Een betrouwbare vriend Een dagboek kan een metgezel zijn die ons nooit en te nimmer in de steek laat, een meevoelende vriend in een onsympathieke wereld. Een dagboek stelt ons in staat onze persoonlijke levensweg in een verzameling stillevens vast te leggen. Net als een fotoalbum dat ons verleden in beelden registreert, levert een dagboek geschreven…

Ooit was er die vrouw. Die mooie vrouw. Die altijd aanwezig was. In mijn hart en in mijn geest. Maar toen gebeurde het. Woorden stopten. De bron van inspiratie droogde op. En toen was het voorbij en bleven alleen nog maar de herinneringen en het onbegrip van onze naasten. Geluk werd vervangen door ellende. Warmte door de kilte van de eenzaamheid. Zo…

Verleden jaar heb ik de vertelling “Seringen met peren” aan mijn moeder opgedragen. Zij was er zeer mee ingenomen, te meer omdat ik ook deze vertelling voor haar had vertaald en opgestuurd. Inmiddels is zij in het bezit van twintig vertaalde items van mijn hand en laat ze mij herhaaldelijk in telefoongesprekken weten, dat zij deze regelmatig herleest…

Ik verlang naar het Brabant van Toon Kortooms. Waar Heintje en Matje Beekman hun kattenkwaad konden uithalen, omdat dat zo hoort als je opgroeit. Het land waar, zomaar een schipper die in de buurt is, met een kersverse vader een neut drinkt op de verse geboorte van zijn tweeling. Het Brabant waar Hendrik van Ham op zijn motorfiets rondtoerde, over de…

Het is nooit straks. Het is altijd nu.…

Crisis, crisis, crisis. We worden er mee dood gegooid. De zwartkijkers beweren van alles. Ook jij kan ontslagen worden. Ook jouw toekomst is onzeker! En ik, ik zit nagelbijtend op mijn lot te wachten. Ik heb zelf niets in de hand, ik woon bij mijn ouders en kan slechts hopen dat zij niet ontslagen zullen worden. Angst beklemt me. Een tijdje dacht…

De enige reden dat ik goden met een hoofdletter schrijf is, omdat het aan het begin van een bewering staat. Ook al is dit een hartenkreet. Mocht ie wel bestaan, dan is het een lamlul van het ergste soort. Waarom zoveel ellende, ziektes, misdaden, rampen, kromgeborenen en machtsgeilen. Hij (of misschien wel zij) had toch gewoon alles in een keer goed…

Iedereen kent wel het verhaal over de rijke Job, die door God beproefd werd op een verschrikkelijke manier, om zijn geloof te testen. Job verloor alles wat je maar kunt bedenken, bleef God echter trouw en werd later weer beloond. Iedereen kent ook Jezus, de zoon van God, die aan het kruis nog vreselijker kwellingen onderging dan Job om onze zonden…

Op een ochtend doe ik mijn post op mijn computer open en ik vind iets met een bijlage van een zekere Iris van de Casteele. Nog nooit van gehoord dacht ik en er stond ook helemaal niets bij. Alleen Vriendelijke Groeten. Wat moet ik hier nu mee, het zal toch geen virus zijn. Een doc. bestand. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik het toch maar open gemaakt…

Internet en bestellen. Stel dat je wat van te voren moet betalen. Ik?....Eigenlijk doe ik dat nooit. Maar ja, als je het dan met een creditcard doet, ben je verzekerd als er iets niet goed gaat. Mijn zoon beschikt over zo'n kaart en dus betaalde hij met zijn creditkaart. Erg aardig van hem en ik kreeg mijn bestelling. Dit bedrijf was dus te…

Mijn zuster Antje heeft er in haar column al eens aan gerefereerd. Dyslexie. Ik heb zo'n man, die het schrijven niet onder de knie heeft. Luiigheid heb ik altijd gedacht. Maar nu heb ik ook zo'n kind. Inmiddels 15 jaar waarvan al tien jaar worstelend met het lezen en schrijven van het Nederlands. Onbegrijpelijk vind ik, onbegrijpelijk denkt ook zuster…

