Die Martijn van de Bergh kan het maar niet laten. Nadat hij eerst een Belinda-Keet veroorzaakte door wat enige muizenkiekjes in Huize Meuldijk, geleverd door Rob de Nijs en diens aanstaande, aan weekblad Privé te verpatsen heeft hij nu weer zijn slag geslagen. Een heuse Tweede Kamer-keet op de rit. Foto’s van een totaal ontredderde tweede kamer waar…

De nietigheid van het bestaan, een stofje op de wereld, de wereld een stofje in het universum. Een nog kleiner stofje beweert mijn kleinheid, kleineert reinheid. Kijk, ik zeg niet dat ze dood mogen vallen wat mij betreft, per slot van rekening heb ik daar een stofzuiger voor. Waar het mij om gaat is die arrogantie, de betweterigheid gestoeld op een…

De laatste uren, voordat jij er zou zijn, hadden hun magie verloren. Wat zo ver weg was geweest, was nu zo dichtbij, dat ik niet wist, hoe te relativeren. Van binnen brandde een verlangen naar jou, maar ergens was ik ook kwaad op je. Boos op de liefde, waar ik niet sterk genoeg voor blijk te staan. Boos op de pijn die het voelen me doet, als jij me…

Niet langer tientallen uren te zien overleven zonder jouw aanwezigheid.... Gisteren verlangde ik hartstochtelijk naar deze magische MORGEN. Die morgen die zich vandaag laat noemen. Voorbij zijn de nachten dat ik pas in de ochtenduren mijn bed inkroop, omdat ik een paar uur ziek op de grond -in kantoor- heb gelegen. Voorbij zijn de ochtenden dat ik…

Het is laat, ik rook nog een sjekkie, drink een laatste borrel, tevreden met de dag die is geweest. Wind en regen getrotseerd, broertje geholpen met zijn nieuwe thuis, kast in elkaar geschroefd voor dochterlief. Het leven is zo slecht nog niet, ik ben wel moe en aan slapen toe. Niemand wilde hem hebben toen mijn moeder overleed, maar morgen ligt…

Krijgen we een gesprek. En wat denk je: hij vindt dat ik niet tegen een verschil van mening kan. Zeg ik: wat voor verschil van mening? DIT was geen verschil van mening. Zegt hij: ja wel hoor. En dáár laat jij een relatie op stranden. Zeg ik: néé dit is géén verschil van mening. Een verschil van mening is als jij hier bent met jouw takkenschaar…

Ik kan weer ademen. Het is voorbij, sinds een uur of 24. Ik ben verlost. Bevrijd. Van het wurgende gemis, dat me in zijn greep hield, me het zicht ontnam, dat vasthield aan iets wat al zolang geleden voorbij is gegaan. Het ziekelijke gevoel van in-compleet zijn maakte me tot een idioot, verzuipend in zelfmedelijden. Misschien had je me nog langs…

Ik loop over straat. Ik heb, niet in de laatste zin als vrouw, het bijzondere talent meerdere dingen tegelijk te kunnen doen. Of ze allemaal naar behoren worden uitgevoerd hoor je me niet beweren. Ik lees mijn note-book, rook een joint, bel met een slachtoffer van mijn enthousiasme en probeer iemand de weg uit te leggen, zonder enige kennis van straten…

We zullen er aan moeten geloven, stelling nemen. De strijdende partijen drijven e.e.a. op de spits, kerketoren en minaret, christenhond en geitenliefhebber, schreeuwende reclame en literatuur. Zwart versus wit, een wereld die zichzelf verloochent, niet met elkaar weet om te gaan. Strijd is de impuls van deez' aardkloot, er dient gewonnen te worden…

Is het waar? Vraag ik mezelf, -voor de zoveelste keer- af. Ben ik mezelf weer verloren aan iemand, die me kan breken en helen, naar diens wil? Geschrokken kijk ik mezelf in de ogen, een lege blik tekent het spiegelbeeld. Ik ben een paar uren, dagen kwijt. Ik heb de kleren van drie dagen geleden nog aan, mijn haren verwilderd, ongekamd. Ik voel…

