''Het is halfelf in de morgen. Het oude echtpaar Wouter en Mien zitten voor het raam koffie te drinken. Zij gluurt vanachter de planten naar de voorbijgangers om opmerkingen te maken over hun uiterlijk. De één heeft een rot kop en de ander een dikke pens en ga zo maar door. Hij leest in het rode boekje van Mao en denkt zijn hoop op het Marxisme-Leninisme…

Op een andere avond gebeurde weer hetzelfde. Oma dobberde in het beekje op en neer. "Ha, ik kom in het zonlicht om de wijnstok. Beleef ik straks een verrassing?" Een tak vol druiven raakte het water, _ en hield de drijvende oma vast. De wijnstok sprak met een zware stem: "Oude dame, drinkt u maar met smaak van de wijn, die van mijn druiven komt…

Zij draagt het kleine leren portemonneetje om haar hals en inspecteert de minimale inhoud ervan ontelbare malen per dag. Ze is in het WAO-gat gevallen en haar totale conversatie is sindsdien beperkt tot frasen als: "Wat kost het?", "Hoe duur is het?" en "Dat kan ik niet betalen". Sinds die ongeluksdag waarop zij is afgekeurd voor de arbeidsmarkt…

We hadden ons huis gedeeld met een oude boerderij om geld uit te sparen in de vakantie. De boerderij werd bewoond door een oude alleenstaande man. Hij wilde graag een keer dichtbij Assen zijn. Ons dorp is daar niet ver vandaan. Vroeg in de middag waren we gearriveerd, dichtbij de grens van Duitsland. De kamer was voorzien van een eenvoudig interieur…

In de stad klonken veel drukke stemmen. De mensen spraken over hun zomerse reis, die ze weldra zouden maken. Robin, een man van een jaar of dertig, was ook een van die mensen. Met een groot pak onder zijn arm liep hij door de straat, maakte een deur open, en ging de trap op. Daar stond hij in de slaapkamer van zijn grootmoeder. "Oma, ik heb iets…

Onze oude aarde zweette en zwoegde die dag en hulde zich in tropische hitte, alsof de evenaar door onbekende hand was verlegd naar het noorden en zijn onbarmhartig regime deed gelden in het doorgaans natte Nederland. Op die dag kocht ik de meloen. De vrucht, omgeven door de maïsgele, dikke, door de natuur geaderde schil, woog zwaar in mijn beide tengere…

Vanmorgen ging ik weer wandelen. Valt niet mee als je rugklachten hebt, maar toch doorzetten. Prachtig weer en behoorlijk warm. Ik liep de straat uit en dan opent zich een prachtig landschap. Uitzicht over weilanden met grazende koeien en boerderijen omgeven door prachtige hoge bomen. De hemel was helder blauw met hier en daar een wolkje. Het is een…

Het Heidepark omringt als een beschermende gordel de gebouwen van "Amarant", de inrichting voor zwakbegaafden en de daar eveneens gevestigde hospice, met groene lanen waarin het licht en de schaduwen van een junidag hun spel spelen en waar een romantische, vervallen villa valt te bewonderen, die zich spiegelt in een vijver met waterlelies, en die…

De dokter onderzocht met een lampje en een soeplepel en een tang zijn rechteroor en stelde vast dat de zieke man aan luister en beluisterarmoede leed. De dokter goot eerst uit de soeplepel tomatensoep in zijn oor om het oor week te maken. De dokter zei:,Uw bloed stroomt niet meer opwaarts en niet meer neerwaarts. Het bloed stroomt nergens meer naar…

Het was een warme dag in juli en lange, antracietgrijze schaduwen legden zich over de wereld. Zijn naam was August en ik vergeleek die met de naam van mijn lang-vergeten oom wiens as op het verre continent rust en met die van mijn favoriete schrijver: August Strindberg. We hadden afgesproken samen naar "Peerke Donders" te gaan, een etablissement…

