Vergeten. Ik was de verjaardag van mijn moeder weer eens vergeten. Ik schaamde mij zelf verschrikkelijk, zij zelf vergeet nooit een verjaardag. Hoe moest ik dit nu goed maken, oke ik woonde een eind uit de buurt maar dat is nog steeds geen excuus. Zelfs het excuus van het kaartje is te laat bezorgd kan in deze tegenwoordige tijd niet meer gebruikt…

Nu rij ik. En er zijn ook geen vliegjes, die zich massaal tegen de voorruit kapot vliegen. En het slapende broertje? Op de achterbank nu slechts een schilderij van een jongetje, een beetje zoetjes, een beetje nep. Maar de weg is nog net zo donker, als toen. Tante staat erop dat ze het meeneemt. ‘Jij hebt er herinneringen aan’ zegt ze. ‘Maar het…

Ik ben nostalgisch bezig vanavond, zo jaren zeventig, C60, C90 en zelfs C120, chroom heeft die jaren iets beter overleefd. Cohen, besneden heeft hij geen poot om op te staan als het gaat om homo's, theedrinkend begrijpt hij wel dat hij geen hand kan geven aan zijn autobrandstichtende medesteders, bevlekt als zij zijn. Er is niemand opgepakt, metalen…

Gedachten zijn ongrijpbare fenomenen die gevoelens in mijn wezen de gelegenheid geven ideeën zelfstandig te creëren. Die mijn geest nieuwe impulsen verschaft om het denken en doen op elkaar af te stemmen. Gedachten van spanning, blijdschap, verdriet en opwinding. Gedachten van gewichtsloosheid, van zuiverheid, van mededogen. Gedachten aan slechtheid…

"Ik begrijp het allemaal niet", zei boer K. tegen boerin K., die hij ook wel Mo noemde. "De overheid pleit voor openheid en toch wordt het gezichtsveld minder en minder. Alla, je moet er maar in geloven. Ah, lekker Mo, ham met kaas, je bent een lief boerinneke." Boer K. nam een flinke hap van de ham mét die Mo had voorgezet. Hij nam niet alles…

Er werd niet over gesproken bij ons thuis, achteraf begreep ik dat wel. Een verliefdheid in de late jaren dertig leidde, misschien onverwacht, tot tien kinderen, waarvan eentje doodgeboren. Hij staat nog steeds tussen mijn jongere zusje en mij in, het erge is dat mijn ouders mij dat nooit hebben verteld. Ik heb op latere leeftijd van een oudere broer…

Goede Morgen! Soms vraag ik aan moeder Natuur of zij de zon wil laten schijnen. Niet voor mijzelf want ik geloof nu eenmaal dat het alleen maar werkt als je het voor een ander vraagt en dan niet al te vaak. Morgen zou mijn vriendin jarig zijn en het regende al twee dagen. Ik vroeg aan haar 'wat wil je hebben voor je verjaardag?' Niets, antwoordde…

Eigenlijk durf ik dat niet, luid krijtend van mij kond doen. Het is zoiets als schrijven met alleen maar hoofdletters, kapitaalvernietigend alles uit de onderkast halend. Schreeuwen bevestigt onvermogen naar discussie, leidt tot one-liners om tegenstanders te vernederen. Lawaai en ruis, de zijlijn wenkt.…

Wie heeft die luxe vandaag aan de dag nog om zich te vervelen. En als je het wel hebt, weet ik niet of je het luxe mag noemen. Ja voor een dag of misschien zelfs een week, maar daarna wordt het verveling en eenzaamheid. Eenzaamheid een woord dat voor vele mensen opgaat in deze tijd en waar niemand blij van wordt. Hoe komt dat toch die verveling…

Het is leuk om visite te krijgen, maar als je het niet gewend meer bent, komen er toch kriebels in je buik. Je bent 51 jaar (moet je nagaan) en je vader die al bijna de 80 haalt komt eens langs. Je bent nerveus. Ze moeten 160 kilometer voor je rijden en je denkt: waar moet ik in vredesnaam met die man over praten. Je haalt het een en ander in je…

