Anton verdween in de binaire storm die woedde op mijn met xp ingerichte systeem. Na jaren van blauwe schermen, maar altijd weer terug, bleek xp zonder blauw alles in de war te gooien. Bill, je wordt bedankt! Niet alleen mijn levenswerk, maar ook dat van vele generaties voor mij, verdwenen naar het walhalla van de bits. Wat mij op dat moment het meest…

Dit is gewoon rampzalig. Nu nemen ze ons die twee dagen per maand ook nog af! Net die dagen dat wij er ‘moesten staan’, waar ik mij van mijn beste kant kon laten zien. We zijn ze gewoon kwijt. Jammer, want ik trok er steeds goedgemutst heen. De praatjes met collega’s werden gesmaakt en de motivatie naar elkaar toe was steeds aanwezig. Dat het een…

Stapelgek ben ik op hem. Als ik in zijn grijsblauwe ogen kijk, dan smelt ik als een ijsje in de zon. Alles is perfect aan hem. Zijn donkerblonde haren, zijn puntgave gezicht, zijn heerlijke zachte huid en zijn eeuwig stralende lach. Nooit hoor ik hem mopperen, zelfs niet als hij ziek is. Vanaf het moment dat we elkaar zagen, kon het niet meer kapot…

Opvallend, een gedicht, waar een gevestigde naam aan hangt, wordt direct duizenden keren bekeken/gelezen. Is dit een vorm van cognitieve dissonantie, bevestigt men daarmee meer zichzelf (als lezer) dan het gedicht zelve? Ik vind het gedicht van de nieuwkomer veel interessanter, die heeft een veel hogere horde moeten nemen, wat moet die dan wel…

Net vijftig jaar is ze geworden, maar als je naar haar keek, zag je een vrouw van minstens tachtig. Zo moet ze zich ook hebben gevoeld. Al jaren was ze het leven moe, maar eindelijk is ze dan gestorven en kan ze zich bij haar man voegen. Ze heeft de plotselinge dood van haar man nooit kunnen verwerken. Haar twee dochters zijn niet veel later uit…

'Houd je goed vast,' riep mijn broer die een eindje boven mij aan de touwen hing. 'Het is hier levensgevaarlijk.' Ik klemde mijn kaken op elkaar en trok mijn lichaam een eindje omhoog, plantte mijn voet op een smal richeltje. Ik durfde niet naar beneden te kijken. De afgrond onder mij zou me nog banger maken. Mijn ogen kleefden zich vast aan…

Even een nieuw mobieltje kopen. Een nieuw abonnement. Telfort deze keer. De telefoonverkoopster heet Jantien, zie ik op haar naamkaartje. Ze groet me en vraagt hoe het gaat. ‘Hoe het met me gaat?’, vraag ik. Bedoel je dat hypothecair of relationeel gezien?’ Ze kijkt mij ietwat wazig aan: ‘Eh..nee, ik bedoel het in het algemeen’ ‘Oké’, zucht ik…

Neen, ik heb het aanzoek niet gedaan en volgens mij is dit een vraag die op sterven na dood is. Wie durft het nog aan, en al zeker een tweede of derde maal? Waar dit de eerste keer al beangstigend voelt, lijkt het voor een daaropvolgende poging nog benauwender te zijn. Je bent voorzichtiger, minder impulsief en beseft dat het ‘boterbriefje’ ook niet…

Het hele leven bestaat uit besluiten. Zal ik witte sokken aandoen of zwarte. Of helemaal geen sokken. Zal ik gezond eten vandaag of iets uit de snackbar. Vandaag maar iets uit de snackbar. Even geld pinnen uit de automaat. Zal ik een tientje pinnen of meteen maar 250 euro's. Niets pinnen had ook gekund. Had ik dat Goddomme nou maar gedaan……. Aangezien…

Een doktersbezoek was er voor nodig om het me te doen beseffen. Alhoewel mijn lichaam het al een paar weken aangaf, mijn hoofd wilde er nog niet aan. Eigenlijk had ik het aan moeten zien komen. Het is niet de eerste keer dat het me overkomt en ik had me vorige keer nog zo voorgenomen, dat me dat nooit meer zou gebeuren. Dat ik de volgende keer op tijd…