Wouter kwam terug in zijn straat na zijn dagelijkse wandeling door de buurt. Opeens hoorde hij zijn naam roepen. Hij keek en schrok, want het was die vervelende Wim de bijbelvorser, die hem vroeg: ''Hé ouwe, heb je trek in een biertje.'' Wanneer hij het woord bier hoort is hij meteen een ander mens. Thuis kreeg hij van Mien maar één flesje per…

Wouter en Mien krijgen vaak visite. Meestal familie of kennissen en dan moet er altijd jenever en bier worden gedronken en de muziek van de bandrecorder moet hard staan met feestliedjes en smartlappen. Mien hoor je er dan bovenuit als ze de zangeres zonder naam hoort zingen, zoals Aan de muur van 't oude kerkhof, Ach vaderlief drink niet meer en Als…

Men riep mij bij de naam van mijn vader en grootvader: "Broeckx". Het ontroerde mij. De daar aan voorgaande nacht nog was mijn beschermer en grote voorvechter, mijn vader, in mijn droom verschenen, jaren na zijn dood en had hij mij het geld "geschonken" voor de achterstallige huur. Ik zag de biljetten nog voor me, terwijl ik tegelijkertijd mijn…

Ingrid is 35 en tien jaar getrouwd met Henk. Ze werkte vroeger op het stadhuis achter de balie voor het verstrekken van inlichtingen aan bezoekers. Ze heeft een knap voorkomen met een smal lief gezichtje tussen lang zwart haar en haar borsten waren altijd half zichtbaar boven haar jumper. Wanneer de burgemeester het Stadhuis binnen kwam knipoogde hij…

Verscholen in een uithoek van onze stad, achter de Moskee die aan de Wandelboslaan haar twee trotse, fiere, scherp gepunte torens, die haar lichtgroene koepel flankeren, de zomerhemel in steekt, als een handreiking aan het onbekende Opperwezen, in een gebied dat vandaag de dag "De Bokhamer" genoemd wordt, staan kleine, witte huisjes, de zogenaamde…

Ze lag aan haar nieuwe vriend te denken. Ingrid was naar een feestje geweest en heeft hem daar ontmoet. Het was meteen liefde op het eerste gezicht. Ze kon de slaap niet vatten, steeds moest ze aan deze lieve jongen denken. Henk heette hij, een slanke jongeman met donker krullend haar en een smal snorretje. Wanneer de muziek begon te spelen kwam hij…

De meisjes fietsten zomer en winter met hun ouders naar de inrichting, waarin het broertje was. De fietswielen draaiden hun parallelle cirkels over het asfalt van de lange fietspaden. En zo prentten de ouderlijke imperatieven zich in de gevoelige kinderlijke hersenen en de trouw werd een absoluut voorschrift, een bevel voor hun hele leven, onverbiddelijk…

Ik droomde dat ik geopereerd werd aan mijn hart. Ze legden mij op een operatietafel en trokken en duwden aan mij. Ik zat vast met snoeren aan een stopcontact. De operatielampen waren zwart als beroete glaasjes en ze spuugden bloedrood licht uit. Zo werd mijn lichaam verlicht. Overal stonden computers. Bij de ramen stonden computers, tegen het plafond…

Ik lig in de detoxkamer te wachten op de bestelde spullen. Ik mocht alles vragen dus ik trof goede voorzorgsmaatregelen. Een emmer om te kotsen of op te schijten, daar je de wc gewoon soms niet haalt en één extra emmer met Spaanse mop mocht ik te laat zijn. Toiletpapier, zes rollen, natte doekjes, schone handdoeken en lakens bij de hand. En natuurlijk…

Lange tijd bestond mijn enige gezelschap uit twee goudvissen, die vreedzaam maar doelloos rondzwommen in de glazen kom op mijn bureau, niet begiftigd met de menselijke vermogens maar al evenmin behept met hun gebreken. Uit de bolle, zwarte kraaloogjes waarmee ze mij trouwhartig aanblikten vanuit hun waterig verblijf trad mij geen intelligentie tegemoet…