Een prinsesje ben je, papa zei het zelf. Totdat jij je eerste bloed voelt vloeien, pijnlijk verbijsterd voel je je heel erg kut. En ook je borstjes zwellen tot proporties om te pronken, alleen, dat wist je nog niet. Bewust van je eigen lijf pak jij jezelf in, niemand hoeft dit te zien, toch ? Naast ander vocht breekt het zweet je uit, onzeker zoek…

Eens was ze mijn vriendin: Lisa met de vaalblauwe jurken; Lisa met de elegante spijkerbroeken, omcirkeld door een oranje, geweven ceintuur, waarin ze heupwiegend voortschreed als een mannequin; Lisa met de dertien vrienden die ze beurtelings trakteerde op muziek van Leonard Cohen, citaten van Hermann Hesse, goedkope wijn en wierook en die ze tenslotte…

De foto oefent door de atmosfeer die ze uitstraalt een goede werking uit op al mijn zintuigen. Ze toont het antracietgrijze water van het Wilhelminakanaal met in de schimmige verte de ijzersterke constructie van de ophaalbrug. Nog juist op de voorgrond, in pasteltinten, een gedeelte van een passerend schip. Uit de blinkend-metalen schoorsteen kringelt…

Het zijn de oorbellen; het waren de zilveren oorbellen. Ik ging ze de volgende morgen halen bij de juwelier te Berkel-Enschot... wanneer ik 's ochtends nog wakker zou worden! Een teken van eigenwaarde, van waardering... van pure schoonheid, die ik waarschijnlijk toch in me had. Het was een lange zware nacht geweest, maar ik haalde nog adem en alles…

Niemand is vandaag de dag nog verrast of verbaasd rechtstreeks geconfronteerd te worden met de binnenlanden van Ethiopië, Somalië, Kenia of Nigeria in personen van zijn allochtone medemensen. Hun dicht ingeplante wimpers overschaduwen en overwelven hun zwarte of mokkabruine ogen als een zonnescherm op een zomerse dag en hun brede lippen onthullen het…

Haar laatste zus was overleden. Zelf sukkelde ze nu voort achter een rollator en ze had mij gevraagd de grafkrans van onschuldige roomwitte lelies en fris groen lover te inspecteren die ze besteld had en die inderdaad de kist bleek te sieren waar de familie en de vrienden eerbiedig omheen schuifelden ten teken van laatste afscheid.... In de kerk…

Het huis is onttakeld; het ademt een sfeer van leegte, verlatenheid en verval. Het hart en de ziel zijn eruit gesneden, de doodsheid regeert en overheerst. Dertig jaar huwelijksleven zijn er gepasseerd als een ijlende windvlaag en nu doolt mijn vierentachtigjarige tante, haast mijn enig overgebleven verwante uit een talrijke familie, er wezenloos, doelloos…

Geloof het of niet, maar alles wat ik breng is nergens op gebaseerd. Geloof het of niet, maar alles wat ik schrijf komt binnen per seconde, dwars door het heelal. Geloof het of niet, maar ik hang enkel één regel aan, namelijk boven alle vormen van indoctrinatie te gaan staan! Ongeloofwaardig of geloofwaardig... het is enkel afhankelijk van wat jij…

De Engelse, progressieve rockband The Alan Parsons Project is opgericht door Alan Parsons (Londen, 1948) en Eric Woolfson (Glasgow, 1945 - Londen, 2009). Alan was/is een producer en Eric was een accountant en een klassiek geschoolde componist en pianist. Eric schreef alle muziek en teksten. Zijn stem is zacht en melancholisch. In feite had het The Eric…

In mijn woonkamer, die wel iets weg heeft van de kamer van een overjarige studente, staat sinds kort een fleurige plastic tas met het joyeuze en "optimistische" opschrift "Top Toys" in felgekleurde letters. De tas bevat de cadeautjes die ik, in weerwil van het bepaald niet zachtzinnige maar wellicht als "wreed" te karakteriseren beleid van regering…