Eigenlijk had Freud gelijk, het hele leven staat in teken van je id en je superego die tegen elkaar opboksen. Je id stuurt impulsen door aan je lichaam en je superego probeert dit tegen te houden. Je geeft hieraan toe of je houdt je sterk. Waar is de lijn die je trekt en waar bestaat deze uit? Je laat je gaan of soms meer dan eens. Je voelt schuld…

Met vaste tred stapte Sinterklaas, gezeten op zijn glanzend witte schimmel, het dak op. Achter hem liep Piet, achteloos zwaaiend met een zak vol cadeautjes. De jongen zag ze gaan, op het dak van de overbuurman. Het is dus tóch waar, ze bestaan écht, dacht hij bitter teleurgesteld, maar waarom, waarom komen ze nooit bij míj met hun volle zak? Altijd…

Wel eens bij een uroloog geweest voor een nieronderzoek? De dag voor het onderzoek word ik geacht een flesje met een vaag drankje dat naar motorolie smaakt te consumeren. Om mijn darmen volledig te ledigen. Nooit eerder meegemaakt. Totaal geen ervaring in die dingen. Voor alle zekerheid een flesje bier erachteraan. Voor de smaak en om het doorspoelen…

Ik geef het toe, ik ben De zwarte hand. Sorry Rina, Jan, Klaas, Kees en Piet, ik heb met gevoelens gespeeld en dat had ik niet mogen doen. Ik maakte de fout door te denken dat ik een fout mocht maken, dat trek ik terug, sorry. Volgend jaar, we hebben het dan over 2006, wordt alles beter, haal ik een wit voetje bij u allen, want dan kunt u met terugwerkende…

“Goedemorgen, ik wil graag een grafstukje bestellen, kan dat?” Het eerste antwoord dat ik hierop kreeg was: “Hoe denkt u dat te gaan betalen?” “WAT zeg je?!” Ze kon me niet kwader krijgen. Zeker vier keer per jaar koop ik bij dezelfde bloemist een grafstuk, maar nog nooit was ik op deze manier te woord gestaan. Ik stond dan ook met een mond vol tanden…

Enige en algemene mededeling .....# ##### ....# ....# # hij ging ons voor, ver voor wilde ook niet achterblijven # Karl-Eduard Dreyfsandt zu Schlamm onze Karrie weduwnaar van Charlotte de Pieckere geboren op 20 september 1920 te Vreeshoven (Nederland)…

De essentie van de ziel lijkt niet meer dan een molecuul te zijn. Onzichtbaar, onmeetbaar. Ontastbaar. Soms stijgen we boven onszelf uit en nemen de wereld waar zoal zij werkelijk is. Zonder dat we beseffen dat we de werkelijkheid hebben aanschouwd. De wetenschap en de grote denkers breken hun brein doordat ze hun vinger willen leggen op de kern…

In een verveeld moment vroeg ik aan iemand: ‘wat zou er toch van die Heintje Simons geworden zijn?’ Stomverbaasd, nee verbijsterd was ik toen ik als antwoord kreeg: ‘who the fuck is Heintje Simons??’ Ik bedoel maar, altijd maar weer dat woord “fuck” in een zin gebruiken. Mag ik daar verbijsterd over zijn, ja? Kan er eindelijk eens een wet komen tegen…

Het enige waar hij echt niet kapot van was, waren de kleuren die ze voor de buitenkant had gebruikt: roze met lavendelblauw. Haar lievelingskleuren, jawel. Trouwens ook de schoorsteen die ze er bovenop had gezet, deed naar zijn idee, afbreuk aan het geheel. Hoewel hij natuurlijk wel begreep dat de boel toch op een of andere manier verwarming nodig…

Mar lag op bed, deed ze vaker ’s middags, even rusten. Ruim acht maanden zwanger. Ze voelde zich eerlijk gezegd gebroken. Ellende, ellende, steeds maar op je rug te liggen en tegen d’r eigen buik aankijken. Nog maar een paar weken en dan… krachtig duwde ze haar zorgen uit de weg; positief denken, dáár draaide alles om – geen zorgen voor morgen! Jos…