Omdat mijn vaste klant van de dinsdagmorgen een tijd verwijlt in haar thuisland had ik vandaag een invalbeurt. Oorzaak, griepgolf, ik druk op de bel. De intercom bleef stil, in plaats daarvan ging er links van mij, eenhoog, een balkondeur open, een fragiele vrouw vroeg mij of ik inderdaad Freddie heette. Ik smolt, zo was ik al tijden lang niet meer…

De waarheid die aan ons wordt gepresenteerd is vaak een gekleurde waarheid. Een waarheid vanuit een bepaald perspectief. Een waarheid in het belang van diegene die haar presenteert, vaak met de beste bedoelingen of juist niet. Kan de mens, indien wenselijk, de belangrijkste waarheden niet vaststellen vanuit exacte (wiskundige) modellen? Hierin is…

Wie had dat ooit gedacht: mijn schoolvriendin van de huishoudschool in Gouda is op bezoek geweest. Wij hadden elkaar 38 jaar niet meer gezien. Toen zij aan mij vroeg of het goed was om eens langs te komen, heb ik dat met beide handen aangenomen. Ik woon wel een eind weg, maar dat vond zij niet erg. Zaterdagochtend stond ze al om 10 uur voor mijn…

Gekke dingen doen om jou te vergeten. Bergen proberen te verplaatsen terwijl dat natuurlijk niet mogelijk is. Mijn hart eruit scheuren en het jou voorhouden om je vervolgens te vertellen dat ik jouw pijn volhoud. Kan alles niet. Maar ik kan mij niet verzetten. Ik kan mij niet verzetten tegen gevoelens die mij alleen maar ellende opleveren. Dat doet…

Alleen, ik voel mij zo alleen. Het verdriet breekt mijn koude hart open. Mijn keel wordt dichtgeknepen ik adem niet meer, tot er een grote snik komt die mij weer lucht geeft. En dan begint het, het intense verdriet van eenzaamheid. 1 Januari geen mens op straat, de familie gebeld en een ieder een goed jaar toe gewenst. En dan, dan weet ik het niet…

Laatst besefte ik dat voor mij de wereld op dit moment eigenlijk een beetje te snel gaat. Wat heel jammer is. Het is net of je aan de zijlijn staat van iets wat je niet kan volgen. Niet echt leuk. Ook merk ik, dat de vereenzaming problemen begint te brengen. Dagen niet spreken stompen verschrikkelijk je hersenen af. Althans zo lijkt dat bij mij. Jammer…

Ik ga morgen afscheid nemen van mijn oudste broer, samen met de andere broers en zusters steken we er de fik in. Cremeren dus. Afgelopen avond kon iedereen, die dat wilde, gebalsemd fysiek gedag zeggen, volgens zeggen lag hij er minzaam glimlachend bij. Ik wil hem niet meer zien, in mijn hoofd zitten bewegende plaatjes die mij thuis brengen met z…

Als gedachten drijven konden zouden de mijne nooit verdrinken. Verdrinken in de alledaagsheid van alledaagse ellende. Nachten en dagen van piekeren zinloze gedachten opleverend. Met de spectaculaire momenten van een briljante gedachte. Maar die momenten dat een spectaculaire gedachte tevoorschijn komt zijn zo zeldzaam. In jouw armen voelde ik mij…

Ik ben verhuisd. Allemaal feliciteren ze me ermee. Zelfs de oudste zoon van Charlotte, immer kritisch en veeleisend, is positief. ‘Je kan er heel wat van maken’ zegt hij goedkeurend. Dat foeilelijke tapijt, waarvan ik dacht dat het grijs was maar dat nu bij betere bestudering eerder olijfgroen lijkt, moet eruit natuurlijk. Dat keukenblokje uit het jaar…