Het oude park, waarvan de plattegrond een driehoek vormt, ligt ingeklemd tussen de straten en strekt haar boomkruinen bereidwillig en beschermend boven zijn bezoekers uit. Het herbergt homo's en hetero's, zombies, zonderlingen en zwervers, kinderen en dieren. De stammen kunnen een geheim bewaren: de ingekerfde initialen en harten blijven voor altijd…

Een sperwer verscheen plots ten tonele en ving een vogeltje in het midden van mijn achtertuin. Hij vrat hem direct op van top tot teen, met ons als getuige. Alleen wat veertjes in het, in de winter gebleekte gazon, bleven achter en de vogel... is gevlogen. Zo bruut om mijn vaste “gasten” die altijd zo gezellig komen smikkelen, zo te grazen nemen…

Bruin, dor loof bedekt de bosgrond ven het bekende sprookjespark; ondanks rotting heeft het een aangename geur, die de Efteling tot krachtig, nieuw leven wil opwekken. Op sommige plaatsen vertonen sneeuwklokjes en krokussen zich bescheiden. Deze vroege bloemen bemoedigen tijdens hun kort bestaan de schuchtere bladknoppen van bomen en struiken, spreken…

Een late winter is ingetreden en sneeuw bedekt nog de grasstroken naast de snelweg. De bebouwing die altijd trouw de wacht hield langs de Lage Witsiebaan wordt nu onttakeld. De metalen, mechanische klauw van een machine cirkelt rond en hapt in het beton. Spoedig zal het hele aanzicht van de straat voorgoed haar vroegere gedaante verloren hebben. Nu…

Zo leerden we hem kennen en zo hield hij stand aan onze zijde als een kameraad en vriend: mijn stoere, trouwe zwager die in zo lang vervlogen tijd voor het eerst de kamer van mijn zus betrad. Met zoveel blijdschap herken ik hem aan de baard, aan de mannelijke schouders die zoveel gedragen hebben en kunnen dragen, die ook ons leed dragen en ons loodsten…

Moet men het nog wensen met een gezelschap van senioren op een nog winterse dag in maart de wateren van de Biesbosch te bevaren? In de jachthaven wachten de vele pleziervaartuigen die daar aangemeerd liggen op ons en een ijskoude, helse wind en sneeuwvlagen begroeten ons nog in maart. We zijn aan boord gegaan van De Zilvermeeuw. Grijs water omklotst…

Dichtbij de heuvel waarop als altijd de kathedrale basiliek van de Sacré-Coeur haar koepels verheft, en wel in de straten die zich uitstrekken aan haar voet als een ongeduldige minnaar aan de voeten van zijn toekomstige echtgenote, overvielen mij eens merkwaardige gevoelens van verdriet, vervreemding en veroudering. Alsof de tijd reuzenschreden…

De longarts met het plakkerige, grijze, achterovergekamde haar en de forse, zwarte bril zette met zijn chique, elegante vulpen, symbool van zijn status als arts, zijn handtekening op de recepten voor de medicijnen en op het briefje voor de CT-scan. Vurig hoopte ik dat met deze nieuwe maatregelen nu mijn langdurige longcrisis bezworen zou kunnen…

Soms ben ik 's nachts in het labyrint van de straten. Ramen rijgen zich aaneen in eindeloze sequenties. Een bleek licht valt over het geheel. Ik ben me ervan bewust dat ik in Amsterdam ben. Het kan ook zijn dat er zich een fantastische zeegroene lagune vertoont tussen strenge, Victoriaanse huizen. Het moet Melbourne zijn, de stad waarin mijn overleden…

Graag duik ik onder te midden van een menigte, van de massa, te midden van de goedgunstige Tilburgse bevolking die eveneens frequent lunchroom "De Katterug" bezoekt en daar in twee- of drietallen aanzit aan Russisch ei of dagschotel of wat dies meer zij. De vriendelijke obers en serveersters kennen mij en vragen belangstellend hoe mij de geserveerde…