De hoogst vijandige en hoogst geestesgestoorde I.S.-terroristen hebben opnieuw iemand onthoofd en er een sinister filmpje van gemaakt, dat ze op internet hebben gezet. Na de intelligente 40-jarige journalist James Wright Foley hebben ze nu de 31-jarige journalist Steven Sotloff onthoofd. Steven werkte voor 'Time' en 'Foreign Policy'. Dezelfde…

Teder koesterde ik, toen ik nog een kind was, mijn schamele en armzalige bezittingen en ik bewaakte ze streng, als waren het de Kroonjuwelen. Als de tijd weer was aangebroken dat de jaarlijkse Kermis de centrale pleinen van de stad in beslag nam, kreeg ik soms een babypopje met toebehoren als een kammetje, een borsteltje, flesje, bedje en kleertjes.…

Het klinkt als een cliché, de betrekkelijkheid van het leven. Maar in feite is het waar. Afgelopen zaterdag was ik nog bij een rouwdienst en het was behoorlijk druk. Sommigen snikten, anderen keken een beetje wezenloos rond. Ik kende de overledene niet zo goed, maar uit medeleven - samen met collega's - ben ik er naar toe gegaan. In 2009 zat ik in…

Verleden week kwam ik weer eens tot de onthutsende ontdekking, dat er van vaardigheden, die ik tot enkele jaren geleden nog bezat, nagenoeg niets meer over bleek te zijn. Daarom is het ook niet de eerste keer dat ik tot de conclusie kom dat dit proces een onomkeerbaar gegeven is dat zich op meerdere gebieden tijdens het ouder worden zal blijven manifesteren…

Een verlammende atmosfeer had zich op die zondagen als een gewatteerde deken over de wereld gelegd. Waarom had mijn bewustzijn opdracht gegeven aan mijn ogen om met angstaanjagende precisie ieder takje, ieder blaadje, ieder kevertje waar te nemen dat zich vertoonde in een genadeloos januarilicht op het antracietgrijze asfalt van de paden van het park…

We waren in het Café-Restaurant in het stille dorp gearriveerd op een late septemberavond. Mijn stilzwijgen overheerste tot mijn spijt omdat ik mij te midden van het gezelschap een "displaced person" voelde; mijn stilzwijgen dat de anderen eveneens lam scheen te leggen; mijns ondanks en tot mijn spijt omdat ik mededogen met hen voelde; mededogen…

Ik keek net naar de laatste uitzending van Knevel & Van den Brink en Jessica Durlacher was één van de gasten. De andere vijf gasten wisten nog te lachen, maar Jessica's gezicht stond de hele tijd op onweer en eschatologisch doemdenken. Ze zat naast die lange boom van een Jeroen Pauw, waardoor haar toch al kleine en fragiele gestalte extra benadrukt…

Ze doen het nog steeds. Ze denken er tijd en grondgebied mee te winnen. Ze denken nog steeds dat de rest van de wereld hun leugens geloven. Ze vinden zichzelf veel slimmer dan de rest van de wereld en daarom blijven ze systematisch liegen over hun daadwerkelijke motieven en acties. Pathologisch liegen is vaak een symptoom van een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis…

Het was niet mijn macht over jou. Het is ook nooit geweest: jouw macht over mij! Het is de kracht in mij, die me met al mijn vrije, sterke en krachtige gedachten... over iedere vorm van macht zet. Zonder macht over kracht.…

Dat van die oude boom, die zo ziek is, maar waaraan je van de buitenkant niets kunt zien. Dat van dat kristalheldere water, dat zo rijk flonkert in de ochtendzon, maar verstoken blijft vis, omdat erin leven onmogelijk is. Dat van die mensen die zoveel praten, maar zo weinig zeggen. Wat zijn ze van plan? Dat wat mijn zintuigen lijken waar te nemen, maar…