naden die haar kuiten en dijbenen volgen tot onder haar rok. Mevrouw Bonnet staat bij het raam, met haar rug naar ons toe, en praat zachtjes tegen meneer De Bruin. Hij knikt, zijn gezicht gespannen. ‘Ga je naar binnen, of hoe zit het?’ vraagt Sem achter…

Alle jongens en meisjes die elkaar kenden van opleidingsschool Eduland, kweekvijver voor knappe koppen, stonden al licht tandakkend bij elkaar. Ze hadden in dezelfde houten schoolbanken met inktpotjes gezeten, met z'n drieën op een rij. Die broedplaats voor beloftevolle bollebozen bevond zich tussen de witte muren van een opvallend laag, langgerekt…

Met sonore stem liet Ursul de namen weerklinken, een bariton als in een aria van Claudio Monteverdi. Hoog resonerende vocalen galmden tussen de muren der campus. Vijftig namen, dertig met een mannelijke, twintig met een vrouwelijke uitgang... Geen der novices ontbrak. Na het laatste slotakkoord zette hij een vijftigste vinkje en sloeg als een…

De statige poort bevond zich in een uithoek van de campus. Hooggelegen boven marmeren trappen bood zij toegang tot het domein der Muzen. Daar bevond zich de Helicon, de heilige berg van dichters, waar men dagelijks verzen declameerde en gezangen in dactylische hexameters scandeerde. De heuvels van de Helicon zelf waren onttrokken aan het zicht van…

Hoe kan dit nou? Van overheidswege wordt bepaald dat: ouders met een cruciaal beroep terug mogen vallen op nood opvang voor hun kinderen , dan geldt dit toch voor alle kinderen in het onderwijs? Zoveel begreep men er toch wel van en dus: vraagt moeder opvang aan voor haar zoon van acht jaar, immers zit zij in een cruciaal beroep en oké, hij is kok maar…

Hoe demotiveren we de toekomstige mensen die in de zorg willen komen werken? Nou dat is peanuts hoor, fluitje van een cent, of zeg ik in dit geval fluitje van een wortel, want die speelt de hoofdrol in deze! Er zijn namelijk in de zorg, ook in de thuiszorg best zeg maar: bedrijven of instellingen die gebruik willen maken van een stagiere en dat is hartstikke…

Nee, ik was niet zo’n uitblinker in geschiedenis en dat kwam vast door het moeten opdreunen van de jaartallen dat de Hendrik’s, de Karel’s en alle andere grootheden het leven lieten, de slagen bij Waterloo, bij Arnhem en dat soort slagen, werden door dertig kinderen, misschien meer, opgedreund. Daar onthou je natuurlijk geen bal van, tenminste ik niet…

Wat vond je leuk aan de vakantie, vraag ik en het antwoord komt rap, nou het pretpark, de speeltuin, het doolhof enne, net zo laat naar bed gaan als pappa en mamma.... juist! Dus dat vond je leuk? Ja hoor en net zo laat opstaan ‘s morgens ook als pap en mam, ook al leuk! Geen wekker die je bruut uit de slaap rukt, geen vaste verplichtingen, wat wil…

Zoals de meeste van mijn bekenden al weten, ben ik een borstkankerpatient en al zijn de diverse operaties al een paar jaar geleden, de naweeën zijn en blijven natuurlijk altijd aanwezig en voelbaar! Zo zit ik in speciale drukkleding, om te zorgen dat het lymfevocht kan worden afgevoerd. Zitten mijn armen om diezelfde reden in speciale kousen, anders…

Oma, komen jullie naar het “open podium” op onze school, vraagt oudste kleindochter Marloes twee weken geleden en zo togen oma en opa vandaag naar de school van de kinderen, ze zitten namelijk alle drie op dezelfde school, waar toevallig hun moeder (mijn dochter dus) lerares is! Hoe makkelijk is dat dan? Om 2 uur zou het beginnen en de zaal zat vol…