Een vriendin die de middelbare leeftijd ver overschreden heeft, had mij uitgenodigd voor een rommelmarkt, die plaatsvond in een groot attractiepark in de omgeving. Tot de attracties behoorde eveneens een zogenaamde "metamorfosetent" waarop mijn vriendin het gemunt had: financieel uitgeput door de diensten van een gigolo, zou zij zich in deze tent…

Wanneer je dit leest, raak je iets aan: je zit op een stoel, of je houdt de muis van je computer vast, of je leunt met je elleboog op tafel, maar dat is een illusie. Je raakt helemaal niets aan. De kwantumfysica leert ons dat alles, zoals de lucht die je inademt, de stoel waar je op zit, maar ook de mens, uit atomen bestaat die een kern hebben. Rond…

Ik stemde altijd d'66 al mijn leven lang Ik had geloof de democratische waarden waar zij voor stonden. Ik geloofde diep in mijn hart dat zij het land beter zouden maken op de langere termijn. Jarenlang geloofde ik dat en stemde op hun. Humanisten leken het mij. Het ging bij mij fout op 24 juni 2006. Het lijststrekkers debat van Lousewies van der Laan…

Aan de lezer De hoofdpersoon van onderstaand verhaal, Matti, is sinds ik dit verhaal schreef in gunstiger omstandigheden gekomen: hij woont nu op een gezellige afdeling met meerdere mannen waar hij een goed thuis gevonden heeft. Het Naaimachineboek Ieder jaar ga ik, ruim vóór de 17e juni, de naaimachinefolders halen. Gewoonlijk zeg ik tegen…

Ik had na de incheck & controle op Malaga-Airport afgelopen avond mezelf getrakteerd op een Heerljk Helder Heinken-Biertje toen een plaatje van een jong gezin plaatst nam aan de tafel naast me. Parmantig zat een klein meisje op een grote stoel een danootje te smikkelen. Het streelde mijn liefde voor kinderen en natuurlijk als natuurlijke referentie…

Met Elise, de dame met de trouwhartige bruine ogen, mijn metgezellin, heb ik het restaurant, inmiddels ons "stamrestaurant" in Oisterwijk, genaamd "l'Hermitage" opnieuw bezocht. Een open vuur brandde knetterend in de open haard en stemmige foto's, beelden uit Oisterwijk in vroeger tijd, sierden de wand en op de tafeltjes lagen lichtblauwe…

Het gebouw in Tilburg West waarvan de gevel bezet is met felgekleurde, in mijn ogen uiterst lelijke panelen, is mij niet onbekend gebleven. Vroeger vormde het het decor voor mijn journalistieke werk en kwam ik er samen met collega-vrijwilligers. Men moet van de strakke, moderne, kale inrichting ervan houden en ik ben daar geen liefhebster van. Vanavond…

Zo vaak als we de afgelopen dagen hoorden: oh wat is het koud, zo veel lachende gezichten zagen we vandaag, met een stralend zonnetje. Het schaatsen is over, die kunnen weer in het vet, in de doos, of op marktplaats, voor een poosje natuurlijk want we rekenen allemaal op volgend jaar opnieuw op sloten, vaarten, grachten en ondergelopen velden te kunnen…

Soms, wanneer ik doodmoe word van al het eindeloos geklets, wanneer er weer eens politiekers hun beloften niet nakomen en dan akelig glimlachen zoals een schoonmoeder tijdens de echtscheidingsprocedure van haar schoonzoon, wanneer volksmenners mij doen denken aan snot op een deurklink, wanneer mensen het recht menen te hebben niet beledigd te worden…

Zeven maanden scheiden ons van elkaar; zeven luttele oftewel heftige maanden. Anderen bewonen nu je kleine huisje, eens het decor voor onze vriendschappelijke gesprekken. Achteloos, onverschillig en onzorgvuldig scheepte je me op, liet je me over aan mijn eenzaamheid, aan mijn toekomst zonder jou. Daar is niet over nagedacht. In het letterlijk…