In het naburige dorp is er deze lente voor de roze, witte en gele bloesems in de tuinen van de villa's kennelijk een "Beauty Contest" georganiseerd, want het lijkt of ze zich uitsloven om elkaar met hun pracht en schoonheid te overtreffen. In een restaurant met de weinig opzienbarende naam "Janssen en Janssen" mag ik met twee andere dames, als…

Al jaren kom ik hem regelmatig tegen in mijn wijk, bij de bushalte of op straat en ik ben hem in mijn gedachten "de man met de hoedjes" gaan noemen. Hij schijnt een hele collectie hiervan te bezitten; exemplaren van tweed en wollen stof, maar ook zomerse, rieten hoofddeksels met frivole versieringen. Het is me vaak ronduit een troost en een "…

Op het schilderij waren twee schimmige torens afgebeeld, waarvan ik de namen niet weet, ergens in Amsterdam gesitueerd. Ik had het geërfd van een zwaar aan de alcohol verslaafde "vriendin" die aan haar verslaving te gronde was gegaan. Mijn vriend was "lightyears away, day after day" (en "transatlantisch knuffelen is wel het toppunt van masochisme…

In die dagen, zijn laatste dagen, die hij, geluierd en extreem vermagerd, doorbracht op St. Jozefzorg, in het bed op de ziekenzaal te midden van de anderen of in het kleine ziekenkamertje (zijn hand reikte soms nog nutteloos en nodeloos naar het orgaan tussen zijn benen), in die dagen kwam van de collega's alleen Henri hem nog bezoeken, de goede, trouwe…

Haar ouders hebben haar "Victoire" genoemd, lang geleden. Ze moeten triomfantelijk en intens-gelukkig en trots geweest zijn om de geboorte van het dochtertje. De babypop van Victoire, een overblijfsel uit haar verre, voorbije jeugd is nu slordig weggeworpen in mijn berging, naast de hele inboedel van haar voormalige huis en haar overige bezittingen…

Ik worstel en kom boven, zoveel staat er en het ZAL gebeuren zoveel is zeker. Mensen worden gebruikt, misbruikt, mensen worden misleid, op het verkeerde been gezet. En zo hoort het niet, zo mag het niet en zo zal de waarheid altijd boven tafel komen, kwestie van 'wie de langste adem heeft'. Al jaren wonend in een appartement heb je te maken met…

Een unieke situatie waar ik mijzelf gaarne in wentel. Afstand nemen en niemand die dichterbij komt, bang om mijn grenzen te overschrijden. Dit is een hartenkreet.…

Op zondag zevenentwintig februari regent het de hele dag. Na herhaalde en hardnekkige ruzies met "vrienden" die, wegens hun verbintenis, waarschijnlijk geen weet hebben van de eenzaamheid - die is als een bittere, stroperige drank die men ten einde moet drinken, maar die men niet door de keel kan krijgen, of als een woestijn waarvan men van seconde…

Ik had me jarenlang uitgeput in - weliswaar gedeeltelijk geveinsde - maar toch mijns inziens extreme belangstelling voor al haar familie- en andere aangelegenheden - voor de scheiding van de veertigjarige dochter die - na heftige ruzies met haar eerste man - een arrogante en uiterst hitsige autoverkoper die oneindig veel meer wist van Lancia's en BMW…

Waar is die oerhartenkreet gebleven ? Toen we nog een moordkuil maakten van wat we voelden. Nu lees ik zoetsappige verhaaltjes, niveau Libelle met een glossy weerschijn. Schop toch nomdeju schenen, sta op lange tenen, strijk tegen haren in en stuit tegen de borst. Krijt weerzin jegens de omhooggevallenen, kijk vol ongeloof naar de waanzin in relidwaze…