Het gebeurde in de jaren, waarin de HBS door de invoering van de Mammoetwet nog niet was vervangen door het atheneum. Gedurende deze zesjarige opleiding was ik een middelmatige leerling en menig eindrapportcijfer van vooral wiskunde en scheikunde was gelukkig nog net niet te laag om niet naar een hogere klas te mogen. Op sommige momenten denk ik nu…

Voor onze klas stond een paar keer per week, juf Bouwman, je sprak in die tijd de leerkrachten niet aan met hun voornaam en eerlijk gezegd zou ik die niet eens weten ook, maar dat even terzijde gelaten. Deze juf had een aantal eigenaardigheden, niet alleen maakte ze zich op met zo'n beetje alles wat er aan make-up voorhanden was, nee ze stonk ongekend…

Ze is klein, tenger en prachtig om te zien. Ze lijkt zich hier niet van bewust. Ernstig kijkt ze me aan, zucht eens diep. ‘Wat wel lastig is, hij is een podiumkind’. Ik kijk haar vragend aan. ‘Bij ons op school heb je allerlei groepen. De alto’s hangen altijd op het podium rond. Hij is dus een alto. Ik ben meer rock met een heel klein beetje gothic…

Een grote, ronde bloembak vol lelies staat in de lege, nachtelijke schoolgang. Over de gele bloemkronen strijkt een zacht, nietig zuchtje, waaraan stille, maar vlammende verteldrang ontspruit. De stemmen en voetstappen, die hier overdag te horen waren, zijn vergaan in het bezadigde duister. De luide tonen, die hier bij zonlicht heersten, waren nu zwijgend…

Bij mijn zoveelste speurtocht op zolder naar tastbare herinneringen uit mijn jeugd, vond ik een oefenboekje met rekentafels voor het basisonderwijs uit de jaren ’50 van Uitgeverij W.J.Thieme & Cie – Zutphen, verfraaid met illustraties van Bep Reith. Maar maag en geest kwamen simultaan in opstand bij het zien van die verbleekte oranje kaft met die gebrilde…

Rekenen, zoals vroeger wordt allang geen rekenles meer genoemd en valt daardoor niet meer automatisch onder de noemer: we hebben rekenles, want nú wordt er gerekend met een machine, ofwel een calculator. Makkelijk? Natuurlijk wel, maar ik hoor in gedachten nog het opdreunen van de tafels. Rekenen is blijkbaar geen vanzelfsprekendheid meer, met moeite…

De Professor Cobbenhagenlaan in Tilburg toont de laatste maanden een ronduit ruïneuze aanblik die zelfs in de verte en met enige fantasie aan een "oorlogssituatie" doet denken, nu de gebouwen van het Theresialyceum en dat van Bureau van Spaendonck goeddeels of gedeeltelijk onttakeld zijn en nu de drilboren en andere zware mechanische apparatuur het…

Weet je nog, die tijd van vroeger? Er werd een liedje van gecomponeerd en natuurlijk denken we allemaal aan toen! Was het zaligmakend, was het beter dan nu ikzelf denk van niet, sterker nog zeker weten dat het vroeger niet beter was dan nu. Dat het anders was, jazeker wel heel anders, niet te vergelijken! Dat zullen onze ouders die er niet meer zijn…

Doordat mijn vader dominee in Voorthuizen werd, ging ik van een openbare school in Heerenveen naar een zwaar christelijke school in Barneveld. Van de sfeer vrijheid blijheid naar de sfeer strakheid en bizarre leefregels. Ik ging daar het eindexamenjaar van de Havo doen, maar de Havo in Heerenveen verschilde nogal qua eisenpakket van dit akelige Johannes…

In het centrum van Heerenveen stond ooit een groot gebouw, waar een Pabo en een Havo in gevestigd waren. Het stond hemelsbreed niet ver van de openbare bibliotheek, waar ik dagelijks kwam om boeken aan te slepen en om door de boekenrekken heen stiekem naar aantrekkelijke jongedames te gluren. Ik kon er werkelijk uren zoet zijn. Ik zat op die openbare…