Stel je voor... Je krijgt post van je stroomleverancier, toevallig ook de grootste stroomleverancier van het hele land. Je opent de brief en begint te lezen. In de brief staat dat je stroomleverancier je huis wil kopen om het vervolgens te slopen. Je denkt: "Nou moe, zijn ze nou helemaal gek geworden!", en leest verder. Er staat: "In de grond…

De tijden met jou, ze waren zo paradijselijk, hoe kort ze ook waren! Ik dacht dat jij dat ook vond, toen je me zo teder kuste, mijn eerste kus, en me aankeek met je ogen waarin ik elke keer weer verdronk. Ik dacht dat het voor eeuwig zou zijn, de liefde tussen jou en mij. Dat het niet zo abrubt moest eindigen. Maar kennelijk, kennelijk dacht jij…

Het zijn vergeten dagen de dagen van de pijn. Gelukkig maar anders was het toch maar uiterlijk verschijn. Het zijn de goede momenten die onthouden zijn. De tijden waar in werd gelachen zonder een spatje venijn. Die wil ik wel opnieuw beleven om weer even gelukkig te zijn. Zo is het nu een maal in vervlogen tijden dat verleden word genoemd. Vroeger…

Ik schrijf naar vermogen, soms kwaad onverbloemd de realiteit benoemend, soms omkijkend naar wat eens was. Voor mij best wel belangrijk, voor anderen een gepasseerd station, soms zelfs een sneer waard vanaf de zijlijn. Wandelend ontwaar ik de winterakoniet, een dode vos ingeslapen in de wortels van een omgevallen boom, een miljoen sneeuwklokjes…

De regenboog straalt met al haar kleuren zodra de zon en de regen te samen zijn. Ondanks dat zijn het twee tegenpolen, die deze kleurenpracht met haar zeven kleuren in een boog laat staan. Het zijn de zeven kleuren van het lichtspectrum. Omdat het twee tegenpolen zijn zitten alle kleuren er tussen in. De binnenste ring is rood gevolgd door oranje…

Het weer is donker en somber en geeft de dag niet de kleur waar het recht op heeft. Ik zie zo graag het licht van de dag, dat uit een heel assortiment van kleuren bestaat. Het geef je een licht gevoel van binnen en kracht en moed om aan alles te willen beginnen waar je al een tijdje geen zin in had. Het zonlicht met zijn warme stralen, de lucht zo…

Hoelang blijft een mens in illusies geloven? In een betere wereld, die ons vroeger werd beloofd? Wanneer kun je niet langer ontkennen dat een illusie op een leugen lijkt? Wanneer je relatie is verbroken? Wanneer je het journaal begint te volgen? Of is dit, wanneer je later bedenkt, dat dit niet strookt aan met wat je vroeger voor ogen hield?…

Ons dorp heeft een eigen kleine begraafplaats. Hij ligt net buiten het dorp, ergens onderaan een dijk. Op ongeregelde tijden is het er druk. Soms ook zijn er mensen, die verse bloemen op een graf leggen, maar meestal is het er stil. Vandaag loop ik weer op de dijk en naarmate ik dichter bij de begraafplaats kom, wordt het verscheurende geluid van…

Mijn echtgenote moet, na een eerder uitgevoerde biopsie waarvan de uitslag gelukkig goed was, voor een poliklinische ingreep naar het ziekenhuis. We zijn er al twee keer eerder geweest en beide keren was ons de ongelooflijke drukte in en om het ziekenhuis opgevallen. Ook dit keer is het druk. Op het mega-parkeerterrein van het ziekenhuis is geen vrije…

JP verschuilt zich achter de Profiteurs Van De Arbeid, windvaan Bos draaikont zich uit een heikel referendum en laat slachtoffers liggen in een zandbak waar hij ze voorkomen had kunnen. Normen en waarden, benoemen en (op)bouwen, er komt helemaal niets van terecht. Bitter zie ik zuur en zoet, zorgelijk zie ik zelfverzekerd mijn toekomst tegemoet,…