De lage avondzon kust een wolkenband beschamend naar de nacht, de rimpelende zee goudbrokaat golven naar een einder, oplichtende algen doen een verwoede poging het donker te doorbreken. Tevergeefs, de duisternis omvat vergetelheid, nog even scharlakenrood achter de kim, de dag is dood, gestrand op de vloedlijn. Al dat over blijft, spijkers, laag…

Ik hoorde op televisie over een vrouw die een stichting in het leven geroepen heeft die 'geheim geweld' aan de orde wil stellen. Heel mooi dacht ik en schreef haar mijn bewondering en tevens mijn eigen belevenis over geheim geweld. Ik ben 58 en nog maar 1 jaar geleden, toen ik een foto van mijzelf zag als 14-jarige moest ik huilen en zei hardop…

Er worden uit computers onderdelen gestolen door leerlingen van een scholengemeenschap. Het zou natuurlijk kunnen dat de leraren dat zelf doen, maar het is logischer en ook een stuk eenvoudiger te bedenken dat de leerlingen dat gedaan zouden hebben. De straffen van tegenwoordig zijn niet om over naar huis te schrijven. Dat was vroeger enigszins…

Ik ben niet meer in staat geweest te schrijven, terwijl een ziekelijk verlangen naar- me teisterde. Ik wou zo graag schrijven vanuit deze niet-bestaande wereld en diens euforie, maar ik had het gevoel verlamd te zijn, door de drugs neergeslagen. 's Morgens werd ik wakker, mijn lichaam stram. Overal stijf, de blauwe plekken niet meer te tellen. Ik…

Sorry dat ik zo kom binnen vallen, ik heb al enige tijd last van een stalker, een randdebiel die denkt te weten wat goed voor mij is. Na enig aandringen mijnerzijds heeft deze persoon toegegeven dat hij toch ook wel iets geschreven schijnt te kunnen hebben, essays of zoiets. Tegelijkertijd ontzegt deze pleefiguur mij het consumeren van chocolade, daar…

ik vertrouwde ons boekje mijn laatste zinnen toe. zwaarmoedig. opgegeven strijd. ik benoemde het gevoel van falen, het gebrek aan kracht. Wanhopig probeerde ik mezelf te maskeren door te benoemen tegen deze wereld te willen zijn, een wereld die me zoveel pijn doet. Ik zei je dat alles anders zou worden. -voor het eerst verstond je me niet-…

Er is eindelijk duidelijkheid gekomen. De Nederlandse militairen martelden niet in Irak. Tenminste dat concludeerde de commissie Van den Berg in haar rapport dat is overhandigd aan minister Middelkoop van Defensie, jeweetwel, die man van de Gristen Unie voor wie de bijbel een leidraad is voor het regeren van het land. Wat de bijbel is? Dat boek waarin…

Ten dode opgeschreven, mijn leven verkeert in een fase dat het er eigenlijk niet meer toe doet. Blauw en geel is groen, zwart en wit is grijs, rood en geel geven mij een oranjegevoel, maar ik haat het koningshuis. Vier komma zeven milliard, Papendrecht verwelkomt Bea, dat hoort zo want zij is de koningin, maar ondertussen ben ik het spoor kwijt, bijster…

Ze zoekt mijn blik, die wegkijkt. Zachtjes schudt ze me aan mijn armen. "Hey, jij gaat mij niet ontglippen, hoor je me?" "We willen niet dat jij ons ontglipt", hoor ik haar, iets zwakker nu, zeggen. Ik hang tegen haar aan, zij ondersteunt het lichaam dat geen kracht meer betoont. Ik drink haar liefde met volle teugen word er zelfs misselijk…

Ik verlies me in de vele verwoordingen die ik aan ons contact wil geven. Elk woord is zo goedkoop als het gaat om het benoemen van je diepste, intenste gevoelens, die eigenlijk verstopt zijn en vaak ook moeten blijven. Dagen lang heb ik haar niet kunnen zien. Mijn hart deed pijn. Mijn leven is op dit moment mijn zelf gecreëerde hel, en zij een verdwaalde…