Wereldpremière in "75 jaar oorlog in de stad" "BOMBARDE" voor groot orgel, harmonium, contrabas, spreek- en zangstem en metronoom gedicht "Bombardement op Rotterdam" (www.gedichten.nl) en scenario: Jan Jacob Krediet muziek: componist Henk Vermeulen zaterdagmiddag 15.00 uur, 30 mei 2015 Goede Herderkerk, Kastanjeplein, Rotterdam-Schiebroek…

De bakkerswinkel is goed geoutilleerd. De trotse letters: "Bart van Iersel, meesterbakker" sieren de gevel. Vier florissante jongedames staan er achter de toonbank die hun gekunstelde, geveinsde en aangepaste glimlach wegschenken aan wie daarvoor ook maar in aanmerking schijnt te komen en met de feestdagen zijn er wat extra "toeters en bellen" die…

In die tijd hield ik in mijn kamer, in een kooi, een kleine citroengele kanarie die op zijn kopje een mosgroen vlekje droeg..... Vaak, als de tranen opwelden achter mijn ogen om mijn eenzaamheid en armoede vroeg ik het beestje: "Zing eens een liedje voor het vrouwtje". De vogel scheen mijn wens te begrijpen met de minieme hersenen die ook hem als…

Mijn kleinzoon heeft mijn gedichten gelezen. “Oma, je schrijft wel erg stijfjes, zet deze cd van Status Quo eens op, en schrijf dan eens een gedicht” heeft hij gezegd. Ik heb die muziek inmiddels beluisterd, maar het inspireerde mij niet tot het schrijven van een gedicht. Wel liet ik mijn gedachten gaan over enige interessante stukken die ik recentelijk…

In de portiersloge van Wijkcentrum "De Poorten" dat me met haar stalen, imposante letters welkom heeft geheten,zit een dame de hele dag gebogen over een kruiswoordpuzzel. Zijn er zo weinig bezoekers? Als ik haar gepasseerd ben, kijk ik even later vanaf een hoge balustrade in het architectonisch verantwoorde gebouw in de diepte naar een idyllisch…

Ze voelt zich als een gedemonteerde, goedkope, plastic pop waarvan men geprobeerd heeft deze weer in elkaar te zetten. Goed bedoeld, maar de kwaliteit van de reparatie was gelijk aan die van de pop. Veel onderdelen zitten niet op de juiste plaats, andere delen zijn kwijtgeraakt of kapotgemaakt (of ontbraken reeds bij aanschaf). Een pop waar je weinig…

Sedert kort kunnen we onze zielenroerselen in autobiografieën kwijt op het door de redactie van nederlands.nl pas geopende tabblad. De tot nu toe geplaatste inzendingen beschrijven grotendeels autobiografische gebeurtenissen in de vorm van een soort tijdsopname, om het eens met een fotografische term te vergelijken. - Toch heb ik bewust voor Hartenkreten…

Het was september. De zon was nog warm en zette nog kracht bij. Een moeder moest voorgoed afscheid nemen. Mijn vriendin had gezegd dat ik na de dienst in de kapel moest uitzien naar een mevrouw met een forse huidkwaal in het gezicht. Een dergelijke kwaal heeft wellicht als enig voordeel een onontkoombaar herkenningsteken te vormen, als een baken in…

Erg blij was ik toen wulpse Alie op visite kwam. Zij had met een ouderenclub een bezoek gebracht aan de Tweede Kamer en vertelde haar verhaal erover en ging als volgt: ''Wij zaten boven op de publieke tribune en we hadden geluk want de minister president zagen we lopen tussen de met elkaar pratende leden. Wat is hij toch aardig, hé. Met een glimlach…

Was niet de afspraak, het balkon moest nog ontgroend en de bakken gevuld met viooltjes. Binnenshuis zouden wij samen de planten van verse aarde voorzien, het is er niet van gekomen. Op de dag dat ik haar een foto stuurde van een vroegbloeiende rhododendron ging zij zomaar dood. Dat bakkie koffie aan tafel, vergezeld van een grap en sprankelende ogen…